Sorry guys. Laatste tijd nooit meer inspiratie en tijd om te schrijven.
At least nog eens een hoofdstukje
hope you enjoy ^^



Ik word wakker met twee armen rond mijn lichaam. Ze voelen koud aan tegen mijn warme, zweterige huid. Ik kijk op en merk direct een paar dingen op. 1 ik zit nog steeds in de steriele ruimte en 2 de benen van de persoon die mij vasthoudt liggen tegen mij, maar ik voel ze niet. Ik voel mijn benen niet meer! Paniek begint op te komen. De persoon merkt het op. “Shhtt, Gabe, alles komt goed’, hoor ik hem zeggen. Nu pas herken ik hem. “Al- Alastair”, fluister ik. Zijn ene hand wrijft een paar lokken uit mijn haar en fluistert opnieuw: “Alles komt goed.”
“Ik voel mijn benen niet meer”, zeg ik met schrik in mijn stem. Ik was ver… nee daar kon ik niet aan denken, dat kon niet zo zijn. Maar hoe kon ik anders uitleggen dat mijn bovenlichaam in brand stond van de pijn maar ik geen gevoel had in mijn benen. Er was niks, helemaal niks. “Ik voel niks meer.” zeg ik nu vol paniek. “Shtt, het komt goed”, zegt hij opnieuw.
“Hoe weet jij dat nu?” zeg ik met een snauw. “Hoe ben je hier zelf!”
Ik probeer me van hem los te trekken maar mijn verdomde benen willen niet mee. “Hij liet me binnen. Hij WOU dat ik dat zag, Gabriella. Snap je het niet? Hij wilt dat ik me machteloos voelt.”
“Jij machteloos!” roep ik uit. “IK KAN MIJN BENEN NIET MEER BEWEGEN EN JIJ NOEMT JEZELF MACHTELOOS!”
Ik voel hoe hij me los laat. Hij schuift op zodat ik hem nu kan zien. “Gabe”, zegt hij smekend.
“Hou je mond! Jij bent de enigste, ENIGSTE reden waarom dit allemaal gebeurd! Hoe moeilijk is het om je verdomde handen thuis te houden!” sis ik boos.
“Gabe, ik kan…”
“Nee, hou je verdomde mond! Ik heb er genoeg van! Van al deze engelen demonen bullshit! GENOEG!”
Dan richt ik me naar boven: “HOOR JE ME! IK HEB ER GENOEG VAN! Genoeg! Screw jagen! Ik ben klaar. IK BEN ER KLAAR MEE!”
Plotseling lijkt het alsof alles blijft stil te staan. Alastair staat met zijn mond open alsof hij me net iets wou zeggen. Zijn ene arm wilt net mijn schouder raken maar hangt vast in de lucht. Dan komt Zachariah binnengewandeld. Mijn ogen kijken hem met furie aan. Ik zou hem nu alles willen aan doen. Niks was te min voor mij. Maar voor ik zelf maar een woord kan zeggen, zwaait hij met zijn arm en ik voel dat ik niet meer kan praten. De bastaard! “Wel, misschien ben ik een beetje te ver gegaan, Gabriella. We kunnen niks met je aanvangen als je niet meer wilt jagen en natuurlijk hoe je er nu bij bent.” Als blikken konden doden…
Hij knipt met zijn vingers en Alastair verdwijnt naast mij.
“Jij zult vergeten dat ik een deal met je hebt gesloten…”
Nee, wat was hij aan het doen? Hij kon mij niet ....
“Jij zult niet weten dat Alastair hier zit, jij zult je nog herinneren dat je pauze nam maar de rede weet je niet meer. Je herinnert je niks van wat er nu gebeurd is en je weet niks meer over wie ik ben.” Hij knipt met zijn vingers en ik kan terug praten. “Ik haat je”, sis ik als hij twee vingers op mijn voorhoofd doet.


We beginnen direct het werk te verdelen. Ik neem een mes van de tas en loop naar de slaapkamers op het eerste verdiep. Ik haal mijn hand op en begin het symbool op de muur te tekenen. Zo ben ik al even bezig als ik plotseling iemand achter mij hoor zeggen: “Dus wie ben jij dan?” Ik draai me om en zie Mary staan. “Excuseer?” Ik frons terwijl ik het teken afwerk. “Dean en Sam, hebben de waarheid verteld. Ik weet dat ze... “ Ze blijft stil en slikt even. Ik frons voor nog een paar seconden voor ik doorheb wat ze bedoeld.
“Dat hadden ze niet moeten doen. Het verleden moet hetzelfde blijven.”
Ze kijkt me even aan. “Omdat jij anders nooit hen zou gekend hebben?”
Ik knik. “Dan zou heel mijn leven anders geweest zijn en zouden er heel veel mensen gestorven zijn die Sam, Dean en ik dan niet geholpen zouden hebben.”
Ze knikt en wilt net iets zeggen wanneer ze stopt en met een verbaasd gezicht naar mij kijkt.
“Wat?”
“Het symbool is weg.” zegt ze in paniek.
“Wat bedoel je, het symbool is…” zeg ik terwijl ik me omdraai. Ik doe een paar stappen achteruit als ik zie hoe het symbool is weggeveegd en alleen nog maar een streep overblijft. “We moeten hier weg, nu” sis ik. Ik grijp haar bij haar arm en ren de trap af.
“Alle symbolen zijn verdwenen! We moeten hier weg, nu!” sis ik naar de drie mannen. Voor we zelf maar kunnen rennen ontploffen alle ramen in ons buurt en iedereen laat zich op de grond vallen om ons te beschermen tegen het glas. Sam en Dean zetten zich snel recht terwijl John Mary rechtzet. Net als ik het glas van me af doe, wandelt iemand de ruimte binnen. Uriel, maar de versie uit het verleden, diegene die binnen een paar decennia mij zou martelen. Haat borrelde op. Sam en Dean zetten zich beschermend voor Mary en John. “Ik dacht dat engelen niet naar beneden kwamen?” zegt Sam op een vragende toon.
“Normaal niet, maar toen ik hoorde wat Anna mij te zeggen had, wist ik dat ik moest komen.”
Hij grijnst breed naar de twee en zijn angel blade wordt zichtbaar in zijn hand. Ik haal het mijne uit mijn broekzak en kijk hem met een sis aan. “Blijf uit hun buurt.”
Lawaai aan mijn linkerkant leidt me af en ik draai me direct om maar te laat om te realiseren wat er gebeurd. Anna grijpt me bij mijn arm vast en gooit me hard tegen de muur. Ik zie sterretjes en zie vaag hoe Sam haar aanvalt, en Dean Uriel begint aan te vallen. Sam wordt ook neergeslagen door Anna net als ik terug recht probeer te staan. Ik zoek naar mijn angel blade en zie dat het verder op gevallen is. John merkt het ook op en wilt het pakken maar Anna is hem voor en smijt hem uit een raam. Ze komt traag dichterbij maar ik sprint naar Mary en buk me snel om het blade op te pakken. Daardoor zie ik niet hoe Anna een grote balk losrukt van het gebouw en in mijn buik duwt. Mijn adem stokt en verbaasd staar ik haar aan. Het angel blade klettert uit mijn hand en ik hoor vaag Sam en Dean mijn naam roepen. “Gabe!’ hoor ik dan een andere stem roepen. Vaag zie ik iemand naar me rennen en het stuk hout uit me rukken. “Lu-lucifer”, zegt Uriel verbaasd als hij stopt met Dean neer te slaan. Lucifer kijkt Uriel ijskoud aan. Ik voel hoe de temperatuur ijskoud wordt door Lucifer, of komt het door al het bloed? Mijn gezichtsveld begint waziger te worden terwijl de geur van mijn bloed overweldigend wordt. Ik voel hoe Lucifer zijn handen tegen mijn wonden houdt en langzaamaan begin ik minder en minder te zien. Totdat alles zwart wordt en ik wegzak in het niets.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen