Foto bij 125.

Britta Nina Waldner

'Mijn toekomst is verpest,' slaakte ik een zucht en maakte me zo klein mogelijk. James had mijn toekomst verpest, helemaal. Hoe wilde een club me als ik niet kon presteren in dit team?
Gideon kwam naast me zitten en sloeg zijn armen troostend om me heen. 'Ik praat wel met de bondscoach, B. Misschien wilt een club je nog wel,'
Verontwaardigd snoof ik. 'De Chudley Cannons zeker,' zei ik afkeurend.
'Wat dacht je van de Holyhead Harpies?' stelde Rose voor. 'Tante Ginny speelt bij hen,'
Afkeurend schudde ik mijn hoofd. 'Nee, ik heb geen G in mijn naam,'
'Alleen een paar van de allerbekendste hebben een G in hun naam, Valmai Morgan heeft ook geen G en is ook super bekend!' reageerde Björn.
'MorGan,' zuchtte ik. 'Ik wil bij de Heidelberg Harries of bij de Montrose Magpies,'
Allie kwam de ziekenzaal binnenlopen en ik zag aan haar gezicht dat ze gehuild had. Fronsend keek ik haar aan, maar ze ontweek mijn blik en keek expres naar beneden. Ook Rose, Spence en Hanna keken nieuwsgierig naar Allie die in tranen was. Gideon en Björn stonden wat ongemakkelijk op en excuseerden zich. Watjes. Te veel emoties en de mannen waren weg, want een verrassing.
Spencer sloeg haar armen om Allie heen en Hanna deed hetzelfde. 'Wat is er, lieverd?' vroeg Spencer voorzichtig.
Allie ademde diep in en uit en keek Rose en mij daarna aan. 'Ik heb het gedaan,' zei ze zacht.
'Je hebt wat gedaan?' vroeg Rose verward.
'Ik heb het uitgemaakt met Colton,' gaf ze zacht toe en keek naar haar sneakers.
Ik wisselde een blik met Hanna. Sinds wanneer ging het zo slecht tussen hen? Was het gebeurd in de tijd dat ik in een spinnenweb hing? Hanna haalde onwetend haar schouders op. Hmm.. Zij wist er dus ook niets van. 'Waarom?' vroeg ik voorzichtig, bang om het verkeerde te zeggen.
'Ik weet het niet, het voelde gewoon niet goed meer,' antwoordde ze zacht. 'Al maakte ik het uit, ik denk dat ik het er het zwaarste mee had. Colton gaf geen kik,'
Een voorzichtige glimlach verscheen op mijn gezicht en ik deed een pluk bruin haar van Allie achter haar oor. 'Jongens zullen op zulke momenten nooit hun zachte kant later zien. Als ze dat wel doen, heb je een fout gemaakt. Dan houdt hij echt heel veel van je,'
'Precies. Zoek iemand die z'n gevoelens laat zien. Er zijn genoeg leuke jongens op de wereld en zeker wel leukere jongens dan Collie,' zei Spencer.
Ik draaide me om en pakte de doos bonbons die ik van mijn broers had gekregen van mijn nachtkastje en opende deze. 'Je lust vast wel een bonbon,' zei ik troostend en bood haar een bonbon aan. Daarna pakte de andere meiden ook een bonbon.
Hanna zuchtte genietend. 'Chocola, beter dan elke jongen in de wereld,' lachte ze.
Lachend keken we elkaar aan en hielden onze bonbon lachend in de lucht. 'Amen!' proosten we we met onze bonbons en met mijn vier vriendinnen gingen op het smalle eenpersoonsbed zitten die ik tijdelijk had mogen gebruiken zolang ik in de Hospital Wing lag.
Nieuwsgierig keek Spencer me aan. ‘Dus, vertel eens. Animagussen?’ vroeg ze nieuwsgierig en wiebelde met haar werkbrauwen. Zo, het vragenuurtje was geopend.
Hanna en ik keken elkaar lachend aan. Kort knikte ik naar haar met het teken dat zij het verhaal mocht vertellen. ‘Oké, jullie weten dat B en ik enkele jaren geleden bekend stonden als een van de grootste pranksters?’ begon ze en de meiden stemden knikkend in, terwijl ze nu al aan Hanna’s lippen hingen. ‘De reden dat wij zulke goede pranksters zijn geworden, is dat we de animagusmagie beheersen. Het heeft ons uit alle lastige situaties geholpen,’ verklaarde ze.
‘Maar hoe is het jullie gelukt? Wanneer?’ somde Allie vragend op.
Een diepe zucht verliet mijn keel. ‘Pfff, ik denk dat we 12, misschien 13 waren?’
‘Het is ons gelukt door non-stop te oefenen. Elke nacht op Goldstein, onze eerste school, waren we aan het oefenen en naslag aan het doen,’ vulde H mijn antwoord aan.
‘En jullie zijn animagussen geworden als ontsnappingsplan?’ vroeg Rose nieuwsgierig.
Hanna en ik keken elkaar kort aan. Waarom waren we naast Transformagiërs ook nog Animagussen geworden? We hadden immers al een goed ontsnappingsplan, het beste eigenlijk. De reden daarvoor was dat Hanna en ik gewoon alles wilden kunnen. We waren immers tovenaars, dus waarom zouden we de coolste dingen niet leren? Daarbij was het een perfect plan B en soms ook A als ontsnappingsmogelijkheid.
Hanna knikte instemmend als antwoord op Rose’ vraag. ‘Ja, precies!’
‘Hoe voelt het om een vogeltje te zijn?’ vroeg Allie nieuwsgierig.
Hanna en ik dachten allebei even na over de vraag. ‘Het voelt zo anders dar ik het eigenlijk niet kan beschrijven. Het is iets wat je moet meemaken om erover te kunnen praten,’ was Hanna’s antwoord.
‘Je voelt je zo vrij, nog vrijer dan als je op een Broom vliegt. Je voelt je jezelf, maar ook weer niet,’ was mijn vage antwoord. Ik wist dat het een vaag antwoord was, maar het was gewoon zo. Net zoals Hanna al zei: je moest het meemaken.
Even was het stil in de Hospital Wing, terwijl de meiden nadachten over onze antwoorden op hun vragen en over zaken die ze nog van ons wilden weten aangezien ze beetje bij beetje ons beter leerden kennen. Deze stilte zag ik als een goede kans om iets te bespreken waarvan ik niet wist hoe ik het aan moest pakken. ‘Moet ik James aanspreken op zijn gedrag?' vroeg ik zacht.
De meiden keken me verbaasd aan, maar knikten toen allen. 'Ja, als je hem durft te confronteren kan hij geen kant op en is hij genoodzaakt te antwoorden, behalve als je hem aanspreekt op het Quidditchveld,' adviseerde Spence me wijs.
De anderen knikten instemmend. 'Spence heeft het punt, B,' sloot Hanna zich bij Spencer aan. 'Je moet enkel zorgen dat Cece niet in de buurt is, zij heeft zo'n slechte invloed op hem,'
'Zouden ze stiekem een stel zijn?'
Verbaasd keek Rose me aan. 'Nee B. Mijn grote neef mag dan wel tegen een paal aan zijn gelopen, maar zo gek is hij nu ook weer niet,' lachte ze.
'Tegen een paal aangelopen?' herhaalden Allie en ik tegelijk.
Rose giechelde en keek ons aan. 'Ja, heb ik dat nog nooit verteld? We waren tikkertje aan het spelen bij opa en oma Weasley toen we denk ik 5 jaar waren en toen liep James tegen een paal aan. Hij heeft volgens mij maandenlang met een grote bult op zijn voorhoofd rondgelopen,'
Hanna proestte het uit en keek me lachend aan. 'Weet je nog die ene keer..'
Mijn mond viel open en ik wist meteen waar ze het over had. 'Nee!' reageerde ik snel, voordat ze haar zin af kon maken.
Lachend keken Rose, Allie en Spence naar mij en Hanna. 'Wat?'
Diep zuchtte ik en keek mijn vriendinnen aan. 'Wel, we waren twaalf en toen..' begon ik te vertellen en aandachtig luisterden ze alledrie, terwijl Hanna niet meer bijkwam van het lachen.

Reacties (2)

  • HopeMikaelson

    Nawh Allie :’(
    YOU GO GIRL! RAM HEM OP ZIJN BEK! JAMES VERDIENT HETTTT!

    3 jaar geleden
  • DieEneSaar

    Jaa leuk stukje! En arme Allie... En B, je moet James er zeker op aanspreken!!!

    3 jaar geleden
    • Chantilly

      Jaa Allie heeft het zwaar met alles wat er rond dr speelt..

      3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen