Een grijns verschijnt op mijn gezicht als Austin de bal van The Big Waves af weet te pakken, krap tien seconden na de aftrap. Dat jochie heeft echt talent, veel meer dan hij zelf wil inzien en geloven. Vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe Caleb vol afgunst naar hem kijkt, waardoor ik alleen maar breder ga grijnzen. Hij was er zo van overtuigd dat hij het veld op mocht.

Ik kijk even opzij en knik naar Axel en Cassi, en zo snel als we kunnen sprinten we achter Austin aan. Zodra hij ons in het oog krijgt, passt hij naar Axel. Die springt in de lucht en knalt zijn Vuurbal Storm op het doel af. Maar helaas, daar is Barrièrerif weer, en hoewel ik het niet graag toe wil geven, de keeper en zijn muur van water zijn in dit geval sterker dan Axel en zijn vuur.

Ik bijt op mijn lip en ga weer op mijn positie staan. “Geen zorgen.” Mompel ik. “De volgende keer scoren we vast tijd genoeg.” Wacht. Nu klink ik precies als Mark. Nou ja, niets mis met een beetje positiviteit, toch?

Opnieuw schiet Austin naar voren. Hij schiet de bal kundig tussen de benen van een verdediger door en passt naar Jordan, die een schot op doel probeert. Helaas, opnieuw verhinderd Barrièrerif een doelpunt. Dit gaat niet echt… perfect.
Het spel gaat door en dankzij Austin is de bal al heel snel weer in ons bezit. Ik wil om de bal vragen, maar iemand anders is me voor.

“Austin, hierheen!” Roept Hurley. Op een gestoord snel tempo komt hij naar voren sprinten. Ik ben benieuwd wat hij voor ons in petto heeft. Hij springt, hij schiet… en opnieuw is Barrièrerif sterker.

Ik grom gefrustreerd. Op deze manier kunnen we niet winnen! We moeten scoren. Maar op deze manier gaat dat niet gebeuren. The Big Waves zijn in balbezit en schieten op Mark af. Dezelfde situatie als in de eerste helft, en toen werd er gescoord. Megalodon schiet op het doel af, en Mark, die volkomen gestoorde idioot, besluit dat dit een goed moment is om te gaan slapen ofzo. Hij doet in ieder geval zijn ogen dicht. Hij was al gestoord, maar nu wordt het toch wel heel ernstig. Dan doet hij plots zijn ogen weer open. En daar is de Vuist der Gerechtigheid, hetgene wat nog een doelpunt verhinderd.

Voordat we de kans krijgen rustig na te denken over wat er zojuist gebeurd is, wellicht onder het genot van een kopje thee, gaat het spel alweer door met Hurley, die in de aanval gaat met zijn nieuwe supertechniek. Helaas bestaat dat Barrièrerif ook nog. Maar dat maakt niet uit. Want Hurleys techniek boort er zo doorheen. Ik juich, net als de rest van het team.

“Die techniek noem ik ‘de Tyfoon’,” zegt Willy enthousiast. Goed, zet ‘Willy slaan voor het verzinnen van achterlijke namen’ maar op mijn snel groeiende lijst van dingen die ik nog moet doen.

Wissel op het Australische middenveld. Ik ben benieuwd wat ze van plan zijn en wat voor tactiek ze nu weer gaan gebruiken. Eigenlijk maakt het ook niet zoveel uit. Met Hurleys nieuwe techniek, Austins talent in het onderscheppen van de bal en alle kwaliteiten van al onze andere spelers zijn we sterker dan ooit.

Wacht, wat gebeurt er? Het spel is alweer bezig, maar waarom plakt die middenvelder aan Hurley als stroop op een appeltaart? Oké, oké, ik weet het antwoord wel: omdat Hurley vooralsnog de enige is die door hun verdediging heen is gekomen. Ze willen voorkomen dat hij de Tyfoon nog eens doet.

Heel erg lang duurt het niet, want nadat Hurley zich een tijdje door die gast heeft laten stalken, krijgt hij er genoeg van, weet hij hen af te schudden en rent hij naar voren. Austin passt naar hem en Hurley speelt de bal snel door naar Thor, die na wat moeite met de verdedigers de bal weer terug naar Austin weet te spelen. Dit is het ideale moment. Hij springt. Hij schie- wacht, hij passt? Wat? Waarom?

Axel kijkt even verbaasd naar de bal, maar dan glimlacht hij naar me. “Deze is speciaal voor jou, Fay.”

Ik bloos en staar dromerig naar hoe een verbeterde Vuurbal Storm deze keer wel door Barrièrerif heen weet te breken.

“Dat is vast de Vuurbal Schroef.” Ja hoor, daar gaat Willy weer. En deze keer maak ik hem af. Ik ben al onderweg naar hem toe, als Xavier me tegenhoudt.

“Doe dat maar na de wedstrijd.” Grijnst hij.

Ik zucht, maar weet dat hij gelijk heeft en ga weer op mijn plek staan. Maar dit is nog niet voorbij.

De wedstrijd daarentegen wel. Huh? Zo snel? Oh… oké. Ik kijk naar het scorebord. Axel heeft zojuist het winnende doelpunt gescoord. Speciaal voor mij. Opnieuw bloos ik. Ik speur het veld af en vind mijn vriendje een stukje verderop. Snel loop ik naar hem toe. “Axel!” Ik geef hem een zoen op zijn wang. “Dat was super!”

Maar Axel geeft geen antwoord en staart naar Austin. “Wacht even…” Mompelt hij dan, alvorens naar Austin te lopen. Ik sprint er snel achteraan. “Austin.” De blik in zijn ogen staat serieus en fel. Het soort blik dat hij ook gebruikte om Shawn zijn concentratie terug te geven.

“Oh, Fay, Axel.” Groet hij. “Wat een mooi doelpunt.”

“Waarom deed je dat?” Vraagt Axel op een ijzingwekkende toon. “Waarom schoot je zelf niet toen je de kans had? Vanaf jouw positie had je prima kunnen scoren.”

“Weet je, ik had heel weinig tijd om na te denken.” Verdedigt Austin zichzelf. “Ik dacht dat jij er veel beter voor stond om te scoren dan ik. Sorry dat ik het teleurgesteld heb, Axel.” Dan loopt hij weg.

Ik geef Axel een stomp tegen zijn schouder. “Dat was nergens voor nodig! Je hebt een nieuwe techniek kunnen ontwikkelen omdat hij naar je passte! “

“Er moet een reden zijn dat hij niet passte. En ik ga die vinden, zodat we het kunnen oplossen.”

“Maar moest dat nou echt op deze manier?”

“Ja.” En zonder verder iets te zeggen loopt hij weg. Ik zucht diep. Ach, dat komt wel goed. Voor nu is het slechts belangrijk dat we weer een stapje dichterbij Paolo en het FFI zijn.

Reacties (2)

  • Effy_Stonem

    Nou, nou het kostte tijd voordat ik eindelijk aan DTFY begon, maar ik heb nu alle 109 hoofdstukken gelezen. Ik hoop dat jullie eindelijk tevreden zijn nah ik ben nog maar bij aflevering 22 van IE, nog niet eens bij de aliens, like wtf waarom heb ik dit alles voor spoilers gelezen.
    En ik lees nooit op Quizlet, behalve één verhaal, hehe, dus het is een prestatie dat ik dit alles wel heb gelezen eigenlijk. En nog een grotere prestatie van jullie is dat ik het nog best amuserend vond, want dat ik zeg maar bijna nooit het geval.:Y)
    Het was zeer amuserend zelfs, maar laat ik het daar ook maar bij houden, aangezien de droomleventjes van Sam en Ilse wat moeilijk uitmunt te benoemen zijn -zeker de kwaliteit van jullie story -kijkend naar bijv. de spelfouten- en Claude, zeker Claude- en zeker niet van bovengemiddelde kwaliteit sorry (':, maar hé ik heb het gelezen! Wacht, met andere woorden, ik heb echt geen leven.
    Het is trouwens stukken beter dan de meeste geproduceerde fanficities op deze website
    Ik ga jullie trouwens niet meer lastig vallen met de overige -wacht hoeveel zijn het er?- hoofdstukken waar ik nog niet op heb gereageerd, want zeker naarmate jullie verhaal vordert worden mijn theorieën grotere nonsens en ik ga jullie niet spammen met mijn onzin.

    Ik ship Faxel niet maar Saxel, tho en die ship vindt ik stiekem veel leuker maar(cat)

    Even denken wat moet ik nu nog doen? Inazuma Eleven kijken en Spirit Animals lezen -dat was het toch? Nou dat is nog wel te doen.
    Wow wacht nee dat is het niet, Inazuma Eleven is veel te absurd lang, maar Spirit Animals moet wel lukken en dat was ook een deal en IE niet, dus ik lees gewoon dat boek uit en dan ben ik voor de rest van de vorderende 4,5 jaar van jullie gezeur af.:Y)

    Oh en Ilse, als je echt Cassiane bent, dan, al die ships die je elke dag moet aanhoren, medelijden, echt hoor.

    Ik verwacht als beloning voor het lezen val al die 109 hoofdstukken een hoofdstuk 110 die binnenkort geactiveerd is. *hint hint hint*

    *laat haar spandoeken achter en loopt weg*

    Trouwens misschien kunnen jullie wel twee hoofdstukken activeren want 111 is zo'n leuk getal.:Y)

    Nee sorry ik ga al(cat)

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ok vond de humor in dit hoofdstuk helemaal geweldig.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen