Foto bij ¤040¤

Weer een tijdje geleden. School slokte echt enorm veel tijd op. ): Ik moest even weer mijn mentale gedoe op een rijtje krijgen.
Maar ik ben nu al bezig met het volgende stuk, er staat echt weer meer te gebeuren binnenkort binnen het verhaal.

De lift gleed soepel omhoog en ik voelde hoe mijn hart sneller begon te kloppen.
Waarom had hij niet direct op het knopje voor twaalf gedrukt toen Thomas nog bij ons in de lift stond? Was het is wat hij niet mocht weten? Waar leidde Jonathan me heen?
Tien...Elf...Twaalf.
De liftdeuren gleden open en bood ons zicht op zo'n zelfde gang als ieder andere verdieping.
Jonathan ging me voor de gang in en stak al snel zijn hand naar me uit. "Kom, we zijn er bijna."
Enig sinds aarzelend legde ik mijn hand in de zijne en liet me door hem rechts de hoek om trekken.
De route alsof we gewoon naar één van onze eigen kamers liepen.
Alleen was hier op het einde een deur te zien die er niet was op de andere verdieping en het was overduidelijk dat hij me daar heen leidde. Met zijn elleboog duwde hij de klink naar beneden om hem verder met zijn linkerheup open te duwen. "Dames gaan voor."
Ik keek langs hem heen een trappenstelsel in en begon aan mijn weg naar de laatste trap naar boven op.
"Wacht." Jonathan had zijn handen voor mijn ogen gelegd voor ik mijn vingers om de deur die voor me opgerezen was te openen. "Het is een verrassing."
Ik hoorde hoe de deur opende en hoe de wind opeens door mijn haar streek.
Wacht... Was dit...Het dak?
"Wanneer mag ik kijken?" Hij was dichter achter me komen te staan zodat hij me makkelijker naar voren kon begeleiden.
"Nu." Zijn handen gleden van mijn gezicht af en direct bood het me uitzicht op een prachtig dak.
Verscheidene plantenbakken stonden opgesteld in de hoeken,versierd met lichtjes en in het midden was een kleed neergelegd met een aantal kussens en een picknickmand.
Na het hele tafereel in me op te hebben genomen draaide ik me om naar Jonathan. "Heb je dit speciaal geregeld?" De woorden kwamen bijna met een ongeloof van mijn lippen af.
Jonathan lachte echter even en knikte. "Ik bedacht me dat het net zo goed een bijzondere locatie kon zijn waar we zouden praten." Hij leidde me verder het dak op en ik keek nog steeds verwonderd om me heen. "Hoe ben je ooit bij deze plek gekomen?"
"Dit is de plaats waar ik vaak kom als ik even alleen wil zijn." Hij ging zitten en trok me zo goed als direct met hem mee naar beneden.
"Maar dat ben je nu niet." Ik ging wat beter zitten. Recht tegenover hem. Onze benen raakten elkaar bijna terwijl we beiden op onze knieën zaten.
"Dat klopt, maar ik wil het graag met je delen. Het leek erop dat je wel een plek als dit kan gebruiken. het is niet niets om zomaar in zo'n drukke wereld te belanden."
Ik boog me voorover en drukte een kus op zijn wang. "Bedankt, ik kan het inderdaad wel gebruiken."
Al kruipend vond ik mijn plek naar mijn kussen en mijn ogen gleden nog weer naar de picknickmand, die Jonathan naar zich toe begon te trekken. "Sapje?" Hij hield me een karraaf voor met een vloeistof die leek op een fruit smoothie.
Gekscherend keek ik hem aan. "Waar is de champagne gebleven waar je normaal zo dol op bent om me te voeren?" Ik kon het niet laten om de zin al lachend te eindigen en hiermee leek ik hem aan te steken. "Afwisseling is belangrijk."
Dat zegt hij nu, na alle champagne. "Graag, doe me maar een glaasje."
Dat hoefde ik geen tweede keer te melden en voor ik het wist had ik het sapje in mijn handen en kon ik me focussen op de rest van de inhoud van de picknickmand. "Wat heb je nog meer in petto?"
Stiekem probeerde ik een blik te werpen in de mand, maar Jonathan sloot hem snel weer.
"Als ik het laat zien is het geen verrassing meer."
Met een pruillipje keek ik hem aan, maar ik schoot ook al snel in de lach. "Daar heb je gelijk in."
Ik had heb daar tenminste mee aan het lachen gekregen. "Maar je wilde weten hoe ik alles met mijn katten regel?"

Zo begonnen we aan minstens een uur aan gespreksvoer. Hij had me hoop gegeven dat ik mijn kat ooit op mijn hotelkamer mocht laten verblijven, al zal er ook een tijd zijn dat ik gewoon vanuit huis kon reizen en het dan niet nodig was.
Mijn mobiel ging af met het seintje voor een SMS en mijn ogen flitsten ernaartoe.
Thomas
Waar ben je?

Ik stuurde hem terug dat ik bij Jonathan ben. Woorden die waarschijnlijk niet in de juiste aard bij hem zouden vallen.
"Was dat Thomas?" Het leek haast wel alsof hij een zesde zintuig had ontwikkeld als het om Thomas aankwam, al was het niet al te moeilijk raden. Zoveel mensen zouden me rond dit uur een berichtje sturen. "Ja, hij vroeg zich af waar ik ben, wat betekend dat hij waarschijnlijk al langs mijn kamer is geweest en misschien ook wel de jouwe."
"Oh." Ik zag een twijfelachtige uitdrukking over zijn gezicht heen glijden. "Dit doet me echt terugdenken aan het hele gedoe..." Hij wende zijn ogen van me af.
"Welk gedoe? Het gedoe waardoor Thomas je zo wantrouwt?"
Hij knikte enkel.
"Zou ik mogen weten wat er gebeurd is? Thomas wilde me zijn kant van het verhaal niet vertellen. Niet dat jij nu verplicht bent om het me te vertellen." Fijn, ik voelde hoe ik langzaam in een soort paniekerige ongemak kwam, maar ik was ook nieuwsgierig. Kreeg ik nu eindelijk te horen waar Jonathan zijn naam als charming playboy aan te danken heeft?

Reacties (1)

  • katl1

    Snel weer verder please!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen