Foto bij O39

Alex had nog de hele middag bij ons gezeten, duidelijk niet door hebbend hoe hij totaal niet gewenst was. Door mij dan toch, Harry leek het niet erg te vinden. Uiteindelijk had ik me verontschuldigd en was ik recht gaan staan met de boodschap dat ik naar huis ging. Harry kwam meteen met het voorstel om me naar huis te brengen. Vriendelijk had ik zijn voorstel weggewuifd. Nadat hij nog een aantal keer had aangedrongen, was ik naar mijn huis gegaan, alleen. Hij had me nog een knipoog gezonden en zijn mond vormde de woorden 'tot morgen' zonder geluid. Alsof ik een geheim was. Ik was thuis gekomen en met mijn slanke vingers over mijn boekenkast gegleden. De verschillende kaften van de boeken aftastend, op zoek naar een goed boek om mijn gedachten in te verzetten. Nu is het ongeveer twee uur later en zit ik nog maar aan pagina tien. Niet dat het een slecht boek is, integendeel, ik kan gewoon mijn gedachten er niet bij houden, ze gaan telkens opnieuw naar Harry en ons gesprek van de voorbije nacht. Ik kan niet geloven dat ik hem zoveel over mezelf heb gezegd en ik kan niet geloven dat zijn aandacht geen seconde verslapte. O wat wens ik dat hij nu naast me komt zitten en alle dingen die ik wil horen in mijn oor fluistert. Helaas is hij zich vast aan het amuseren met Alex. Grote kans dat ze zelfs al naar een andere kroeg zijn. Mijn hand probeer ik steeds tegen te houden als die weer eens opnieuw mijn iPhone wil vastgrijpen, maar mijn hart smeekt om te kijken of hij nog niets gestuurd heeft. Telkens kijk ik, met een grote teleurstelling achterna. Komaan Olivia, wat maak je jezelf ook wijs. Hij gaat je geen bericht sturen. Als het negen uur is, neemt mijn maag de bovenhand en begint hij ongecontroleerd te grommen. Ik spring uit mijn zetel, mezelf verplichtend men iPhone daarin te laten liggen, en slof naar beneden.
"Oké Liv, wat wil je eten?" Ik open de frigo, maar tot mijn grote teleurstelling zit er helemaal niets in dat lekker is, of waar ik zin in heb, laten we het zo zeggen. Eigenlijk heb ik wel zin in pizza. Ik loop naar de telefoon beneden en zoek intussen het nummer van de pizzeria op. Stiekem weet ik het vanbuiten, maar toch eens controleren. Ik zit ongeveer halverwege het nummer als de bel gaat. Ik schrik op en fronsend kijk ik naar de hal. Wie belt er zo laat nu nog aan? Op mijn hoede loop ik naar de hal. Gegiechel klinkt aan de andere kant van de voordeur. Ik rol even met mijn ogen en open dan lachend de deur. Beide blonde meisjes schrikken op.
"En wat brengt jullie naar hier?" Ik trek even een wenkbrauw naar hen op.
"Wel we kamen van het strand en we zagen licht branden." Sophia wijst even naar boven.
"En we dachten 'o ons arme Livje zit daar nu helemaal alleen.'" Vervolgt Harper. "Tenzij je niet alleen bent? Ze trekt even haar wenkbrauwen op en duwt haar hoofd naar binnen."Is Harry hier?" Meteen schud ik lachend mijn hoofd.
"Oké, goed dan. Dus we dachten: 'girlsnight!'" Schreeuwt Sophia terwijl ze verschillende zakken met eten in de lucht houdt.
"Gekkies." Hoofdschuddend laat ik ze binnen. "Ik ging net pizza bestellen, willen jullie ook wat?"
"Natuurlijk!" Schreeuwen ze in koor terwijl ze beide de trap al oprennen naar mijn kamer. Ik bel snel naar de pizzeria en volg hun dan de trap op.
Beide zitten ze op mijn bed, ze hebben al enkele zakken chips opengetrokken en de frisdrank staat allemaal op de grond. Ik weet nu al dat mijn bed morgen zal prikken van de chips en plakken van de Cola. Ze kijken me beide nieuwsgierig aan.
"Hoe was het bij Harry vannacht?" Harper wiebelt even met haar wenkbrauwen terwijl Sophia gretig knikt en een hele hand chips in haar mond propt.
"Wel goed." Ik haal nonchalant mijn schouders op.
"Wel goed? Wel goed? Vertel ons meer!" Schreeuwt Sophia met volle mond waardoor er verschillende chips op men bed vallen. Ik knijp even zuchtend mijn ogen dicht.
"Sophia men bed." Ze glimlacht even onschuldig en raapt één voor één de kruimels op die ze in haar mond propt.
"Sorry." Grinnikt ze.
"Komaan Liv, we willen details." Harper rommelt met haar hand in de paprika chips en kijkt me nieuwsgierig aan.
"Oké, oké." Ik hou verslagen mijn handen in de lucht en ga bij hun zitten op bed. Ik neem een handjevol chips uit de zak en kijk ze dan aan. "Ik kon echt niet slapen en-"
"Sliep je bij hem?" Onderbreekt Sophia me meteen.
"Neen, maar omdat ik niet kon slapen, ging ik naar beneden en daar kwam hij dan ook."
"O, hij kon ook niet slapen, schattig!" Kirt Sophia. Harper geeft haar zacht een mep tegen haar arm.
"Laat haar nu eens uitspreken!" Onschuldig kijkt Sophia haar aan, maar ze houdt wel haar mond.
"Oké, dus hij was daar ook en toen besloten we om samen een film te kijken op zijn kamer." Ik zie dat Sophia moeite moet doen om er niet weer een kreet tussen te slaan. "Na de film hebben we nog lang gepraat en toen ben ik in slaap gevallen. En voor je het vraagt Sophia. Ja, bij hem." Sophia slaakt een tevreden gilletje.
"Dus jullie hebben gewoon een film gekeken en gepraat? Er is niets anders gebeurd?" Harper heeft me natuurlijk meteen door.
"We hebben misschien wel gekust ja."
"Misschien?" Sophia trekt haar wenkbrauw op.
"Oké, we hebben gekust. Nu goed?"
"Ik wist het!" Schreeuwt Harper enthousiast. Sophia slaakt een gilletje.
"Wat hebben jullie vandaag dan nog gedaan?" Vraagt Sophia nieuwsgierig.
"We zijn de stad in gegaan tot Alex bij ons kwam zitten en niet meer wegging. Uiteindelijk ben ik maar naar huis gegaan." Ik haal even mijn schouders op.
"Iemand moet het Alex echt eens duidelijk maken dat het nooit iets tussen jullie gaat worden." Kwaad kijkt Sophia voor zich uit.
"Helemaal mee eens." Zucht Harper.
"Maar morgen hebben we onze date." Ik glimlach even.
"En hopelijk nog een kus." Harper wiebelt met haar wenkbrauwen.



Om te beginnen sorry.
Ik heb maanden (misschien wel een jaar) niet meer aan dit verhaal geschreven. Ik was het niet vergeten. Zeker niet, maar Quizlet werd een beetje bijzaak.
In al die tijd is dit verhaal natuurlijk niet uit mijn gedachten gegaan. Ik kon gewoon de gedachte niet verdragen dat ik dit verhaal nooit af geschreven heb.
Na lang nadenken heb ik beslist om dit wel te doen. Voor jullie, maar ook voor mij.
Ik weet dat Quizlet niet meer geweest is wat het geweest is en waarschijnlijk is de helft van mijn lezers al afwezig, maar dit maakt niet uit.
Ik hoop dat sommige van jullie wel nog uitkijken naar de rest van dit verhaal. Misschien zullen sommige van jullie dit verhaal nog eens van het begin moeten lezen (heb ik ook moeten doen).
Hoe gaat het verder nog met jullie?

Reacties (8)

  • NicoleStyles

    Als trouwe lezer en een echt fan ben ik blij dat je weer een hoofdstuk hebt geschreven!(Y)

    3 jaar geleden
  • Abadine

    Ik zag het verhaal in de top staan, dus ik heb het net helemaal gelezen. Super leuk verhaal en ik ben blij dat je dit verhaal verder gaat schrijven!:D

    3 jaar geleden
  • ZaynStylesS

    Snel verdergaan!!

    3 jaar geleden
  • Smexy

    Prachtig geschreven!

    3 jaar geleden
  • LarryNiam

    leuk dat je weer verder gaat:)
    ik kan niet wachten<3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen