Foto bij Agent Holemen: Home [Part 1]

Philadelphia, Pennsylvania, 4:47 PM EST, December 13th 2015

Na een rit van meer dan 4 uur was ik eindelijk aangekomen in Philadelphia. Ik had afscheid genomen van de Winchesters en Castiel, nadat ik ze overtuigd had dat de diadeem op mijn werk veilig zou zijn. Toen wilden ze weten waar ik dan wel niet werkte. Ik had iets vaags gezegd: ‘Het is zoals de FBI, maar dan iets enger. Ze zouden het een leuk kerstcadeautje vinden.’ Ze hadden niet meer verder gevraagd.
      De hele stad lag onder een dikke laag sneeuw. Ik zette mijn auto voor het huis van mijn moeder, net toen Bohemian Rhapsody op de radio bezig was. Mama just killed a man…
      Ik hoopte dat dat geen voorbode was en stapte uit. Met mijn zware weekendtas op mijn schouder belde ik aan.
      Geen reactie. Ik belde nog een keer en klopte toen maar op de deur. Ze wist dat ik zou komen en ze zou de hele dag thuis blijven. Waarom deed ze niet open?
      Na nog een paar minuten gewacht te hebben, besloot ik zelf maar om de deur te openen. Ik viste de sleutel vanuit een vakje in mijn tas en stopte die in het slot. De deur ging krakend open, als in een horrorfilm.
      Ik stapte de hal in. ‘Mam?’
      De spiegel die aan de muur hing, liet mijn eigen bleke weerspiegeling zien. Op de vloer lag een kapotte plantenbak. De deur naar de woonkamer was open.
      Put a gun against his head…
      Ik vervloekte Queen, zette mijn tas op de grond en liep de woonkamer binnen. De koffietafel lag ondersteboven. Alle tijdschriften lagen verspreid op de grond, net zoals een aantal boeken die uit de kast getrokken waren. Dit was toch wel een beetje vreemd. ‘Mam? Ben je er?’
      Stilte. Ik wilde net nog eens roepen, toen er opeens een schot klonk. Het kwam vanuit de keuken. Instinctief reikte ik naar mijn eigen pistool, toen ik me besefte dat die in mijn tas lag. Ik hoopte op het beste en ging alsnog ongewapend de keuken in.
      Pulled my trigger, now he’s dead.
      Daar vond ik mijn moeder, met een pistool in haar handen, naast het lijk van een man. Ze was niet gewond, maar ze zag er wel geschrokken uit door mijn verschijning.
      ‘Mam?! What the Hell?!’
      ‘Rebecka? Ik had je niet verwacht.’ Ze legde haar pistool op de eettafel neer en streek haar donkere haren uit haar gezicht. ‘Ik denk dat ik je wat uitleg verschuldigd ben.’
      ‘Dat kan je wel zeggen,’ zei ik. ‘Waarom heb je hem in vredesnaam vermoord? Je weet dat ik je nu eigenlijk moet arresteren.’ Ik haalde diep adem. ‘En waarom heb je eigenlijk een pistool? Ik wist helemaal niet dat –‘
      ‘Hij was een monster.’
      ‘Wat?’ zei ik verbluft. En gelijk daarachter dacht ik: Verdorie! Ik kan ook echt nooit vakantie hebben.
      Mijn moeder knielde bij hem neer en draaide hem om, zodat zijn gezicht zichtbaar werd. ‘Ik
heb nog nooit eerder zoiets gezien.’
      Ik ook niet. Het leek alsof zijn hoofd in een computerscherm was gedipt en toen weer eruit getrokken was. Zijn gezicht was veranderd in een chaos van statische glitches. Het was zo erg dat mijn brein eerst niet wilde geloven dat dat echt was en niet iets uit een sci-fi film.
      Ik slikte. ‘Wat wilde hij van je?’
      ‘Geen idee,’ zei mijn moeder zuchtend. ‘Alhoewel, hij was bezig met het zoeken van iets toen ik hem ontdekte. Hij probeerde me te vermoorden.’
      ‘Dus jij vermoordde hem.’
      ‘Ja. Je ziet er niet heel verrast meer uit.’
      Nu was ik degene die zuchtte. ‘Ik denk dat ik onderhand met mijn werk te veel rare dingen heb gezien om nog verrast te kunnen zijn. Aan de andere kant: dat ik een blijkbaar een halfgod ben, was toch een surprise.’
      Mijn moeder keek een beetje gepijnigd. ‘Ik wist dat je er wel snel achter zou komen. Ga zitten, dan maak ik thee. Ik heb je veel te vertellen.’

Ik nipte van mijn thee. Inmiddels had ik mijn dikke winterjas uitgedaan en was het lichaam van de man uit de keuken verdwenen. Dat kwam niet door mijn moeder en ik. Toen we nadachten over hoe we het zo efficiënt en onschuldig mogelijk konden dumpen, begon het lichaam opeens helemaal in glitches te veranderen, totdat het één grote wolk data was. Ik had een USB-stick gepakt en het in de wolk gestopt, alsof het een computer was. Er klonk een zuigend geluid en de wolk verdween in de stick.
      Dat betekende dus eigenlijk dat er een dood lichaam op mijn USB-stick stond. Misschien kon ik het naar SHIELD mailen. Of zou dat te veel MB’s zijn?
      Over SHIELD gesproken. Ik zette mijn theekop op de overeind gezette koffietafel en checkte mijn mobiel. Geen berichten of xxx’jes meer van Clint. Ik besloot om Rivka een bericht te sturen.


Ik ben in Philadelphia aangekomen. Zeg even tegen Clint dat hij echt nooit meer ‘xxx’ naar me toe mag sturen. Het is creepy.

Haast direct kreeg ik een bericht terug.

Cool, zal ik doen. Waarom heb je niet op mijn berichten gereageerd?

Ik fronste. Berichten? Ik keek in mijn inbox, maar het laatste bericht dat ik binnen had gekregen was van Clint, die ‘:-)’ smiley. De berichten daarvoor hadden te maken met missies. Er was geen enkel bericht bij van Rivka waarop ik geen antwoord had gestuurd.

Clint zegt dat hij zich niet kan herinneren dat hij dat ooit heeft gedaan.

Wat was dit nou weer? Was het systeem gecrasht en waren daarom Rivka’s berichten veranderd in Clints berichten met xxx’jes? Dit begon echt vreemder te worden.
      Mijn moeder kwam naast me op de bank zitten. ‘Gaat alles goed?’
      ‘Prima,’ loog ik en ik legde mijn mobiel weg. ‘Ik wil eigenlijk graag weten hoe het zit met dat hele halfgod-zijn.’
      Mijn moeder knikte. ‘Dat begrijp ik. Je vader… hij zou hierbij moeten zijn.’
      Ik pakte mijn theekop op, meer om mijn handen te verwarmen dan om uit te drinken. ‘Wie was hij eigenlijk?’
      ‘Een Romein, maar niet met een directe verwantschap met de Romeinse goden. Zijn moeder is een dochter van Victoria, de godin van de overwinning. Zijn vader is een zoon van Quirinus, de god van de-’
      ‘Landbouw en oorlog,’ maakte ik af.
      Mijn moeder fronste. ‘Je kent hem.’
      ‘Ik heb hem ontmoet. In een droom. Het is een lang verhaal, maar ga verder.’
      ‘Goed dan. Ik ben zelf Grieks. Mijn vader is een zoon van Athena, de godin van oorlog en wijsheid. Mijn moeder is een dochter van Poseidon, de god van de oceaan.’
      Mijn ogen werden groot. Toen begon ik te lachen. ‘Dat meen je niet. Je bedoelt dat Rivka en ik familie zijn?’
      ‘Je bedoelt dat meisje die jij en Clint trainen? Ja, dat klopt.’
      ’En je had dat niet even tegen me kunnen zeggen?’
      Ze haalde haar schouders op. ‘Maakt het wat uit? Het is niet echt iets dat je over de telefoon kan zeggen. En uiteindelijk is iedereen toch familie van iedereen, als je de mythologie volgt. Het schopt alleen maar dingen in de war.’
      Ik grinnikte. ‘Dat klopt. Trouwens, no offense, maar hoe komt het dat jij nog steeds leeft? De meeste halfgoden worden niet zo oud. En ken je Chiron?’
      Ze glimlachte. ‘Nee, ik ken hem niet persoonlijk. En ik denk dat ik gewoon een heleboel geluk heb gehad. Mijn ouders vochten tijdens de Tweede Wereldoorlog en hadden toen een veilige plek gevonden waar ze konden wonen, zonder door monsters gestoord te worden. Daar ben ik geboren. Chiron is er nooit achter gekomen.’
      Ik fronste. ‘Maar waarom? Het kamp was toch ook veilig?’
      Mijn moeder haalde haar schouders op. ‘Ik heb geen idee. Misschien vonden ze dat er geen plek meer voor hen was. Misschien herinnerde het hen te veel aan de oorlog. Ik bleef als een kind altijd zeuren dat ik erheen wilde, maar ze stonden het nooit toe.’
      ‘Hmm.’ Ik nam een slok van mijn thee. ‘En mijn vader? Hoe zit het met hem?’
      ‘Zover ik weet zat het iets minder ingewikkeld in elkaar bij zijn kant. In het kamp van de Romeinen heb je een plek waar oudere halfgoden kunnen leven en een gezin kunnen starten. New Rome noemen ze dat, volgens mij. Hij komt daar vandaan.’
      ‘Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?’
      Ondanks de paar grijze haren, leek mijn moeder iets jonger te worden toen ze lachte. ‘Dat is een leuk verhaal. Toen ik jong was, sloop ik weleens stiekem weg van mijn ouders’ huis. Ik ging dan naar een snackbar, of ik struinde gewoon wat rond. Op een dag kwam ik dit groepje Romeinse halfgoden tegen. Ze zaten nogal in de problemen en waren omsingeld door monsters. Zoals gewoonlijk had ik van mijn vader een Goddelijk Bronzen dolk mee, die ik kon gebruiken om ze te redden.’
      Ik onderbrak haar. ‘Zoals gewoonlijk? Lijkt me toch wel apart.’
      Ze rolde met haar ogen. ‘Jij draagt tegenwoordig ook bijna altijd een wapen. Hoe dan ook, ze vertelden me dat ze op zoek waren naar een magisch voorwerp. Ik had er nog nooit van gehoord. Ze zagen in dat ik ook een halfgod was en wilden me meenemen, maar ik vluchtte weg. Je vader was een van hen.’
      ‘Hoe oud was je eigenlijk?’ vroeg ik.
      Mijn moeder dacht even na. ‘Tien jaar? Elf? Zoiets.’
      ‘Serieus?’
      ‘Kijk nou niet zo vreemd. Je vader was twaalf jaar volgens mij. Een paar jaar later kwam ik hem weer tegen. Hij was dit keer degene die een queeste leidde en ze waren opnieuw op zoek naar dat magische voorwerp. Dit keer wilden ze me niet meenemen, maar je vader en ik hielden contact. We beloofden elkaar dat we ooit samen ergens zouden wonen, ondanks dat ik een Griekse was en hij een Romein.’
      Ik bedacht me dat het net Romeo en Julia leek. ‘En dat lukte?’
      ‘In het begin eigenlijk wel. Ik ging het huis uit om te studeren, wat verbazingwekkend makkelijk ging. Je vader lukte het na een tijdje pas om het kamp te verlaten. Ik was onderhand bijna klaar met studeren. We konden maar heel kort bij elkaar zijn, een paar jaren. Ze zochten hem namelijk, zie je. Ik was niet de enige reden voor hem om weg te gaan. Er was iets ergs gebeurd, maar hij weigerde me te vertellen wat het was. Twee maanden voor jouw geboorte vertrok hij. Hij zag in dat het te gevaarlijk was als de Romeinen in de gaten kregen dat hij iets had met een Griek. En dat Griekse halfgoden überhaupt bestonden. Oh, en dat jij bestond, natuurlijk. Een Grieks-Romeinse halfgod was eigenlijk nog nooit voor gekomen.’
      ‘Ik voel me heel speciaal,’ zei ik. ‘Heb je hem ooit nog gezien?’
      Ze schudde haar hoofd. ‘Ik weet niet waar hij is en of hij nog wel leeft. Mijn ouders durf ik ook niet onder ogen te komen. Ze hebben de hele tijd gedacht dat jij de dochter bent van een normale sterveling die me om de één of andere reden verlaten heeft.’
      ‘Dat is ook wat jij de hele tijd tegen me gezegd hebt.’
      ‘Het zou te gevaarlijk zijn als je de waarheid wist. Ik wilde dat je een gewoon leven kon leiden.’
      Ik grinnikte. ‘Nou, daar is veel van terecht gekomen. Betekent dit dan dat ik afstam van maar liefst vier verschillende goden?’
      Mijn moeder knikte. ‘Ja, Victoria en Quirinus aan de Romeinse kant en Athena en Poseidon aan de Griekse kant.’
      ‘We zouden een familiereünie moeten houden. Dat wordt vast fantastisch. Kan ik trouwens onder water adem halen?’
      Mijn moeder scheen te aarzelen. ‘Ik kan het wel, maar als ik jou was, zou ik het niet proberen.’
      ‘Hmm. Zijn er nog andere dingen die ik moet weten? Zoals dat je een pistool en misschien ook wel andere wapens hebt?’
      Mijn moeder werd rood. ‘Ik heb een kleine voorraad Goddelijk Bronzen wapens, meegekregen van mijn ouders. Misschien heb jij er nog iets aan. En dat pistool is van je vader. Als er nog iets is dat je ik moet vertellen, krijg je het zo snel mogelijk te horen. Op dit moment ben ik vooral blij dat je hier bent.’
      Ik glimlachte. ‘Ik ook. Ik moet jou trouwens ook dingen vertellen die ik heb meegemaakt. Het zijn er een heleboel.’

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven.

    2 jaar geleden
  • Snakey_Crowley

    -

    Ik zette mijn auto voor het huis van mijn moeder, net toen Bohemian Rhapsody op de radio bezig was. Mama just killed a man…

    Good omens? Right?

    -
    Ik ben in Philadelphia aangekomen. Zeg even tegen Clint dat hij echt nooit meer ‘xxx’ naar me toe mag sturen. Het is creepy.
    Haast direct kreeg ik een bericht terug.
    Cool, zal ik doen. Waarom heb je niet op mijn berichten gereageerd?
    Ik fronste. Berichten? Ik keek in mijn inbox, maar het laatste bericht dat ik binnen had gekregen was van Clint, die ‘:-)’ smiley. De berichten daarvoor hadden te maken met missies. Er was geen enkel bericht bij van Rivka waarop ik geen antwoord had gestuurd.
    Clint zegt dat hij zich niet kan herinneren dat hij dat ooit heeft gedaan.

    Creepy... OOOOHHHH

    Ik ben te lui om op de rest te reageren, maar het is echt fantastisch. Kan niet wachten op de rest!!

    P.S check AB

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen