Foto bij 123 • De Ministry of Magic




Eleanor ontwaakte vroeg in de ochtend. De gordijnen voor de ramen waren zo geraffeld dat ze het zonlicht al niet meer tegenhielden. Stof dwarrelde door de kamer en danste op de zuchtjes wind die door de kieren van het hout waaide. Ze rilde een keer en trok de dunne dekens verder over haar schouders, terwijl ze zich omdraaide en dichter tegen Draco aankroop. Ze voelde hem een keer huiveren, voordat hij over zijn schouder achterom keek. 'Je steelt de dekens.'
'Het is koud.'
'Dan trek je een trek je een trui aan,' antwoordde hij nukkig en trok de dekens naar zich toe, waardoor haar schouder bloot kwam te liggen. Mokkend ging ze overeind zitten en staarde de kamer in. Uiteindelijk klom ze zuchtend uit het bed en liep naar de smalle badkamer om zich te wassen en aan te kleden. Toen ze terugliep had Draco zich nog niet bewogen. Ze liep op hem af en rukte het kussen onder zijn hoofd vandaan. Met een schok werd hij wakker en keek haar boos aan, voordat hij zich weer omrolde op zijn andere zij.
'Oh, nee. Dacht het niet! Kom op, we moeten straks naar het ministerie.' Ze trok de dekens van zij lichaam af en trok hem een keer hard aan zijn been. Hij mompelde wat onverstaanbaars -duidelijk een belediging- en kwam overeind zitten. Eleanor propte haar spullen weer in haar koffer en toen ook Draco klaar was met aankleden en inpakken, liepen ze de trap af naar beneden om uit te checken en nog wat te eten. Met hun koffers naast de tafel, propten ze gauw wat boterhammen naar binnen en liepen toen via de voordeur Londen binnen. Het was erg druk op straat en niemand keek op of om. Overal liepen Muggles met hun neus in de kranten of hollend naar de bus die ze hoogstwaarschijnlijk zouden missen. Er klonk luid getoeter van auto's en geroep over straat. Er waren geen uilen te zien, noch aparte klederdracht. Ze aanschouwde de normale wereld. Draco pakte haar arm vast en trok haar mee over de straat. Bij een stoplicht wachtten ze even en liepen vervolgens door naar een telefooncel aan de andere kant van de straat. Momenteel stond er een man in, dus wachtte ze geduldig tot hij zijn gesprek zou afronden. Eleanor keek Draco aan. Aan zijn bedachtzame blik en de bewegende neusvleugels zag ze dat hij nerveus was. Ze leunde tegen de muur aan en wende haar blik af. 'Ben je daar al eens eerder geweest?'
Hij knikte. 'Met mijn vader, maar nooit alleen.'
'En je bent nerveus?'
Opnieuw bewoog hij zijn hoofd in dezelfde verticale beweging. 'Ik weet niet zo goed wat ik moet verwachten met al dat er gaande is. Voor hetzelfde geld worden we opgepakt.'
Eleanor glimlachte. 'Dat zal vast wel meevallen.' Ze keek langs hem heen toen ze een klik hoorde en zag dat de man de telefooncel had verlaten. Draco opende de deur en Eleanor liep onder zijn arm door naar binnen. Achter haar sloot hij de deur en pakte de hoorn van de haak. 'Heb je geld?'
Eleanor knikte en haalde wat normale Ponden uit haar zak. Deze stopte ze in de automaat en wachtte. Alsof ze in een lift stonden, begon de telefooncel naar beneden te bewegen. Eleanor schrok even, maar lachte uiteindelijk zachtjes. Toen de telefooncel eindelijk bleef stilstaan en de deur open zwaaide, was de omgeving nog drukken dan de straat daarboven. Echter was ze deze keer omringd door de aparte kledij waar ze zich zo vertrouwd bij voelde. De tegels onder haar voeten glansden nog meer dan haar schoenen en de kamer was gehuld in bogen belegd met dezelfde zwarte tegels, waar aan de zijkant gouden versieringen waren aangebracht. Toen ze naar links keek, zag ze dat de bogen haarden waren, waaruit af en toe een groene wolk verscheen en er een tovenaar of heks uitstapte. Hier en daar zakten telefooncellen vanuit het plafond naar beneden om hun passagiers af te zetten. Eleanor glimlachte toen ze een uil op iemands schouder zag landen en bedacht zich hoe fijn ze zich voelde op het moment. Fijner dan op de straat in Londen. Ze voelde zich net weer haar elfjarige zelf, die voor het eerst Diagon Alley betrad; net zo verwonderd en gelukkig. Ze ontweek gehaast een Goblin, die nukkig naar haar omkeek en hoofdschuddend wegliep. Aan de andere kant zag ze een krantenjongen, die voorbijgangers een krant van The Daily prophet aanbood. Toen de gang eindelijk verbreedde en de mensenmassa uit elkaar week voor een prachtige fontein, pakte ze Draco's arm vast, bang dat ze hem zou kwijtraken in de drukte. Over haar heen schoot een zwerm papierenvliegtuigjes over de fontein de lucht door. Langs de zijkant van de muren die tot hoog naar boven liep, zaten kleine kantoortjes gebouwd, waar zo nu en dan een tovenaar doorheen liep. Eleanor was overrompeld door wat ze zag. Ze had al die jaren Diagon Alley al prachtig gevonden, maar dit leek een hele volwassen stap in de tovenaarswereld. Ze voelde zichzelf ook een stuk ouder nu ze hier liep tussen al die zakenmannen. Draco leidde haar langs de enorme fontein naar achteren, waar een rij liften in de muur gebouwd zaten. In een van hen stond een portier met nog een klein groepje mensen. Hij wenkte hen en ze liepen naar hem toe. 'Ik heb nog plaats voor twee. Waar moeten jullie heen?'
'Department of Magical Transportation,' antwoordde Draco direct.
De jongeman knikte. 'Stap maar in dan.'
Eleanor volgde Draco en ze stapte in. De schuifdeur knetterde dicht voor haar neus en ze voelde opnieuw de beweging van de lift. Deze keer ging de lift echter niet omlaag, maar naar achteren. Ze trok een wenkbrauw op en toen de lift hier ook nog even naar naar opzij ging, volgde de tweede zijn voorganger. Ze grinnikte in zichzelf en wachtte tot de lift stil stond. Een stem in de lift melden hen dat ze op het goede adres zaten en Eleanor en Draco stapten uit. De gang waar ze doorheen liepen was donker. Niet dat er te weinig licht was, maar opnieuw was alles betegeld met zwarte tegels die zo erg glansden dat ze haar eigen spiegelbeeld kon zien. Haar schoenen tikte nog luider op de tegels dan in het kasteel. 'Waar moeten we naartoe?'
Draco stopte met lopen en keek even om zich heen. Er hingen nergens borden en elke gang leek hetzelfde. Het leek erop dat ook Draco de weg kwijt was. Toen Eleanor uiteindelijk iemand links van haar door de gang hoorde lopen, dacht ze geen seconde na en sprong op de persoon af. Het was een Golbin, met een enorme lange neus waarop het puntje een klein brilletje zat gevestigd. Eleanor verbaasde zich over de evenwicht die de bril moest hebben om daar te blijven staan. 'Excuseer mij,' sprak ze en glimlachte.
Het mannetje keek fronsend naar haar op. 'Spreek kind, ik heb niet de hele dag,' snauwde hij.
'Wij zijn opzoek naar the Department of Magical Transportation. Kunt u ons misschien de weg wijzen? De gangen zijn ons nogal onbekend.' Eleanor probeerde de walging van haar vriendelijkheid door te slikken. Het kleine mannetje keek langs haar heen en toen hij Draco zag, trok hij een wenkbrauw op. 'U bent Draco Malfoy, is het niet?'
Draco antwoordde niet en bleef het mannetje strak aankijken. Uiteindelijk grinnikte deze. 'Joost mag weten wat jij hier komt uitvoeren, maar dat zijn nijn zaken niet. Volgt u mij maar.'
Eleanor keek om naar Draco en knipoogde naar hem. Ze volgde het mannetje een aantal gangen door tot ze uiteindelijk voor een grote zwarte deur stonden waar een bordje op ging met het Department of Magical Transportation. Het mannetje liep zonder wat te zeggen weer weg en Eleanor stond op het punt hem een bedankje na te roepen, maar hield zich in toen ze aan de ketting dacht. Ze keek Draco aan. 'Ben je er klaar voor?'
Hij knikte amper merkbaar, maar duidelijk twijfelend. Wetend dat hij niet de eerste stap zou nemen, legde ze haar hand op de deurklink en duwde deze naar beneden. De deur ging open en voor haar ogen verscheen een eeuwenlange balie, waar enorme rijen achter stonden. De kamer leek oneindig groot en het was totaal niet wat ze had verwacht. Tovenaars, heksen, Goblins, buitenlanders en binnenlanders stonden allemaal in de rijen. Elke balie had een andere functie, dus Eleanor en Draco zochten naar de balie voor visums en gingen daar in de rij staan. Het duurde zeker een uur tot ze aan de beurt waren en Draco was toen al zo chagrijnig geworden dat Eleanor besloot dat zij het woord maar zou doen.
'Goedemiddag, waar kan ik u mee helpen?' vroeg de vrouw achter de balie. Ze had haar ogen nog niet opgericht en bleef naar het papier voor zich staren, terwijl ze kleine krabbeltjes maakte. Achter zich hoorde ze Draco een opmerking maken over dat het een uur geleden nog ochtend was en gaf hem een vlugge stoot met haar elleboog. Ze glimlachte naar de vrouw. 'Wij zouden graag een vakantievisum aan willen vragen voor Ierland. Voor een hele week als het kan.'
De vrouw mompelde wat en draaide haar hand, waarna er een stapel formulieren in haar hand verscheen. 'Vul deze in en meld u vervolgens bij de formuliercontrole. Vanaf daar kunt u de visum laten goedkeuren en betalen. Vergeet niet uw Buitenlandse Stafvergunning aan te vragen. Volgende graag.'
Eleanor nam de papieren aan en draaide zich om. Ze zag aan Draco's gezicht dat hij op ontploffen stond, dus trok ze hem gauw uit de rij weg.
'Wat is dit voor een onzin! Hebben we daar nou een uur voor in de rij gestaan!'
'Draco, doe rustig zeg. Zo gaan die dingen altijd. We vullen de papieren in en gaan weer verder, anders staan we hier morgen nog.'
'Dat ligt niet aan ons,' mompelde hij boos en Eleanor kneep haar ogen samen. 'Niet zo zeiken!' Ze ging aan een tafel zitten en legde de stapel formulieren voor zich op tafel. Ze begon gauw te lezen en zette krabbeltjes waar dat nodig was. In plaats van Draco's gegevens, vulde ze die van zichzelf in. Aangezien ze in een Muggle omgeving leefde, zou dat niet gecontroleerd hoeven worden, zeker een weeshuis niet. Toen alles na een half uur was ingevuld, controleerde ze elke pagina nog een keer en trok Draco vervolgens mee naar de lange rij die voor de controle stond. Twee uur later had ze Draco maar weggestuurd om af te koelen, omdat hij uiteindelijk tegen de persoon achter hem begon te schreeuwen over het feit dat hij luid ademde. Ze had zijn bundeltje geld meegekregen en betaalde nadat de formulieren waren goedgekeurd. Ze kreeg van de man achter de balie een goedgekeurd formulier mee waarmee ze naar Ierland mochten via het Floo netwerk. Nadat ze een volgend loket hadden bezocht voor een Buitenlandse Stafvergunning verlieten ze met rugpijn en zere voeten het Ministerie. Ze besloten van te voren even wat te eten en nadat ze beide verzadigd waren, maakte ze baan naar de Floo Network Authority. Ze liepen de deur door naar binnen en kwamen aan in een ruimte die je zou doen denken aan een Muggelse vliegveld. Er bevonden zich verschillende loketten waarboven het land werd aangegeven waar het Network naartoe leidde. Ze liepen de lange rij loketten af en gingen uiteindelijk bij Ierland in de rij staan. Naast het loket was een klein klapdeurtje te zien die naar achter leidde, waar een enorme haard te zien was. Tot Eleanors opluchting waren ze deze keer snel aan de beurt. Ze gaf de vrouw het formulier aan en ze keek glimlachend op. 'Gaan jullie twee gezellig samen op reis?'
Eleanor knikte en Draco bromde wat onaardig. 'Ik raad jullie zeker aan een kijkje te nemen in Dublin. Er is daar een klein cafeetje met de allerlekkerste Ierse gerechten,' zei ze opgewekt. Eleanor maakte een kort praatje met haar terwijl ze de formulieren in orde maakte en overhandigde haar uiteindelijk een klein boekje. 'Hierin staan al jullie gegevens verwerkt en het toestemmingsformulier van het ministerie dat jullie, mits jullie je examen hebben gehaald, mogen Verschijnselen in Ierland. Heel veel plezier saampjes.'
'Bedankt.' Eleanor pakte het boekje aan en liep met Draco door het klapdeurtje. 'Wees eens wat gezelliger,' zei ze streng, 'Ik weet dat het lang duurde, maar we zijn er zonder enige problemen doorheen gekomen.' Bij de haard aangekomen gaf ze het boekje aan de jonge kerel die op hen stond te wachten. Hij controleerde hun boekje en overhandigde Eleanor toen een handje Floo-Powder. 'Spreek duidelijk en vooral niet te snel. Een goede reis.'
Eleanor knikte en ging met Draco en de koffers in de opening van de haard staan. Ze hief haar hand en pakte met haar andere hand Draco stevig vast. 'Ben je er klaar voor?'
Hij knikte. 'Dat was ik vier uur geleden ook al, geloof me.'
Eleanor grinnikte en ging rechtop staan. 'Roundwood, Wicklow,' sprak ze hardop en smeet het poeder op de grond. Er klonk een knal en toen werd haar zicht verblind door een dichte, groene rookwolk.

Reacties (5)

  • magiclove

    snel verder!!!!

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Op naar Ierland! Ben benieuwd naar de antwoorden!

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    hahahaha Draco, chagrijn die je bent ;-)

    3 jaar geleden
  • Shaybuttah

    Wauw amezing!! Snel verder

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Owww zoo spannend!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen