Foto bij Deals 8

Deals 8
Toen ik maandagmiddag in het atelier kwam en ik nam mijn map zag ik het. Een briefje. Het was een telefoonnummer ondertekend met bekende initialen. N.H.. Vluchtig keek ik om mij heen en liet het briefje in mijn jaszak glijden, blij dat niemand het gezien had.
Hoe was hij hier in godsnaam binnengeraakt? Ik schudde zachtjes mijn hoofd terwijl mijn mondhoek tintelde van de herinnering.
Hij had mij gekust- weliswaar op mijn mondhoek, maar toch. Hij had het gedaan en het gaf mij de kriebels. Maar ook zijn woorden- doordrenkt met emoties, kon ik niet uit mijn hoofd bannen.
“Je weet dat het niet kan.”
Lipbijtend bekeek ik mijn juist ontwikkelde foto’s die ik in de map gestoken had- ik hoopte maar dat hij ze niet had gezien- maar dacht van niet.
Er kon zoveel niet in de wereld- er mocht zoveel niet. Er mocht geen honger zijn in de wereld, geen armoede en discriminatie. Maar het was er toch en wat maakte het uit voor de rest van de wereldbevolking die het wel goed had?
Niets.
Ik voelde mijn frustratie, gevoed door het verlangen om hem nog eens terug te zien dat ik smachtend naar de laats ontwikkelde foto keek.
Zijn anders zo helderblauwe ogen waren ietswat troebel- maar niet aangeschoten en zijn ogen fonkelden echt- gezien de kleine lachrimpels rond zijn ogen.
Zijn mond stond ietswat scheef, zijn lippen gevormd in een ingenomen lachje.
Het was één van de mooiste, ongedwongen foto’s die ik de afgelopen weken gezien had. Langzaam legde ik hem neer, bang om hem te beschadigen en bekeek de andere foto’s van de avond.
Louis en El waren prachtig samen én ik had het idee om de foto in te kaderen en onder Louis neus te leggen- hij moest dringend wat aan die situatie doen.
Het idee om echt een betekenis aan de foto’s te geven, had al enige tijd in mijn hoofd gespookt maar nu werd het echter, reëler en noodzakelijker.
Gelukkig had ik mij wat afgezonderd zodat ik geen vragende blikken zou krijgen van mijn klasgenoten- niet dat de kans groot was. Alleen Melissa en Gemma zouden het wagen om dichterbij te komen.
Een groot vel papier legde ik op mijn tafel en schreef er in zwarte drukletters gevoelens op.
Niall had gelijk gehad- toen hij mijn jacket terug gegeven had- net zoals Louis, dat er mensen in mijn omgeving zoveel gingen betekenen voor mij.
Ook al wilde ik het niet. Mijn moeder had gelijk gehad toen ze mij in september liet gaan- dat ik socialer moest zijn én misschien één of twee vrienden moest maken.
Ze zou mij nu eens moeten zien- ze zou trots zijn omdat ik voor één keer haar raad had gevolgd. Ik begon eraan.

Het belsignaal ging- het betekende het einde van de les en ik keek met een tevreden blik naar mijn blad papier. Het was moeilijker geweest dan ik in eerste instantie had gedacht- maar het was mij toch gelukt.
En ook zijn naam had ik erbij vernoemd- niet wetend of ik hem een vriend kon noemen of niet.
Gemma.
Melissa.
Dat waren de 2 namen die op mijn papier geschreven stonden- ze maakten deel van mij uit. En aan hen waren er alweer mensen verbonden zoals bij Melissa Louis. En aan Louis moest ik denken aan mode, Eleanor en het feestje.
Bij Gemma dacht ik direct aan Niall en haar broer Harry. Harry kende ik amper, maar hem kon ik ook associëren met de liefde voor mode, waar hij Louis weer in tegemoetkwam.
Liam was mijn kamergenoot en door hem had ik Greg ontmoet en door zijn ontmoeting was ik Niall tegengekomen. Sophia linkte ik ook aan hen.
Het was een netwerk van vreemde mensen, maar één voor één hadden ze gevoelens en riepen ze gevoelens bij mij op.
Zuchtend en met lichte hoofdpijn liep ik mijn campusgebouw in- ik negeerde de blikken, na 2 weken was dit nog steeds dagelijkse kost en ik haatte het. Maar ze zeiden niets.
Liam was er nog steeds niet en ik kookte pasta voor mezelf terwijl ik mijn ouders opbelde. Ze waren enthousiast mij te horen én ik snakte naar een weekendje thuis en beloofde ze naar huis te komen. Het volgende wat ik deed was de foto’s verzamelen voor Louis en zette ze op een stick.
Ik smste hem of ik ze deze avond mocht brengen. Het was oké en stuurde zijn campus, verdieping en kamernummer door. Daarna staarde ik een half uur naar het briefje- ik was het bijna vergeten, had het verdrongen, maar ik kon het niet laten.
Ik zette hem in mijn smartphone maar durfde geen bericht te sturen- wat in godsnaam zou ik kunnen sturen? En wat waren zijn bedoelingen?
Ik besloot het zo te laten en vertrok naar Louis. Twee uur later kon ik bijna zeggen dat ik uit zijn kamer zou kunnen geraken. Hij had mij overdonderd met vragen- over fotografie en over het feestje- vroeg mij feedback over wat beter kon en of hij effectief zoveel gedronken had. Op dat moment had hij een pijnlijk gezicht getrokken, wat wees dat hij nog steeds een kater had.
Louis verbleef op campus D en er was een veel relaxtere sfeer dan in mijn campusgebouw.
“Ik zie je nog! Bedankt voor de foto’s Malik!”
Ik rolde met mijn ogen en nam afscheid.
Het was 22 uur en ik wilde naar bed- ik was moe, uitgeput door het weekend en door het getetterd van Louis. Die jongen leek gewoon geen idee te hebben hoeveel die sprak. Maar het was beter dan een ongemakkelijke stilte én het was Louis, dus kon ik hem niet kwalijk nemen.
Er was nog maar 5 minuten omkleed, zat met een mok thee in mijn handen om de hoofdpijn toch te verdrijven toen ik de sleutel hoorde- en veel gelach.
Liam.
“Hé Zayn.”
Ik knikte naar hem- de relatie was nog steeds bekoeld maar het vroor niet meer. Mijn woede door het probleem met Joshua was afgenomen, maar ik keurde het nog steeds niet goed.
“Jongens, ik moet mij nog even opfrissen en omkleden en dan ben ik klaar.”
Hij keek verontschuldigd mijn richting uit en liet ze toen na mijn goedkeuring binnen.
Melissa mocht hier toch ook binnen dus ik besloot niet koppig te doen.
“Hé Zayn.”
Ik keek op naar de jongens en mijn blik gleed direct naar hem. Maar hij had niet gesproken nee, het was zijn broer.
“Greg.”
“ We gaan direct weer weg- ik ga trouwens ook nog even weg, dus vermoord elkaar niet terwijl Liam in de douche zit.” Ik keek naar zijn kleren en zag het bevuilde shirt en shortje. Godzijdank hadden ze hun voetbalschoenen uitgelaten.
“Match, gewonnen, maar de douches zijn kapot.”
“Oh, oké!”
Ik zette mijn mok neer en zag hoe hij de deur terug uitliep en gesloten werd door de belangrijkste persoon.
Niall Horan.
“ Drink jij thee?”
“Gaat het je iets aan?”
Kon hij nu niets anders bedenken?
Hij rolde met zijn ogen, wilde juist een opmerking geven toen zijn telefoon ging.
Hij fronste zijn wenkbrauwen, keek mij afwachtend aan en glimlachte toen.
“Hé Gem.”
Ik verstijfde terwijl ik koppig naar het raam keek- dat gesprek wilde ik echt niet horen en telde de regendruppels die naar beneden gleden op het raam.
“Wat zie je?”
Het was een gefluister, niet luider dan een zucht, maar ik schrok mij dood en draaid mij wat naar hem om.
“Regendruppels. Goed gesprek gehad met Gem?”
Het klonk venijnig, maar ik kon er niet aan doen- ik snapte het niet, wilde het niet snappen wat die jongen van mij wou en ondertussen date met één van de belangrijkste personen van mijn leven.
“ Ik ga haar straks ophalen- we gaan uit. Problemen mee?”
De jongen zette een stap naar mij toe en ik sprong op van mijn bed.
“Nee.”
“Heb je mijn briefje gehad?”
Ik was juist in het keukengedeelte toen ik hem hoorde. Hij volgde mij.
“Ja.”
“Waarom heb jij mij niet gestuurd?”
“Waarom zou ik?”
Het was meer een snauw- die jongen was één groot raadsel- het voelde niet romantisch flirterig zoals zaterdagnacht, nee- het was verwrongen van onderdrukte woede, onbegrip en jaloezie.
“ Omdat-“ Hij zette een stap dichterbij en ik liet hem doen. “Ik dat heel fijn zou vinden.”
“Je bent er nu toch?”
Het was niet meer dan een zucht, terwijl ik mijn blik probeerde te verleggen, maar het lukte niet. Ik kon enkel nog maar Niall zien, die glimlachte.
Shit.
“Dat is waar- dus ik verwacht een tegenprestatie Malik.”
“Wat wil je? Een mok thee terwijl je wacht op Liam? Een monoloog waarin ik je goedheid moet betuigen?”
Hij schudde met zijn hoofd en de zenuwen kwamen opzetten.
“Ik wil jou Malik. Ik sta niet zomaar uren in de kou in een steegje in één van de engste buurten van de stad. Of ik breek niet in in het atelier voor de lol. Of ik sta hier niet omdat ik het leuk vind met jou in een keuken. Ik onderbreek mijn les niet zomaar om jou een mildere straf te laten geven door de directeur. Het is tegen alle regels Malik.”
“ En het kan je helemaal niets schelen, toch?”
Fluisterend staarde ik hem aan- hij was volkomen geschift
“Nee, net zomin dat het tegen de regels is als ik je kus.”
Hij liet zijn vingers over mijn wang glijden en omvatte mijn kin. Het voelde onecht, een sprookje toen zijn lippen mijn wang nogmaals raakten.
“ Nu en dan vind ik het leuk om de regels te breken Malik.”
Opnieuw een kus op mijn wang.
“Je zegt nog steeds niet veel hé, Zaynie?”
Ik schudde mijn hoofd- het was een warboel- ik kende hier veel te weinig van, van die regels- wat wel en niet mocht en beet op mijn lip.

Reacties (2)

  • FollowYourDream

    Huh? Die Niall is gewoon zeer verwarrend. Waarom belde Gemma echt?
    Waarom is Niall met Zayn én Gemma bezig? Not done Niall.

    Geweldig verhaal, geschreven door fantastische meiden!

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Writex83

    Dafaq????
    Zayn, ga erin mee, je wilt het.
    Hoe het je ook mag verwarren omdat die blonde gek niet altijd even duidelijk is
    met zijn signalen. Maar neem die eerste stap dan. Dit duurt lang genoeg.
    Zoen hem gewoon.

    Alleen, hoe kan Niall een kus als een tegenprestatie zien als hij het gewoon zelf wilt???
    Of is dat zijn manier om er een geldige reden aan te geven óm Zayn te zoenen?

    Love you
    P.s. heerlijk om zo wakker te worden. Een melding van een nieuw hoofdstukje

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen