En we skippen school maar weer. Het enige dat er in die uren gezegd word, is dat Mark en Manou eens hun huiswerk moeten maken. Al is het aar één keer. Dus waarom zouden we school niet skippen?

Mark en Manou hebben de rest van het team natuurlijk allang ingelicht over het geheime notitieboekje van hun opa. Ze werden allemaal behoorlijk enthousiast. Vooral toen Mark en Manou vertelden dat hun opa gisteravond heeft gezegd dat het in de directeurskamer ligt. Wel in een kluis. Maar dat maakt niet uit. Ze krijgen het boekje tóch wel te pakken.

'Kom op, jongens. We gaan snel, maar stil naar binnen,' fluistert Mark, met zijn oor tegen de deur van de directeurskamer aangedrukt.
Ik knik en duw de deur van de kamer open en zet een stap de kamer in. 'Oké. Kom maar, jonge- Auw!' De rest van het team wilde waarschijnlijk té snel naar binnen en vallen allemaal hard boven op me. 'Wat doen jullie?'
'M-Maar we moesten komen. Dat zei je zelf, Manou,' stottert Jack en hij kruipt snel van de rest van de jongens en mij af. 'M-Maar het spijt me.'
Ik glimlach naar hem vanaf onderaan de stapel. 'Rustig maar, Jackie. Het is goed. Dat zei ik inderdaad.' Ik grijns breed en trek een onschuldig gezicht. 'Ik had duidelijk moeten zijn. En ik óók had van tevoren even moeten bedenken dat jullie een net zó laag IO als Mark en ik hebben. Dus het spijt me.'
'Manou!' Adèle kijkt me streng aan. 'Niet zo gemeen! Bied je excuses aan.'
De jongens kijken me beledigd aan. 'Zeg, Manou. Als je wil dat we van je af gaan, zul je toch echt iets aardiger moeten zijn,' zegt Kevin. 'Toch, jongens?' Ze knikken instemmend.
'Sorry.' Ik knik spijtig en kijk dan hopeloos naar boven. 'Willen jullie dan nú van me af gaan?'
Ze knikken en stappen dan een voor een van de stapel af.
'Ah, gelukkig. Al die last valt in een keer van mijn schouders af. Letterlijk.' Dan sta ik op en zie ik de kluis. 'Kijk daar! Dat is de kluis! Ko-'
Mark duwt me vrolijk opzij en trekt een sprintje naar de kluis. 'Geweldig! Hier ligt opa's geheime notitieboekje dan in.' Hij legt zijn oor op de kluis en draait voorzichtig aan de knop totdat hij een klein klikje hoort. 'Yes.' Hij pakt het handvat van de kluis vast en trekt er hard aan. Maar de kluis gaat niet open.
'Laat mij eens, Mark,' zeg ik en ik duw hem aan de kant. Ik zet mijn voeten tegen de muur aan en pak het handvat van de kluis stevig vast. 'Oké. daar gaat ie.' Ik trek hard aan het handvat maar de kluis gaat ook bij mij niet open. 'Stomme kluis. Ga open!'
'Manou, schiet op. Of laat het iemand anders proberen,' prevelt Kevin. 'Want als ze ons zien zijn we er geweest.'
'Sorry. Maar ze hebben jullie al gezien,' klinkt dan de stem van Nelly achter ons.
We draaien ons zuchtend om. 'Ohw, nee!'
'Uhm... Hai.' Mark en ik zwaaien overdreven lief naar haar. 'We wilden alleen maar...'
'Niet liegen-'
'Oefenen!' Kapt Nathan Adèle af.
Mark en ik knikken hevig. 'Ja!'
'Serieus, jongens? En wat zei ik nou toen net?' Adèle schudt zuchtend haar hoofd.
'Ohw,' Nelly buigt haar hoofd en glimlacht. 'Ik dacht eigenlijk dat jullie dít zochten.' Ze houdt in haar hand twee boekjes omhoog. 'Klopt dat?'
'Maar dat zijn er twee!' Mark en ik rennen op Nelly af en pakken de boekjes van haar af. 'Het zijn de notitieboekjes van opa!'
'Maar het is niet bruikbaar, hè?' Nelly buigt zich over me heen.
'Hoe bedoel je?' Vraagt Nathan.
'Het is niet leesbaar.'
Ik sla het boekje open en kijk erin. Het is allemaal inderdaad nogal chaotisch. Maar ik kan het toch wel lezen. Alleen moet ik de goede volgorde van de woorden nog weten te ontcijferen. Maar dan zou ik het wel moeten kunnen lezen.
'Zeg, Manou. Zou ik even met je mogen praten?' Nelly kijkt me verwachtingsvol aan. Ik knik. 'Mooi.' Dan richt ze zich op de rest van de jongens. 'Gaan jullie maar trainen, of zo. Jullie hebben nog veel te doen voor de wedstrijd. Toch?'
'Ja... Maar... We...' sputtert Mark tegen. 'Mag ik niet weten wat je tegen Manou vertelt? Het is wel mijn zusje.'
'Zus,' val ik hem bij.
'Nee. Zusje,' zegt hij koppig. 'Je bent acht minuten jonger, dus je bent mijn zusjé.'
'Maar het zijn maar acht minuten. Dus ik ben gewoon je zus. Oké? En anders-'
Nelly kucht. 'Sorry, dat ik jullie stoor. Maar ik zou nu heel graag even met je zusje willen praten, Mark. Dus als jij en je team nu even gaan trainen.' Nelly houdt de deur voor Mark en de rest open.
'Oké, dan.' Ze lopen met zijn allen de deur uit en Nelly slaat de deur achter ze dicht. 'Ga maar zitten, Manou,' zegt ze wijzend op een licht rode bank.
Ik knik onderdanig naar haar en ga op de bank zitten. 'Waarvoor wil je me dan spreken?'
'Je hebt toch niet weer iets uitgehaald, hè?' Adèle kijkt me vanonder haar haren aan. 'Toch?' Ik doe mijn mond open om iets te zeggen, maar Adèle is me voor. 'Denk het, Manou. Weet je nog?'
Ik knik onzichtbaar. Ja.
'Goed zo.' Adèle klapt in haar handen.
De bank naast me zakt een beetje in, als Nelly naast me gaat zitten. 'Ik heb niet zo'n goed nieuws, Manou.' Ze kijkt me ernstig aan. 'Het gaat namelijk over het Football Frontier toernooi-'
'Ja! Echt heel erg bedankt, Nelly. Echt bedankt dat we daaraan mee mogen doen,' knik ik enthousiast.
'Laat haar even uitpraten, Manou,' zegt Adèle.
'Graag gedaan. Maar,' Nelly houdt haar adem in. 'Je mag niet meedoen.'
'Wat?' Ik had het al aanzien komen. Maar ik had echt gehoopt dat ze voor mij, Manou, gewoon een uitzondering konden maken. Want meisjes zijn toch ook goed? Dus waarom zouden wij niet mee mogen doen? 'M-Maar...'
'Het spijt me. Maar het FF is voor jongens en níét voor meisjes. Maar je mag wel mee naar de wedstrijden.'
'Maar ik wil niet mee naar de wedstrijden als toeschouwer! Ik wil gewoon speler zijn!' Ik sla met mijn handen op mijn knieën. 'Meisjes zijn net zo goed als jongens! Dat is toch zo? Kom op, Nelly. Je kunt toch wel iets voor me regelen?'
'Rustig, Manou. Blijf rustig. Niet schreeuwen. Maar gewoon praten,' fluistert Adèle naar me.
'Het spijt me, Manou. Maar we zullen de regels van het Football Frontier toernooi moeten accepteren. En- Wacht! Manou! Waar ga je heen?'
Niet luisterend ren ik de kamer uit en ren ik snel door de gangen van de school op weg naar het lokaal van de natuurclub. Ik heb allang een idee. Ik ben voorbereid.
'Manou. Ga terug naar Nelly,' beveelt Adèle. 'Je kunt niet zomaar wegrennen. En wat is dat idee van je?'
'Effe je mond houden.' Ik duw de deur van het juiste lokaal open en stap meteen op de eerste beste jongen af. 'Hoi, mag ik jou iets vragen? Zeg ik en ik tik een jongen op zijn schouder.
'Ja, natuurli-' De jongen draait zich om en houd op met praten. 'Manou?'
'Maar... Jij...' Mijn ogen worden groot. 'Jij bent die jongen van de tennisclub! Zit je nu opeens bij de natuurclub? Wacht eens- Ben jij een nerd? Ken je Willy? Je mag hem hebben voor deze club!'
'Nee, ik- Zei je nou dat deze club voor nerds is?' De jongen kijkt me niet zo vrolijk aan. 'De natuurclub is niet alleen maar voor nerds, Manou. Dus zeg dat niet meer, als je wilt dat ik je nog help. Oké?' Ik zucht en knik dan. 'Goed zo. Waar kan ik je mee helpen?'
'Heb je misschien een bord voor me?'
'Een bord? Hoe bedoel je?'
'Gewoon een plank waar ik iets op kan schrijven. Het liefst ene die net zo groot is als ik. En dan ook nog met een stok eraan vast graag.'
'Wat moet je daar dan mee?'
'Ik ga protesteren,' zeg ik vastberaden.
'Protesteren?' De jongen kijkt me verbaasd aan. 'Waar voor dan?'
'Ja, indedaad.' Adèle kijkt me geschrokken aan. 'Dat vraag ik me ook af. Waarom ga je protesteren?'
'Voor het recht van meisjes! Ik ga protesteren tegen de regel van het FF! Ik vind namelijk dat meisjes daar ook mee aan mogen doen. En vooral als ze net zo gek op voetbal zijn als ik! Toch?'
De jongen glimlacht. 'Vast wel. Je geeft wel veel om dat gehele voetbal gebeuren, hè?'
'Natuurlijk!'
'Het is goed. Ik zal je helpen. Kom maar mee.'

Ik kijk tevreden naar het bord dat ik in mijn handen heb. 'Bedankt, Ruben,' zeg ik tegen de jongen van de tennisclub- Ruben, dus. 'Echt heel erg bedankt.'
Hij kijkt naar het bord en grijnst. 'Heel veel succes, dan. Met die protestactie van je.'
'Bedankt. Het komt wel goed, denk ik. Ik ga tóch wel meedoen aan het toernooi. Desnoods verkleed ik me als jongen. En reken er maar op dat ik dat doe.'
'Dat geloof ik graag.' Hij grijnst. 'Want dat zou je zo zonder al te veel problemen doen.'
Ik kijk nog eens naar het bord en knik tevreden. 'De tekst zegt toch wel genoeg, als ik daarmee kom binnenstormen.'
'Dat denk ik ook. Ga je nu dan al?'
'Natuurlijk. En Mark zal met me meegaan.'
'Heb je hem dat dan al gevraagd?' Vraagt Adèle verbaasd.
Nee. Maar dat komt wel, Adèle. Dan kijk ik weer naar Ruben. 'Tot later! En nogmaals bedankt!' Ik ren snel weer van hem weg en ren naar buiten met het bord in mijn handen geklemd. 'Mark! Mark! Waar ben je?'
'Hier!' Ik word bij mijn schouders gepakt en omgedraaid.
'Hey, Mark!' Ik kijk hem enthousiast aan. 'Ga je mee?'
Mark kijkt me onderzoekend aan. 'Waarnaartoe? En wat heeft dat bord te betekenen? Én wat heeft Nelly nog tegen je gezegd?'
'Nou, moet je horen, hè,' ik sla mijn armen over elkaar heen. 'Ik mag dus eigenlijk niet meedoen aan het Football Frontier toernooi. Alleen maar omdat ik een meisje ben. Dat is toch gemeen?'
'Manou, dat zijn regels. Dat zei Nelly toch ook al,' valt Adèle me bij.
Mark knikt. 'En nu?'
'Nu ga ik protesteren. Want ik móét en zál meedoen aan het Football Frontier toernooi. Dus ga je mee? Om me te steunen?'
Mark kijkt twijfelachtig naar het team. 'Ik weet het niet, hoor. We wilden net beginnen aan de Inazuma Knal. Du-'
'Inazuma Knal? Wat is dat?' Vraag ik verbaasd.
'Een superschot van opa. Maar we weten nog niet zo goed hoe hij moet.'
'Ohw.' Ik glimlach. 'Maar ze redden het wel. En hierna kunnen we toch nog wel even trainen. Dat hoop ik tenminste. Dus alsjeblieft,' ik kijk Mark zielig aan. 'Ga je mee?'
'In dat geval wel. Want je moet van mij meedoen. We hebben je nodig.' Hij krabt lachend op zijn hoofd. 'En anders verkleed je je maar als jongen.'
'Dat zei ik dus ook al. Dus je gaat mee?'
'Natuurlijk.' Hij grijnst breed. 'Alleen al die tekst zegt al héél veel. Echt heel sterk, Manou.'


Ik wil mee mogen doen aan het Football Frontier toernooi!
#Emancipatie
#Feminisme

Reacties (3)

  • Samanthablaze

    Jaja, Emancipatie en feminisme, maar eigenlijk vind ik dat ze zich wel aan de regels moet houden...

    1 jaar geleden
  • Duendes

    JAAAAAAHHH!!!!
    FEMINISME!!! EMANCIPATIE!!! Gelijke rechten voor iedereen!!
    Manou gaat wel meedoen, ze laat zich never nooit tegenhouden door zo'n domme regel!

    1 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Hahahaha

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen