Mackenzie's POV

'Mackenzie, je weet dat als er iets is je me dat altijd kunt vertellen', verduidelijkte hij.
'Het zou helpen als ik zelf wist wat er was', zuchtte ik zacht. 'Maar wanneer ik dat heb ontdekt ben jij de eerste die het te horen krijgt.'
Een uitnodigende glimlach speelde rond zijn lippen. De frisse wind deed zijn platinablonde kapsel speels opwaaien.
'Daar houd ik je aan', opperde hij tevreden. 'Ik ga weer aan het werk. Vergeet niet de jurk even te bekijken.'
'Dat zal ik zo doen', mompelde ik. 'Je hoort nog van me.'
Ik opende de deuren om net als Lahey weer naar binnen te gaan. Een zeer aangename warmte omarmde me bij binnenkomst, alsof ik nooit weg was geweest. Mijn ogen schoten rechtstreeks naar de jurk op mijn bed. Het was echt een prachtige witte jurk, afgewerkt met kant en ruwe diamanten.
'Wauw, ik ben sprakeloos', prevelde ik, zoekend naar de juiste woorden. 'Het lijkt wel een trouwjurk.'
'Geloof me lieve Mackenzie, jouw trouwjurk zal nog veel mooier zijn dan dat', beloofde hij, met een trotse grijns op zijn gezicht. Ik voelde mijn wangen opgloeien. Ik was altijd zo vatbaar voor complimenten; het maakte me nerveus, liet me struikelen over mijn woorden. Veel tijd om na te denken over een passend antwoord had ik echter niet.
'Ik ga', liet Lahey met een knipoog weten. Ik zag zijn gedaante verdwijnen door de opening van de deur, mij weer alleen achterlatend. Opnieuw dacht ik aan Thomas. Het frustreerde me. Zijn naam bleef maar echoën in mijn gedachten, alsof hij het enige was dat er nog toe deed.
Ik observeerde zijn werk in de tuin vanuit het raam en vanaf de veranda. Het was behoorlijk fris voor de tijd van het jaar. De kou had zijn wangen een roodrozige kleur gegeven en de heftige windstoten hadden ervoor gezorgd dat zijn haar alle kanten opstak.. Hij en de anderen werkten in de paleistuin tot de dag plaats maakte voor de nacht. Uitgeblust liet ik me vallen op mijn bed. De dagen leken extra lang te duren, misschien kwam dat door het eindeloze niets doen. Het liefst hielden ze me hier, op mijn kamer. Daar waar niemand hinder van me kon ondervinden.


Sorry voor het korte deeltje, vandaag nog (misschien zo al wel), zal er een ander, lang deel online verschijnen (:
Ik wil namelijk graag een nieuwe dag opstarten en dat vind ik altijd mooier om te doen in een apart hoofdstuk

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here