Foto bij Deel 2 • 011.

Het doet me goed jullie blije reacties te lezen! (:

@Scribe: ik moet zelf soms ook glimlachen als ik het teruglees, erg hè? Mijn eigen gecreërde personen in lastige situaties brengen, blijft één van de leukste dingen om te doen.
@Lipa: ik beloof je niets...
@Marliekevdieren: goed om te horen!
@Abduction: hahaha, geweldig! Had je m'n verhaal niet even hardop kunnen voorlezen? (;

Ik zag dat ik donderdag weer in de top stond... Dat blijft ongelooflijk! Jullie zijn geweldig (:


‘Waarom studeer je Logopedie?’ vraagt Jim plotseling.
Ik vraag me af wat ze zullen zeggen. Het is altijd moeilijk om deze of een andere zwakte te vertellen, omdat het me kwetsbaar maakt. Zeker bij onbekenden ben ik altijd erg voorzichtig. Toch voelt het goed genoeg om hen de echte reden te vertellen, zeker omdat ik hun na vandaag nooit meer hoef te zien. Het hoeft ook niet te betekenen dat ik ze nooit weer zal zien, maar ik heb de kans om weg te lopen en soms is dat misschien niet eens de beste oplossing, maar wel de makkelijkste. ‘Ik heb zelf gestotterd,’ zeg ik aarzelend.
‘Serieus?’ Ramon trekt zijn wenkbrauwen op.
‘Ja. Toen ik jonger was. Ik ben er nu dus helemaal vanaf, maar dat heeft veel tijd en moeite gekost. Het is heel erg vervelend om anders te zijn als kind,’ zeg ik.
‘Moet iedereen hetzelfde zijn?’ vraagt Ramon.
‘Nee, natuurlijk niet. Maar vooral kinderen vinden het heel lastig om zich compleet in te leven in iemand. Dat is niet omdat ze gemeen zijn, maar omdat ze de wereld proberen te begrijpen. Alles wat in hokjes geplaats kan worden, is beheersbaar. Dus iemand zonder afwijkingen is veilig en iemand die anders is, die levert risico op. Niet leuk, maar wel logisch,’ zeg ik.
‘Jij bent echt te goed voor deze wereld.’ Luke lacht. ‘Echt veel te goed.’
‘Nee, ik probeer zelf ook een verklaring te zoeken voor al die blikken van medelijden die ik heb gekregen,’ zeg ik lichtelijk verbitterd.
‘Ben je gepest?’ vraagt Luke en ik zie dat hij schrikt, dat hij bang is dat hij net de verkeerde opmerking heeft gemaakt.
Hij lijkt rekening met me te houden en dat voelt erg goed.
‘Vermeden. Er is nooit iemand gemeen tegen me geweest, maar toen ik heel erg stotterde, werd ik compleet genegeerd. Zelfs door de juf, want het was natuurlijk zielig als ik een tekst voor moest lezen,’ zeg ik en ik hoor dat ik nog steeds geraakt word als ik terug denk aan die momenten.
‘Maar dat was toch goed bedoeld?’ vraagt Ramon voorzichtig.
‘Dat wel, maar het was de bevestiging dat ik anders was. Ik moest de hele dag bezig zijn met wanneer ik iets kon zeggen, voordat een sneller klasgenootje me voor was. Het meest irritante was trouwens nog dat iedereen mijn zinnen ging afmaken. Het helpen was allemaal goed bedoeld, maar het maakte me nog veel onzekerder dan ik al was.’
‘Is dat je hele schooltijd zo gegaan?’ vraagt Luke en ik hoor en zie het medelijden in zijn stem en houding.
‘Nee, ik gaf een spreekbeurt in groep acht. Zonder maar één keer te stotteren. De meester zei dat ik absoluut geen spreekbeurt hoefde te doen, want hij wilde het me niet moeilijk maken. Ik heb nog nooit meer verbazing bij iemand gezien dan die keer.’
‘Maar je was er toch niet in één keer vanaf? Hoe kan het dan dat ze die vooruitgang niet hebben gezien?’ vraagt Jim verbaasd.
‘Omdat mij nooit iets gevraagd werd. Niet vaak ten minste. Door alle blikken met medelijden klapte ik vaak alsnog dicht, maar die laatste spreekbeurt had ik zo goed uit mijn hoofd geleerd, zodat ik elk woord vol overtuiging kon zeggen.’
‘Gaaf. Ik ben gek op stille vechters. Nooit schreeuwen wat je allemaal kunt, maar het plotseling laten zien, als niemand het verwacht,’ zegt Jim.
‘Het is alleen jammer dat het dan niet altijd opgemerkt wordt,’ zegt Luke nuchter.
‘Maar dan alsnog is het gaaf,’ valt Ramon Jim bij.
‘Dat ben ik helemaal met je eens. Maar dat jij, Naomi, heel erg lang in je eentje hebt gevochten om zichtbaar te kunnen zijn, dat slaat nergens op. Iedereen is alleen maar met zichzelf bezig. Kijk dan wat je voor elkaar hebt gekregen. Ik kan aan niets horen dat jij ooit gestotterd hebt. Dat is waanzinnig knap,’ zegt Luke.
‘Ik hoef er geen applaus voor. Het is wie ik ben. Ik heb er veel van geleerd en ik kan nu andere mensen steunen of ze nu ook stotteren of heel andere spraakproblematiek hebben. En kinderen zijn echt geweldig,’ zeg ik.
‘En jij bent geweldig bij kinderen, heb ik gezien,’ zegt Jim glimlachend. Eindelijk zie ik een beetje van de rustige blik in zijn ogen, die ik ook op de foto’s van hun vakantie zag.
‘Dat was toch ook een fantastisch jochie?’ Ik voel dat ik begin te stralen.
‘Ik verbaasde me meer over hoe jij met hem om ging en hoe rustig hij daar door werd dan over hoe geweldig hij was,’ zegt Ramon nuchter.
‘Had je het niet verwacht?’ vraag ik.
‘Niet dat hij zijn paniek in twee seconden kwijt was. Het is als klein ventje volgens mij bijna het ergst wat je kan overkomen dat je je ouders nergens meer ziet. En dit kind was echt van je onder de indruk,’ legt Ramon uit.
Ik voel me ietwat verlegen worden door de hartelijke complimenten. ‘Dat zijn er wel meer hè?’
De plagerige, bijna flirterige opmerking verlaat mijn lippen voordat ik er goed en wel over na heb gedacht.
‘Hé, sorry dat we het afgelopen uur ons zo onvolwassen hebben gedragen,’ zegt Jim plotseling.
Ik haat excuses, omdat ik altijd de neiging heb de woorden als waarheid aan te nemen, terwijl ik weet dat het in de meeste gevallen gaat om excuses die gezegd worden, zodat de ander niet meer boos is. Bijna altijd wordt het gebruikt om gedrag voor zichzelf te rechtvaardigen, alsof het niet gebeurd is als je maar sorry zegt. Ik weet hoe verbitterd die gedachte is, maar mijn ervaringen hebben die gedachte helaas helpen ontstaan. Te vaak hoorde ik een emotieloze verontschuldiging, die ik direct aannam, allang blij dat iemand doorhad dat hij iets fout had gedaan. Tot ik uiteindelijk altijd met lege handen stond, terwijl de ander zich kapot lachte om mijn naïviteit.
‘Waarom heb je er spijt van?’
Luke schiet in de lach. ‘Ja Jim, makkelijk zal ze het je niet maken.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Ik ben benieuwd. Ik snap het namelijk niet. Jullie vonden het volgens mij alle drie waanzinnig grappig om mij uit te dagen. Ik had het idee dat jullie een geweldig uur hadden. Als je nu sorry zegt, waarom doe je dat dan? Je hebt het toch leuk gehad? Wie ben ik om jouw plezier te verpesten? Volgens mij zijn de beste vrienden juist degenen met wie je gek kunt doen en bij wie je je niet af hoeft te vragen hoe je moet overkomen. En ik heb het idee dat jullie elkaar door en door kennen, dus waarom zeg je dan sorry tegen een meisje dat je zo’n anderhalf uur geleden nog niet eens kende?’ vertel ik.
Ramon knikt glimlachend.
‘Ik heb jouw uur verpest. Dat mocht niet het gevolg zijn van mijn lol. Ik heb nog steeds een leuk uur gehad, maar ik vind het vervelend dat jij dat niet hebt gehad. Ik zeg niet sorry voor mezelf, maar voor jou. Dat is verontschuldigen toch? Je schuldig voelen over iets wat je hebt gedaan, niet voor wat jij bent,’ zegt Jim nuchter.
Ik staar hem verbaasd aan. Toen ik hem aan het begin van de avond zag, had ik nooit verwacht dat zo’n soort jongen in staat was om op dat niveau na te denken. Ik heb weer eens te snel veroordeeld, ondanks mijn voornemen dat niet te doen.
‘Dank je,’ zeg ik oprecht.
‘Je hebt het zelf echt niet door hè? Maar je bent echt voor hem aan het vallen,’ grinnikt Luke.
‘Dat is niet zo,’ zeg ik vol overtuiging.
Jim kijkt me zielig aan. ‘Au.’ Hij legt zijn handen op zijn borstkas, op de plek waar zijn hart zit.
‘Ik vind het een heel mooie uitleg. Iedereen roept altijd sorry om er zonder na te denken en dat jij zelfs een hele verklaring voor je excuus hebt, vind ik erg gaaf. Maar ik heb besloten dat ik jongens haat, in ieder geval de komende maanden,’ zeg ik plechtig.
‘Dan blijf ik vrienden met je totdat je weer bijdraait,’ merkt Luke niet al te subtiel op.
Ik glimlach. ‘We zijn slechts voorbijgangers,’ plaag ik.
‘Het moet ergens beginnen.’
‘Je eerste indruk was niet al te goed,’ merk ik nuchter op.
‘Geef me de kans je het tegendeel te bewijzen,’ zegt Luke.
‘Hij maakt altijd een onvergetelijke indruk bij de chicks.’ Ramon grijnst scheef.
‘Dat hele lijstje bedoel je? Nummers, in plaats van namen?’ Ik kan het niet laten, ik moet mijn ergernissen allemaal kwijt.
‘Naomi.’ Dat is het enige wat Luke zegt, terwijl hij me recht aankijkt.
Het duurt even totdat tot me doordringt wat hij er mee bedoelt. Ten minste, ik denk te begrijpen dat ik volgens hem op zijn lijstje ga belanden en ik weet niet wat ik van dat vooruitzicht vind. Aan de ene kant beangstigt het me, zowel omdat ik er honderd procent van overtuigd was dat ik de komende tijd niet eens naar jongens wilde kijken als dat ik niet weet wat ik ervan vind dat ik redelijk onder de indruk ben van een jongen die absoluut niet het goede type voor me lijkt te zijn. Aan de andere kant merk ik aan mezelf dat het heerlijk voelt dat er een jongen echt geïnteresseerd in me is. Niet alleen in mijn uiterlijk, zoals ik eerder nog verwachtte, maar ook in mijn innerlijk. Het is geweldig dat iemand moeite lijkt te doen. Mijn eerste remming is toch wel dat ik inmiddels niet meer af durf te gaan op zoete woorden of schijnbaar oprechte interesse.

‘Zet ik je daarmee zo aan het denken?’ Luke haalt een flesje cola tevoorschijn, draait de dop er af en neemt een slok.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik automatisch die handelingen met mijn ogen volg. ‘Ja.’ Ik weiger verder te vertellen, ondanks dat ik voel dat ze alle drie naar me kijken. Ik wil niet uitleggen dat ik ze niet vertrouw, niet om hen, maar omdat ik vaak genoeg gemerkt heb dat vertrouwen niet altijd oprecht is.
‘Ik hoop dat ik je niet bang heb gemaakt.’ Luke lacht zachtjes.
‘Nee hoor. Ik vraag me alleen af wat je er allemaal mee bedoelt. En misschien wil ik dat niet eens weten, maar ik vraag het me wel af,’ zeg ik gehaast.
‘Dat wil je niet weten,’ lacht Ramon.
De zware sfeer slaat in één keer weer om en ik kijk hem dankbaar aan.
‘Vertel nog eens iets meer over dat fotograferen,’ zegt Ramon, terwijl hij zijn jas uittrekt.
Ik verbaas me over het nette, zwarte overhemd dat hij draagt en ik wil niet laten merken dat ik zowel onder de indruk als verbaasd ben. Dat mislukt waarschijnlijk volkomen, maar ik begin waarschijnlijk snel genoeg met praten. ‘Ik ben er niet goed in hoor, alleen ik vind het dus erg leuk om te doen. H-het is denk ik mijn manier om de wereld te begrijpen.’
‘Stotterde je?’ vraagt Jim verbaasd.
‘Ik struikelde over mijn woorden, omdat ik zenuwachtig ben. Maar ik neem aan dat jij dat ook ooit wel eens hebt,’ zeg ik scherp.
‘O, zo bedoelde ik het niet,’ verweert hij zich direct.
‘Weet ik.’ Ik kijk even weg. ‘Wat wil je nog meer weten?’ vraag ik aan Ramon en ik hoor hoe kortaf ik klink.
‘Heel veel dingen, maar laat ik beginnen met waarom je zenuwachtig bent,’ zegt hij kalm, mijn botte toon negerend.
‘Ik ken jullie nauwelijks en eigenlijk snap ik niet eens waarom ik jullie zoveel vertel. Ik had het plan in mijn hoofd om direct de stiltecoupé in te rennen en jullie nooit weer te zien. En nu ben ik ineens openlijk aan het vertellen over mijn passie en dingen waar ik me voor schaam. Dat vind ik raar en dat maakt me in de war. En ik vind het doodeng om zoveel aan jullie te vertellen, omdat ik geen idee heb of jullie me ooit iets aan zullen doen. Op psychisch vlak bedoel ik dan,’ ratel ik.
‘Het schijnt te helpen om iets aan een onbekende te vertellen. Ik ken niemand uit je omgeving, dus kijk heel anders naar jou dan iemand die je ex en je beste vriendin kent of je kent uit de tijd dat je stotterde,’ zegt Jim.
‘Als jullie hierna weer onbekenden worden, ja, dan is het sowieso fijn,’ geef ik toe.
‘Alleen je hebt misschien al wel door dat dat niet onze voorkeur heeft,’ lacht Jim.
‘Je klinkt bang, niet zenuwachtig.’
‘Bang waarvoor?’ Ik trek spottend mijn wenkbrauwen op, vooral om te verbergen dat hij het precies bij het juiste eind heeft.
‘Wat je zegt. Dat we je mentaal kapot gaan maken.’
Ik slik moeizaam. ‘Oké. Ja, dat is toch ook eng?’
‘Maar het is totaal onrealistisch. Waarom zouden we dat doen?’ zegt Ramon hard.
Omdat ik ze er de kans voor geef. Ik stel me open, terwijl ik nog niets van hen weet. Voor hetzelfde geld doen ze zich nu een paar minuten aardig voor en zijn ze vertrokken zodra ze genoeg weten.

Reacties (1)

  • Brett

    Je verdient al die keren om in de top te staan. ^^
    Ik wil eigenlijk gewoon iedere keer hetzelfde zeggen, maar dan zijn mijn reacties voor jou ook niet zo interessant meer, haha. Ik kan in ieder geval niet wachten op het volgende hoofdstuk!:9~

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here