Foto bij Deel 2 • 009.

@Lipa: als schrijver is er niets leuker dan lezers manipuleren (:

Het plaatje hierboven vind ik echt te schattig...


‘Weet je dat zeker?’ grinnik ik.
‘Ja. Waarschijnlijk is het wel logisch dat je ons vreselijk vindt, maar ik vind het onterecht. Heb je Jase nooit met zijn vrienden horen praten? Dat was vast ook allemaal alleen maar stoer doen,’ zegt Ramon.
‘Oké, misschien wel. Maar dan zeg je dus eigenlijk dat ik jullie te snel heb veroordeeld?’ controleer ik.
‘Kom op Naomi, dat is gewoon zo,’ valt Jim zijn vriend bij.
‘Prima. En jullie dan? Het was misschien niet negatief, maar door mijn uiterlijk en mijn weinige spraakzaamheid hadden jullie binnen een minuut een mening gevormd. Ik denk dat het logisch is, maar ga dan niet mij alleen beschuldigen.’ Door mijn moeheid ben ik veel feller dan normaal.
‘Gooi het er maar uit, Naomi,’ zegt Ramon.

‘Oké. Ik heb me het meest geërgerd aan de manier waarop jullie over meiden praten. Ze zijn geen voorwerp. Niet iets wat je op kunt eisen als je daar behoefte aan hebt, om vervolgens weer keihard te laten vallen. Ik weet zeker dat jullie met die gladde praatjes veel voor elkaar krijgen, maar dan is het ontzettend gemeen om na tien minuten die hoop weer onderuit te schoppen. Jullie klonken heel erg oppervlakkig. Alsof een meisje uit niets meer bestaat dan een lichaam. O ja, helaas wel, want ze was saai. Of preuts. Of dom. Of wat dan ook. En dat is vervelend, want dan wordt het voor jullie te moeilijk. Dát irriteerde me het meest,’ ratel ik, zonder na te denken.
‘Het leven is te leuk om alleen maar serieus te zijn,’ zegt Luke.
‘Ik snap je wel,’ zegt Ramon langzaam. Ik kijk verbaasd op. ‘Als ik aan het flirten ben, zijn er geen grenzen. Mocht ik dan iemand kwetsen, lig ik er geen minuut wakker van. Maar als ik echt voor een meisje wil gaan, dan ben ik eerlijk tegen haar. En dan ben ik in staat om heel veel te doen voor haar. Ik ben echt een watje als ik een vaste vriendin heb.’ Ramon glimlacht kalm.
Ik merk dat ik automatisch glimlach. ‘Dat klinkt al een stuk beter,’ geef ik toe.
‘Natuurlijk is een vaste relatie anders. Ik geniet alleen van mijn leven. Ik hoef nog niet al dat op de bank zitten en met elkaar omgaan alsof je al dertig jaar getrouwd bent,’ zegt Luke.
Ik haal mijn schouders op. ‘Dat ga ik ook niet veroordelen, alleen ik kijk er anders naar.’
‘Want jij vindt lol minder belangrijk?’ vraagt hij.
‘Nee, ik haat oppervlakkig gedoe. Ik vind het mooi als ik met iemand samen ben waar ik iets mee kan delen. En dan niet alleen het simpele hoe je dag ging, maar ook als je er eens doorheen zit.’
‘Een beetje zoals wij nu voor jou doen?’ Luke grijnst scheef.
‘Ik vind dit een fijner onderwerp dan dat we over onze studies of leeftijden praatten. Ik heb het idee dat ik jullie zo beter leer kennen,’ zeg ik.
‘Dat ben ik met je eens. Waarschijnlijk vind je nu dat ik te persoonlijk word, maar heb jij wel eens alleen lol met iemand gehad? Zonder vervolg?’ vraagt Luke.
‘Ja hoor, maar niet zo vaak. En ik ben nogal kieskeurig,’ zeg ik.
‘Helaas.’
Ik zucht diep.
‘Sorry meid. Een beetje plagen moet kunnen toch?’ Luke lacht.
‘Ja joh, net alsof ik je tegen zou kunnen houden. Je moet gewoon jezelf zijn,’ zeg ik.
‘Pas op met wat je zegt bij hem hoor,’ grinnikt Jim.
‘Ik zie jullie straks toch nooit weer,’ plaag ik.
‘Dat zou jammer zijn. Wees niet bang, we vinden je wel weer terug,’ zegt Jim.
‘Dat maakt me juist bang, als je het zo zegt.’
‘We zullen lief voor je zijn,’ zegt Jim.
Ik zie Ramon lachen. Helaas voel ik het bloed naar mijn wangen stijgen en ik wend mijn blik af.
‘Gast, wij zijn het echt heel hard aan het verliezen. Ze valt als een blok voor Jim,’ zegt Luke dramatisch tegen Ramon.
‘En mocht dat zo zijn, waarom zit jij daar dan mee?’ Ik kijk Luke even aan.
‘Zit je te vissen naar een complimentje?’ Hij glimlacht.
Ik schiet in de lach. ‘Je kunt vast nog wel iets verzinnen, of je het nu meent of niet.’
‘Dit had ik echt nooit achter je gezocht.’ Ramon schudt zijn hoofd.
‘Wat?’
‘Dat je zo met hem zou flirten.’ Ramon lacht breed.
‘Dit is geen flirten,’ zeg ik zo gehaast dat ze alle drie in de lach schieten.
‘Zo makkelijk kom je er niet onder weg.’ Luke legt zijn vingers verrassend zacht onder mijn kin en draait mijn hoofd iets opzij. Ik sla mijn ogen neer. ‘Als jij voor Jim zou vallen, zou ik daar mee zitten, omdat ik je een stoere chick vind. Ik zou het niet vervelend vinden om je boze aanvallen aan te horen.’ Zijn grijns wordt breder als hij ziet dat ik bloos.
‘O man, je hebt het weer voor elkaar hoor,’ lacht Ramon.
Ik draai mijn hoofd terug en zucht eens diep. ‘Jullie zijn nog steeds verschrikkelijk,’ zeg ik zo serieus mogelijk.
‘Die mening draait nog wel bij,’ zegt Luke zelfverzekerd.
Ik schud mijn hoofd. ‘Je bent echt ongelooflijk. Waar heb je die arrogantie vandaan gehaald joh?’
‘Hier. Dit werkt altijd toch bij meiden?’ Hij biedt me een Mars aan.
Alleen de aanblik al van die caloriebom met veel te veel chocolade en suiker laat het water in mijn mond lopen.
‘Dank je.’ Ik neem de Mars aan.
‘Zie je, het werkt.’
‘Ik heb nog geen antwoord.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Ik laat me niet door iemand anders vertellen dat ik aan mezelf moet twijfelen. En dat zou jij ook niet moeten doen. Hé, ik weet niet wat die jongen allemaal tegen je heeft gezegd, alleen ik weet zeker dat het onzin was. Een manier om zijn eigen tekortkomingen te vermijden.’
‘Dat is aardig van je,’ zeg ik en ik hoor hoe op zo’n moment alle emotie uit mijn stem verdwijnt. Ik durf hem niet te geloven, dus schakel ik automatisch over op vaste zinnetjes.
‘Hij heeft gelijk, Naomi,’ valt Ramon hem bij.
De dingen die Jase zei, waren bot en hard. Alleen het probleem is dat ze wel in de buurt van de waarheid kwamen en daarom deed het ook zo’n pijn. Als hij me had verteld dat ik egoïstisch was of dat ik nooit bij hem was, dan had het me niets gedaan. Dan was ik lachend weg gelopen. De reden dat hij me nu zo raakte, was omdat hij me vertelde dat ik in de knoop zat met mezelf en alles op hem afreageerde. Hij zei dat ik niet wist wat ik wilde en dat ik daarom hem beschuldigde. Ik wist dat hij, zoals Luke net zei, de schuld van zich af aan het schuiven was, maar daar werd de pijn niet minder van.
‘Zat je daarom steeds zo in de verte te staren? Dacht je aan hem?’ vraagt Ramon scherp.
Het zorgt ervoor dat ik verstrak. Het voelt onveilig dat een onbekende zoveel aan me ziet. Het is eng dat iemand die me niet kent, kan raden aan wat ik denk. ‘Soms wel ja,’ geef ik aarzelend toe.
‘Je weet dat hij je expres kwetste en toch raakt het je nog steeds?’ Jim fronst.
‘Iemand die gepest wordt, weet ook dat de woorden niet waar zijn. Dat betekent niet dat het je niets doet,’ verbetert Ramon hem.
Ik bedank hem zwijgend. ‘Ik denk er nog steeds aan, maar ik ben niet aan mezelf gaan twijfelen hoor,’ verdedig ik mezelf en ik hoor de arrogante toon in mijn stem.
‘Nee, want dat deed je daarvoor al,’ merkt Ramon nuchter op.
‘Je kent me nu niet eens, laat staan toen,’ zeg ik scherp.
‘En dat je vecht alsof je leven ervan afhangt, maakt meer dan genoeg duidelijk. Jij bent hartstikke goed bezig en je bent een geweldige meid. Dat weet ik, ondanks dat ik je volgens jou niet ken. Jij hebt ons misschien een uur in de gaten gehouden, wij jou ook.’
Het is eng. Ik vind het geweldig om andere mensen te observeren en ook al weet ik dat het niet goed is, dan kan ik ze makkelijk in een hokje indelen, met een paar kenmerken. Wat ik me normaal nauwelijks realiseer, is dat er aan de andere kant dus ook mensen zijn. Mensen met eigen gedachten, net als ik. Personen die naar mij kijken en mij een stempel geven op basis van mijn manier van lopen, mijn uiterlijk en mijn stem. Mensen die me denken te kennen, alleen omdat ze me hebben gezien. Ik doe precies hetzelfde, maar desondanks kan ik boos worden op de oppervlakkigheid van die mensen. Ik beschuldig anderen voor hetgeen ik zelf doe. Het is absurd, maar wel de waarheid. Ik zou het moeten veranderen, maar het voelt te goed om bij het oude te blijven. Het vergemakkelijkt mijn dagelijks leven, doordat ik mezelf niet hoef te corrigeren als ik iemand als Jim met een uitgesproken kledingstijl direct inkader als expressief. Soms doen zulke plotselinge gedachten me versteld staan. Dan vraag ik me af hoe het kan dat ik het jaren heb gedaan, zonder er één moment bij stil te hebben gestaan. Ik haal diep adem. ‘Dan ben ik erg benieuwd. Wat jullie van me vonden, bedoel ik.’ Ik kom moeilijk uit mijn woorden en dat zorgt altijd nog voor paniek. Ondanks dat ik al jaren niet meer stotter, ben ik bang dat ik één keer terugval en dat ik daardoor weer helemaal afglijd naar het beginpunt. Het is overdreven, dat weet ik, maar het beangstigt me altijd.

‘Wat we van je vonden? Dit wil je serieus horen?’ vraagt Ramon.
Ik haal diep adem. ‘Kom maar op.’ Ik neem een hap van de Mars en sluit mijn ogen.
‘Ten eerste heb je gewoon een geweldig lichaam,’ zegt Luke nonchalant. Hij trekt de Mars uit mijn hand en neemt een hap. ‘Niet zo zielig kijken, ik gaf je een compliment.’ Hij grijnst breed.
‘Mijn Mars.’ Ik pak het laatste stukje vast, maar hij laat niet los. ‘Toe?’ Ik kijk hem zielig aan.
‘Ach, je bent onweerstaanbaar,’ zegt hij en hij duwt de chocolade tegen mijn lippen.
Ik hap het uit zijn vingers en glimlach. Voor het eerst vandaag voel ik me kalm en rustig. Het is alsof het na die woedende tornado even windstil in me is. ‘Vertel.’ Ik kijk Ramon aan.
‘Je leek je onzekerheid met arrogantie te verbergen.’
Ik, arrogant? En onzekerheid zou ook niet het eerste zijn wat ik zou gebruiken om mezelf te omschrijven. Ongemakkelijk misschien, maar onzeker: nee. Ik merk dat ze me verkeerd hebben ingeschat en daar baal ik van. Tegelijkertijd weet ik dat ik bij hen precies hetzelfde heb gedaan.
‘Alleen nu denk ik dat het erdoor komt dat je gebroken was. Je was moe en je werd nog vermoeider door ons oppervlakkige gepraat. In jouw ogen ten minste. Je probeerde alles in te houden, maar toen Jim een foto van je wilde maken, kwam het er toch uit.’
Hoewel ik net irritatie voelde om zijn verkeerde inschatting, vind ik dit nog veel vervelender.
‘Het klopt hè?’ dringt Ramon aan.
‘Hoe weet je dat?’ laat ik me ontvallen.
‘Omdat je in paniek raakt. Nou ja, je hebt zo’n bepaalde blik in je ogen. En dat lijkt verdacht veel op paniek.’
Ik bijt op mijn lip en haal mijn schouders op. ‘Je hebt wel gelijk ja. Maar...Leek ik…’ Ik twijfel of ik het zal vragen, omdat ik Ramon absoluut niet vertrouw als hij met mijn gedachten en gevoelens aan de haal gaat. ‘Leek ik aardig? Vrolijk? Gezellig?’
‘Zei Jase dat je dat niet was?’ vraagt Ramon.
Ik haal diep adem en ik hoor alles weer in mijn hoofd wat Jase tegen me geroepen heeft. ‘Dat vroeg ik niet.’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.
Jim lacht. ‘Geef eens gewoon antwoord.’
‘Kan hij ook doen,’ zeg ik scherp.
‘Doe ik straks, beloofd,’ zegt Ramon.
‘Oké. Ja, dat zei Jase. Hij was boos, dus hij heeft me op alle mogelijke manieren de grond ingetrapt. Maar ik verbaas me erover dat ik zo overkwam, dus ik ben benieuwd waar dat door komt,’ geef ik toe. Ik duik fysiek ineen, omdat de woorden van Jase nog steeds mentaal zo’n pijn doen. Ik had gehoopt dat het na vandaag over zou zijn, maar ik voel het nog steeds, minstens net zo heftig als gisteren.
Luke trekt zijn zwarte jack uit en ook al vind ik een leren jack een ontzettend stoer kledingstuk, moet ik toegeven dat hij er in zijn donkerblauw gemêleerde sweatshirt enorm goed uitziet.
‘Kom eens hier.’ Hij spreidt zijn armen en omhelst me. Ietwat ongemakkelijk leun ik tegen hem aan.
Hij trekt me zo dicht naar me toe, dat het voelt alsof ik word fijngeknepen, al is het op een prettige manier. Ze zeggen wel eens dat het soms alles is wat je nodig hebt. Zo’n stevige knuffel alsof al je kapotte stukjes weer tegen elkaar gedrukt worden.

Reacties (2)

  • Marliekevdieren

    Vandaag ben ik begonnen met lezen, ben zo benieuwd naar het vervolg!

    (yeah)

    3 jaar geleden
  • Brett

    Ik zou het eerder doen voor een snicker. Hahahaha oké nee.
    Ik vind ze wel echt heel lief. Met ieder hoofdstukje dat eindigt ben ik zo benieuwd naar meer.:9~

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here