Ik glimlachte zoals ik nog nooit eerder gedaan had. Het geluk spatte letterlijk van me af en dat kon volgens mij heel de wereld op dit moment zien. Het liefst zou ik meteen mijn lippen terug op die van haar duwen, zou ik mijn tong haar zachte roze lippen laten strelen en zou ik met mijn handen door haar haren heen wrijven maar toch deed ik dat niet omdat Fauve dat ook niet deed en ik wilde haar niet dwingen. Bovendien had ik nooit durven dromen dat dit moment ooit zou komen dus ik was meer dan voldaan. Ook Fauve glimlachte op een schattige manier zoals alleen zij dat kon. Ze betoverde me elke keer opnieuw.
Ze draaide haar hoofd wat naar beneden en ontweek mijn blik, alsof ze verlegen was voor wat er net gebeurd was. 'Harry sorry ik...' ze bracht de woorden nogal snel en zenuwachtig naar buiten maar ik liet haar haar woorden niet afmaken en legde mijn arm rond haar heen. 'Fauve het was magisch, het was meer dan perfect, het was fe-no-me-naal, alsof ik op een andere planeet was', vertelde ik haar terwijl ik naar haar toekeek en ik zei het met overtuiging alsof ik een redevoering aan het houden was en de wereld wilde overtuigen van mijn mening. 'Stop', fluisterde ze met een lach op haar gezicht en ze verstopte haar hoofd een beetje achter het deken. Misschien was ik iets te enthousiast, maar dat kon me niets schelen. Fauve mocht weten hoeveel ik van haar hield en hoeveel dit moment voor me betekende. 'Maar ik meen het', zei ik zacht in de hoop dat ze me zou geloven en in de hoop dat ze zich terug tevoorschijn zou laten komen zodat ik haar gezicht weer kon zien. In tegenstelling tot wat ik hoopte, kroop ze dieper weg onder het deken. Ik lachte even zacht.
Het was enorm schattig dat ze ineens zo verlegen was. Waar was de Fauve gebleven die vlak bij de rand van ravijnen stond, die avontuurlijk was en de wereld ontdekte alsof het niets was?
Ik nam het deken vast met beide handen en stak ook mijn hoofd onder het donsdeken zodat ik Fauve kon zien. Het was redelijk donker dus ik kon niet meer herkennen dan enkele randen van de vorm van haar gezicht. Het gaf me een nostalgisch gevoel om onder dit deken te zitten, alsof ik zoals vroeger een kamp had gemaakt van dekens en me er in verstopt had. En Fauve maakte dit plaatje compleet, ze vulde het volledig aan.
Het deken steunde op de bovenkant van onze hoofden. Ik nam haar hand vast en wreef klein cirkeltjes met mijn duim over haar handpalm. We zeiden niets, maar dat moest ook niet. We begrepen elkaar zonder dat er woorden of zelfs letters aan te pas moesten komen. Het horen van haar ritmische adem was genoeg om me gelukkig te maken. Stilte zorgde er net voor dat er meer aandacht gecreëerd werd voor deze momenten en dat was één van de vele redenen waarom stilte zo heerlijk was. Het voelde alsof de tijd even bleef stilstaan. Zo voelde het altijd wanneer ik bij Fauve in de buurt was.
Ik legde mijn handen elks langs een zijkant van haar hoofd en boog zo haar hoofd wat meer naar me toe, waarna ik een zacht kusje op haar neus drukte. 'Jij bent geweldig' fluisterde ik.


even een korter hoofdstukje (sorry heel lang geleden, ik weet het, maar ik zat met een enorme writersblock. Weet je ik weet wel hoe ik wil dat dit verhaal eindigt (hehe ja dat hoor je goed, ik ken het einde al :p) maar ik zat echt even vast met wat ik er tussen moest laten komen.) Maar er komt binnenkort (zeker binnen de week) een tweede hoofdstukje. Ik vond de laatste zin gewoon net iets te schattig om te doorbreken met een nieuwe paragraaf dus vandaar dat ik het hier laat eindigen.

Reacties (3)

  • LarryNiam

    leuk hoofdstukje:)
    snel verder<3

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh, ik geloof dat ik zonet ben verdronken in dit ongelofelijke verhaal!
    God, dit is te cute om ook meer iets meer mooie woorden over te schrijven. Het is gewoon aaahh, ik kan het niet beschrijven. Het is perfect, alles klopt, wauw...
    Ik ben even sprakeloos Haha..

    Weet je, dit is gewoon zo gewoon, begrijp je me? Dit kan iedereen overkomen, het is geen compleet onrealistisch verhaal. En dat maakt het net zo mooi. Het maakt het uniek, net omdat het zo gewoon is. Op Quizlet vind je ontzettend veel verhalen die zo onrealistisch zijn. En okay, de kans dat iemand net zo romantisch is als Harry, is bijzonder klein. Maar het maakt helemaal niet uit. Ik kan hier urenlang over fantaseren, hoe een jongen romantische aanzoeken doet etc. En Harry komt voor mij over als de perfecte doch realistisch man. Dus zou ik voor één moment gewoon even Fauve mogen zijn? Mag ik even net zo schattig zijn als haar?
    Ik weet niet, op dit moment roep ik Fauve en Harry even uit tot schattigste koppel van Quizlet.
    Want god, dat zijn ze echt wel.

    Dankjewel voor dit heerlijke hoofdstuk. Oh, en ik hoop dat je writersblock nu over is? Ik ken het probleem, en ik begrijp helemaal dat het daarom langer duurt om een hoofdstuk te schrijven! Maar op zo'n fantastisch verhaal als dit kan ik eeuwig wachten. Dus schrijf op je gemakje, ik wacht geduldig af!

    (En volgens mij is het me gelukt om toch een lange reactie te schrijven, ondanks ik sprakeloos was van dit hoofdstuk hahaha)

    Xxx

    3 jaar geleden
  • Tomlinsbear

    yay je bent er weer!

    Ik was even vergeten dat Fauve en Harry zo schattig waren haha

    love you

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen