Foto bij Deel 2 • 013.

@Scribe: dankjewel voor je compliment over mijn schrijven en wat vervelend dat je de hoofdstukken te lang vindt.
@Johnston: om daar achter te komen, moet je blijven doorlezen (: & fijn om te lezen dat je de lengte goed vindt.

Om op de vraag rondom het aantal woorden te reageren: ik heb de hoofdstukken al inactief op Quizlet staan. Ik heb bewust gekozen voor 2000-2500 woorden per hoofdstuk, omdat ik in 1000 woorden voor mijn gevoel te weinig kan creëren. Nu heb ik meer ruimte om dit te doen en zou het nu opsplitsen niet ten goede komen aan het verhaal. Dus ik laat het zo staan.
Als tip wil ik me dan meegeven om tot een dubbele enter te lezen, zodat je het makkelijk kunt terugvinden én niet halverwege in een blok hoeft te beginnen.


De treinreis duurt in totaal 36 minuten, dat weet ik precies uit mijn hoofd. Ik weet ook dat er inmiddels 26 minuten zijn verstreken. Nog exact tien minuten te gaan. Ik beeld me in dat de trein zachtjes afremt en plotseling stil blijft staan. Ik kan de rationele mededeling al bijna horen. Een rood sein, nog steeds een wisselstoring: noem alles maar op. Ik heb er veel voor over om nog uren met deze jongens te praten. Ik weet dat ik waarschijnlijk mogelijkheden heb om met ze af te spreken na vanavond, maar ik ben van mening dat een vriendschap vaak alleen blijft bestaan als je elkaar regelmatig ziet. Je moet elkaars leven en ideeën blijven volgen om nog echt contact met elkaar te kunnen maken. Natuurlijk zijn er genoeg uitzonderingen, maar ik heb het idee dat veel vriendschappen alleen voor de mooie periodes zijn. Daarnaast voelt het veilig om hier met hen te praten, afgesloten van de buitenwereld, zodat ze niet meteen alles aan iemand anders kunnen vertellen. Ik vind het geweldig om nog even in de illusie te kunnen leven dat alles tussen ons blijft en dat ik ze nooit meer zal zien. ‘Hoe kan het dat de tijd nu zo snel gaat?’ vraag ik me hardop af.
‘Omdat we in een trein zitten,’ zegt Jim.
‘Dus?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Sneltreinvaart,’ lacht hij.
We schieten allemaal in de lach en het is zo’n fijn, onbezorgd moment dat het voelt alsof ik voor het eerst vandaag frisse zuurstof in kan ademen.
‘Ik vind het niet leuk dat de tijd nu plotseling snel gaat, terwijl ik net ruim een uur heb zitten bevriezen,’ zeg ik eerlijk. Ze kijken me alle drie verrast aan.
‘Dus, als ik je goed begrijp, vind je het wel gezellig met ons?’ vraagt Jim.
‘Beter dan op het station in ieder geval,’ zeg ik voorzichtig.
‘We hebben nog tien minuten om haar te overtuigen,’ grinnikt Luke.
‘Als jullie me nu jullie nummer geven, dan bel ik jullie wel als ik nog wil afspreken,’ spreek ik aarzelend uit. Ik heb geen idee of het verstandig is, maar ik weet wel dat ik gemiste kansen haat, dus dan kan ik maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Ik weet dat het woorden zijn om mijn domme gedrag te verantwoorden, maar eigenlijk zit ik er niet eens mee.
‘Geef jouw nummer maar, je weet toch hoe je iemand moet blokkeren,’ zegt Luke.
‘Het hoeft niet.’ Ik kijk hem strak aan, al is dat maar voor enkele seconden.
‘Geef je mobiel maar en dan ga je niet kijken. Je vindt onze nummers vanzelf.’ Hij houdt zijn hand op.
Ik schud mijn hoofd. ‘Jim, Ramon?’ vraag ik. Ik haal mijn mobiel tevoorschijn en klik op mijn contacten.
‘Natuurlijk.’ Ramon noemt zijn nummer op en ik sla het op.
‘Top, dankjewel.’
‘Nu laat hij zijn telefoon niet meer in de steek hoor,’ grinnikt Luke.
‘Dat klinkt behoorlijk jaloers,’ zeg ik kalm. Luke begint zich te verdedigen en ik schiet in de lach. ‘Geeft niks jochie.’ Ik leg mijn hand even op zijn schouder.
‘Jij moet oppassen, meisje. Ik houd er namelijk niet van als een chick populair begint te doen.’ Hij kijkt me strak aan. Ik voel mijn gezicht betrekken. Langzaam verschijnt er een scheve grijns op Lukes gezicht. ‘Je moet me niet altijd geloven. Bovendien zal ik jou nooit kwaad doen.’
‘Ik snap wel dat Ramon je heeft afgekeurd voor zijn nichtje,’ plaag ik.
‘Dat werkt alleen maar in mijn voordeel, want ik ben nu hartstikke single.’
‘Houden zo,’ zeg ik nuchter.
Ramon schiet in de lach. ‘Zo’n meid heb je nog niet vaak tegenover je gehad hè, mister perfect?’ grinnikt hij.
‘Ze heeft vast gehoord dat hij iemand zoekt die tegengas geeft. Dus ik denk dat het eerder een poging is om hem te versieren dan dat ze het echt meent,’ zegt Jim.
‘Van je vrienden moet je het hebben.’ Ik zucht diep. ‘Je had me best even mogen helpen.’
‘Dat klonk alsof je ons als je vrienden ziet,’ plaagt Jim.
‘Voorbijgangers,’ zeg ik snel.
‘Ik wil best vrienden met je worden,’ zegt hij kalm.
‘Je vriend, bedoelt hij,’ valt Luke hem bij.
‘Dat ook. Alleen volgens mij moet ik dat dan eerst met jou uitvechten, want jij doet nu al wanhopige pogingen dat meisje binnen te halen.’
‘Jongens, bespreek dit fijn even ergens anders.’ Ik trek mijn schouders op.
‘Vind je het ongemakkelijk om te horen dat er jongens voor je willen vechten?’ vraagt Ramon.
‘Natuurlijk.’
‘Waarom?’ dringt hij aan.
‘Het is alsof jullie aan het vertellen zijn welke voetbalclub beter is. Ik voel me meer een ding dan een mens,’ zeg ik nuchter.
‘Oké, we zullen je later nog eens uitgebreid bespreken,’ grinnikt Luke.
Ik glimlach. ‘Alles is beter dan dat ik het aan moet horen.’
‘Dus als we jou met onze hele vriendengroep bespreken, dan vind je dat goed?’ vraagt Ramon.
‘Hebben jullie veel vrienden?’
‘Au. Verbaast je dat zo erg?’ Ramon grijpt dramatisch naar zijn borstkas.
‘Het was een oprechte vraag.’
‘Om geen antwoord te hoeven geven,’ vult Jim aan.
‘Het was een oprechte vraag,’ herhaal ik onbewogen.
Ramon glimlacht. ‘Oké. We hebben een heel coole vriendengroep overgehouden aan de jaarclub van het eerste jaar.’
‘Bij welke studentenvereniging?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Unitas. Bij welke zit jij?’
‘Geen.’
‘Geen?’ vraagt Ramon verbaasd.
‘Nee. Ik had er totaal geen behoefte aan. Nog steeds niet trouwens. Ik ben niet zo gek op uitgaan,’ zeg ik aarzelend, omdat ik wel doorheb dat de jongens om me heen daar heel anders over denken.
‘Unitas heeft naast de kroeg ook een verdieping zonder muziek. Dus daar kun je ook gewoon bij elkaar zitten,’ brengt Ramon me op de hoogte.
‘Dat kan thuis ook.’ Ik glimlach.
‘Die arme jongen probeert je alleen maar over te halen,’ lacht Luke.
‘Unitas is toch nog steeds jasje-dasje?’ vraag ik en onwillekeurig stel ik me de drie jongens voor in een net jasje met een stropdas.
‘Ja. Ben je nu overtuigd?’ vraagt Ramon ad rem.
Ik lach hardop. ‘Ik vroeg alleen iets.’
‘Wie zwijgt, stemt toe. Dus: wanneer ga je mee?’ vraagt hij.
‘Niet waarschijnlijk. Zeker als je zo blijft doorzeuren,’ zeg ik niet al te subtiel.
‘Dat is in ieder geval duidelijk. Je geeft nauwelijks tegenstrijdige boodschappen af, dat is erg knap voor een meisje,’ lacht Jim.
‘Ik mag hopen dat het een compliment was?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Dat was het zeker. Weet je hoe vaak jullie eerst lopen uit te dagen en vervolgens keihard op de vlucht slaan als we interesse tonen?’
‘Weet je hoe vaak jullie eerst doen alsof jullie interesse hebben en vervolgens ons de grond intrappen?’ kaats ik terug.
‘Dus we doen hetzelfde?’ Jim trekt zijn wenkbrauwen op.
‘Blijkbaar.’ Ik haal mijn schouders op. ‘Maar volgens mij is wat jij noemt gewoon flirten.’
‘Flirt jij veel?’
‘Ik had een relatie.’
‘Dat vroeg ik niet.’
‘Vanaf april heb ik met niemand geflirt.’ Ik rol met mijn ogen. Is het zo moeilijk om mijn woorden even te vertalen?
‘Dat klonk als een behoorlijk serieuze relatie.’ Luke fluit tussen zijn tanden.
‘Ik heb ook nog nooit een niet-serieuze relatie met iemand gehad,’ zeg ik scherp.
‘Maar je zei dat je wel eens alleen lol met iemand hebt gehad,’ merkt Luke op.
‘Dat was geen relatie. Flirten en hooguit zoenen,’ verbeter ik hem.
Hij glimlacht kort. ‘Dus als jij voor een relatie gaat, dan is het voor minimaal honderd procent?’ vraagt hij.
Ik knik. ‘Ik vind dat je dat sowieso moet doen. Een relatie staat voor mij gelijk aan intiem met iemand zijn, zowel op lichamelijk als mentaal gebied. Je stelt je open voor iemand en als die ander dan nog steeds met andere meiden bezig is, dan vind ik dat ronduit belachelijk,’ zeg ik krachtig.
‘Deed Jase dat?’ vraagt Luke.
‘Ik heb het toch over het algemeen?’ val ik uit. Direct word ik overvallen door schaamte en ik buig mijn hoofd. ‘Sorry.’ Het blijft stil, dus ik besluit om dan maar antwoord te geven op zijn vraag. ‘Niet tijdens onze relatie, maar wel twee dagen nadat ik het uit had gemaakt. Ik had twee weken tentamens, dus hij heeft precies gekregen wat hij wilde.’
‘Wat heeft hij gekregen?’ vraagt Luke door.
‘Dat ik helemaal gek werd. Ik heb na die eerste avond geen traan meer om hem gelaten, maar ik kon me totaal niet meer focussen. Ik zat gigantisch met mezelf in de knoop en dat deed mijn tentamens geen goed,’ zeg ik.
‘Ben je bang dat hij vreemd is gegaan?’ vraagt Jim.
Ik schud mijn hoofd. ‘Daar ben ik niet bang voor. Ik vind het alleen vervelend dat hij me het gevoel heeft weten te geven dat onze maanden samen niets waard waren.’
‘Heeft hij nu een ander?’
‘Nee, dat is alweer uit.’ Ik kan het niet laten om even cynisch te lachen. ‘Wat dat betreft was ik beter.’
‘In elk opzicht waarschijnlijk, maar dat is mijn mening. Heb je het grootste deel van de tijd het leuk met hem gehad?’ vraagt Jim. Ik knik. ‘Dan was het alles waard,’ zegt hij simpel.
‘Dank je.’ Ik probeer te glimlachen.

‘Nog maar vijf minuten.’ Ramon rekt zich uit.
‘Waar kwamen jullie eigenlijk vandaan?’ vraag ik.
‘Leiden. Volgens mij hadden we helemaal een andere route of een andere trein moeten nemen, maar ja, nu hebben we jou ten minste leren kennen,’ lacht Luke.
‘Wat is er op zondag te doen in Leiden?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Op zondag weinig, maar we hebben mijn oudste zus en haar man geholpen. Ze gaan samenwonen, maar mijn zus is zwanger, dus ze konden wel wat extra handen gebruiken met het verven en inrichten van hun huis,’ vertelt Jim.
‘Dat is superlief.’ Ik glimlach. ‘Gefeliciteerd. Dus je wordt oom?’
‘Ja.’ Hij lacht breed. ‘Ze is al zeven maanden zwanger en ze zouden ook eerder verhuizen, alleen er ging iets fout met de overdracht van de bank of zoiets, dus nu duurde het allemaal langer. We hebben nu vanaf vrijdag bijna non-stop gewerkt en het is bijna af.’
‘Wat aardig ook dat jullie dan wilden helpen,’ zeg ik en ik kan er niets aan doen dat ik verbaasd ben.
‘Dat had je niet verwacht, zo te horen,’ grinnikt Ramon.
‘Nee, dat klopt. Het lijkt tegenwoordig zo zeldzaam om iets voor iemand ander te doen zonder er iets voor terug te krijgen,’ zeg ik. ‘Dus ik ben meer verbaasd in het algemeen dan dat ik me verbaas over jullie goedheid.’
‘Gelukkig. Je hebt wel gelijk. Maar ik heb er niet eens over nagedacht. Jim zei dat hij in het weekend naar zijn zus ging om te helpen en ik zei direct dat ik mee ging. En Luke precies hetzelfde. Daar heb je je vrienden ook voor,’ zegt Ramon.
‘En voordat je ons ineens veel te braaf vindt, we zijn donderdagavond daar al gaan stappen en hebben vrijdag onze colleges voorbij laten gaan, maar daardoor konden we wel vanaf vrijdagmiddag al helpen,’ vult Luke aan.
‘Nog chicks gescoord?’ vraag ik nuchter.
‘Voor één avond, ja.’
‘Onenightstand?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op.
Luke schudt zijn hoofd. ‘Alleen gezoend. Bovendien had ik geen plek om haar mee naar toe te nemen.’ Hij wendt zijn blik niet af.
Ik weet dat hij wil dat ik me ongemakkelijk ga voelen en ondanks dat hij dat doel al heeft bereikt, wil ik dat absoluut niet laten merken. Ik haal diep adem. ‘Maar dat heb je nu wel, toch?’ Ik sla even mijn ogen neer en kijk hem dan half verlegen, half verleidelijk aan.
‘Meen je?’ Luke kijkt me ongelovig aan.
‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik schiet in de lach.
‘High-five.’ Jim steekt zijn hand naar me op.
Hardop lachend geef ik Jim een high-five. ‘Luke, niet zo zielig kijken. Je vroeg er om,’ zeg ik.
‘Je bent geweldig.’ Ramon hangt tegen het raam aan van het lachen.
‘Nee, je bent gemeen.’ Luke knijpt kort en zacht in mijn nek.
Ik krimp ineen. ‘Sorry.’
‘Ondanks dat jij zogenaamd een half jaar niet heb geflirt, gaat het je behoorlijk goed af.’ Luke glimlacht.
‘Jullie hadden het al over mijn prestaties in bed, voordat ik meer dan één zin had gezegd, dus wat dat betreft denk ik dat het meer bij jullie ligt dan bij mij, maar oké,’ zeg ik nuchter. Het voelt lichtelijk ongemakkelijk en raar om hen hier aan te herinneren, maar aan de andere kant maak het me ook vrij weinig meer uit.
‘Klein, maar fijn.’ Luke grijnst breed.
‘Je bent verschrikkelijk.’
‘Dank je schat, ik hou ook van jou,’ grinnikt hij.
‘Nog drie minuten.’ De paniek raast door mijn lichaam. Ik wil helemaal geen afscheid van ze nemen. Ik wil voor altijd in deze trein blijven zitten.
‘En dan de rest van je leven,’ merkt Ramon op.
‘Ik ben heel goed in me verstoppen voor mensen,’ zeg ik nuchter.
‘Ik ben heel goed in mensen achtervolgen. En ik weet inmiddels al meer van je dan ik van mijn gemiddelde studiegenoot weet,’ zegt Jim.
‘Dat is ook de reden dat ik jullie ga ontwijken,’ laat ik me ontvallen.
‘Wat?’
‘Dat ik dingen met jullie heb gedeeld die ik niet snel met mensen deel. Zeker niet met onbekenden. Vooral niet als ik ze in eerste instantie niet aardig vind,’ leg ik uit.
‘Maar dat heb je vast om een bepaalde reden gedaan,’ zegt Luke.
‘Omdat jullie er eigenlijk naar vroegen. Ik had het kunnen ontwijken, maar ik haat oppervlakkige gesprekken. Bovendien vond ik dat ik jullie een verklaring schuldig was voor het afdwalen van mijn gedachten. Ik wilde niet instorten en ik wist dat het wel zou gebeuren als ik niets vertelde, omdat jullie dan meer vragen zouden stellen,’ zeg ik.

‘Het volgende station is Utrecht Centraal. Denkt u bij het verlaten van de trein aan uw persoonlijke eigendommen. Reist u met een ov-chipkaart, vergeet u dan niet uit te checken,’ klinkt de stem van de conducteur door de trein.
Het doet pijn dat dit rare avontuur bijna voorbij is. In het begin verafschuwde ik ze om hun oppervlakkigheid, maar ik besef nu dat het door mijn oordeel kwam. Ik vond ze oppervlakkig, omdat ik ze over lichte onderwerpen hoorde praten. Tijdens deze treinreis kwam ik er echter achter dat ze een eigen verhaal hadden, net zoals ik dat heb.
Afscheid nemen doet altijd pijn, zeker als je niet zeker weet of je iemand weer terug gaat zien.
Ik trek mijn jas aan en doe mijn tas op mijn rug. Ik sta op, want ik weet dat ik er niets aan heb als ik blijf zitten. Ook de jongens trekken hun jas weer aan en pakken hun spullen bijeen. De trein komt langzaam tot stilstand en de deuren gaan open. De piep van mijn ov-chipkaart geeft aan dat de reis echt tot een einde is gekomen. Ik zucht diep. ‘Hé jongens, ontzettend bedankt,’ zeg ik oprecht.
‘Kom hier.’ Ramon omhelst me en trekt me stevig tegen zich aan. ‘Bel me hè?’ fluistert hij in mijn oor.
Ik maak me glimlachend van hem los. Ook een knuffel van zowel Luke als Jim volgt.
‘Doei jongens.’ Ik draai me om en loop weg.
‘Tot ziens, Naomi!’ roepen ze me in koor na en ik kijk nog een keer lachend om.
Ik loop naar de bushalte en voor één keer vandaag zit het me mee, want de bus komt net aanrijden. Eenmaal op mijn kamer, trek ik mijn kleren uit en mijn pyjama aan en ik kruip in mijn bed, zonder mijn make-up af te halen of mijn tanden te poetsen. Binnen vijf minuten lig ik te slapen.

Reacties (2)

  • Brett

    En dan heeft ze geweldige dromen over drie leuke jongens. ;D
    Ik hoop dat ze ze belt. ^^

    3 jaar geleden
  • Scribe

    Oeh .. ben Benieuwd!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here