Foto bij In het huis van de burgemeester

Ik weet niet precies waarom ik er nu mee kom, maar ik wil gewoon even zeggen hoe blij jullie me maken door dit verhaal te lezen! Dit is mijn eerste verhaal die echt gelezen wordt! Ik weet zeker dat er nog sowieso op z'n minste tien hoofdstukken van dit verhaal komen, maar als je wilt kan je ook nog mijn story 'I am who I am' lezen!

We maakten een matras op in Matsuda's kamer, want Nadine's werkkamer was toch te klein. Ondanks dat we altijd al samen op de zelfde grond sliepen was het toch spannend dat we in dezelfde kamer sliepen. Matsuda leek er niet veel aandacht aan te besteden en leek het doodgewoon te vinden. Toen we voor het slapen aan de keukentafel zaten, en nog wat thee dronken was Matsuda's moeder druk tegen hem aan het praten. 'Je ziet er niet uit jongen! Morgen gaan jullie naar de kapper, jullie laten je nakijken door de dokter, en ik denk dat het badhuis ook niet verkeerd zou zijn. Jullie vinden het toch niet erg om samen op één kamer te slapen?' Voordat Matsuda ook maar zijn mond open kon doen ratelde ze al weer verder. 'En je kan je vrienden nog bezoeken, ze hebben je zo gemist! En we moeten nog kleren voor Erza kopen...' 'Ik-ik kan dat ook zelf hoor.' Zei ik gauw. Ik voelde me slecht over dat ze straks al mijn kosten moesten betalen. 'Ik ga een baantje zoeken.' Zei ik tussen een slok thee door. 'Dat is goed, maar je hebt nu nog niks. Zie het als een welkoms-cadeau.' Verlegen knikte ik, en richtte mijn blik op mijn thee. Ik vroeg me af of ze ook gewoon broeken voor vrouwen verkochten, want ik merkte dat alle vrouwen en meisjes jurken en rokjes droegen. Ik voelde me eigenlijk best wel een tomboy. Maar misschien was ik dat ook wel. Op dat moment hoorde ik voetstappen op de trap. Matsuda's vader kwam langzaam de trap af lopen. Hij leek nog steeds een klein beetje zwak, maar toch zag hij er tien keer beter uit. Er zat nu wat kleur op zijn wangen, en door zijn sterke uitstraling leek hij meteen een paar jaar jonger. 'Hoi, pa. Gaat het al beter?' Zei Matsuda nadat hij het laatste beetje thee naar binnen goot. Zijn vader liet zijn hand even door zijn haar gaan. 'Veel beter, en dat allemaal te danken aan jou.' Matsuda grijnsde en ik keek weer naar mijn thee. Er verscheen automatisch een glimlach op mijn mond als Matsuda zo lachte. Ik ving een glimp op van zijn ouders die elkaar even veelbetekenend aankeken, en toen klapte moeder in haar handen. 'Slapen jullie. Jared ligt ook al lang te slapen.' 'Hoe laat is het?' Geeuwde Matsuda. 'Half één.' Zei zijn vader met een blik op de grote kamerklok die in de hoek van de grote keuken stond. 'Kom.' Ik zette gauw mijn thee op tafel en volgde Matsuda naar boven. Hij wees me gauw even nog een keer de badkamer voor het geval dat ik die on de nacht nog nodig zou moeten hebben. De gentlemen. 'Heb je nog iets nodig? Moet je nog weten waar iets is?' Vroeg hij terwijl hij een kussen uit een kast haalde en die naar mij gooide. Ik ving het kussen op en glimlachte naar hem. 'Nee, dank je.' Matsuda begon zich uit te kleden en ik draaide me gauw om om niet tentamen staren. Zelf trok ik ook wat kleren uit en ging in mijn broek en hemd in bed liggen. Matsuda had ook zijn broek aangelaten, maar lag zonder shirt. Hij blies de kaars die naast zijn bed stond uit, en fluisterde in het donker: 'Welterusten. Slaap goed, want je zult het morgen nodig hebben, het wordt een drukke dag.' 'Welterusten.' Zei ik slaperig. Het was een raar vooruitzicht om morgen op te staan, en niet te hoeven reizen. Ook was ik héél verbaasd over hoe luchtig de rest van het gezin deed over opeens een nieuw iemand in huis. Ze vingen me zomaar op alsof het niks was! Maar natuurlijk wisten ze dat het maar tijdelijk was, gewoon totdat ik genoeg geld had om zelf een huis te kopen. Of totdat ik bij iemand in zou trekken, maar voor mijn gevoel zou ik nooit met iemand anders kunnen gaan dan met Matsuda. Want me over hem heen zetten zou makkelijker gezegd dan gedaan zijn. Ik luisterde in de stilte van de nacht naar de vogels buiten. Toen hoorde ik dat Matsda's ouders een gesprek voerden. Ik wist dat het ene beetje onbeleefd was, maar ik luisterde waar ze het over hadden. Ik hield mijn adem in. Mij. Gauw luisterde ik of Matsuda al sliep. Ik dacht van wel, en daar was ik blij mee. Denk ik. 'Kunnen we dit wel doen? Ze is heel leuk en aardig enzo, maar we kennen haar amper.' Hoorde ik zijn vader zeggen. Ik beet op mijn lip. 'Maar Matsuda kent haar wel, en ik zie dat ze belangrijk voor hem is.' Het leek alsof er een kleine schok door mijn lichaam ging. Leek ik echt belangrijk voor hem? 'Goed dan. Eigenlijk komt het best goed uit, zo heeft Nadine ook nog wat vrouwelijk gezelschap van haar leeftijd.' Zei vader. 'Waar zou jij denken dat ze zou kunnen werken? Als ze zo graag een baantje wilt, moet ze wel een goede hebben.' Vroeg hij. 'Ach...' Zei moeder bedenkelijk. 'In een café ofzo? Maar dat kind heeft geen baan nodig joh. Denk je echt dat ze op zichzelf gaat wonen?' 'Nou, ze zegt zelf-' 'En jij gelooft dat? Natuurlijk blijen die twee hier wonen. Of desnoods nemen ze zelf een huis, maar denk je nou echt dat ze alleen gaat wonen?' Ik hield mijn adem in, bang. 'Nou nou, niet zo enthousiast! Hij zegt dat ze alleen vrienden zijn, en jij zegt zelf dat we Mat moeten geloven.' Zei zijn vader kalm. 'Nog niet. Wacht maar af!' Ik zuchtte, was het dan zo duidelijk dat ik Matsuda leuk vond? Of dacht ze het gewoon om de goede band die we hadden? 'En het wordt ook hoof nodig tijd dat Jared zijn gevoelens voor Nadine nou eens toegeeft.' Zei zijn moeder. Vader zuchtte geïrriteerd. 'Laat die kinderen nou eens met rust. Wie niks heeft of voelt, die doet dat ook niet.' 'Je hebt gelijk, maar ik wil gewoon zo graag dat die jongens gelukkig zijn.' Maar verder volgde ik het gesprek niet meer, want ik was in slaap gevallen.

Reacties (2)

  • Allmilla

    Misschien ook wat laat dat ik er mee afkom, maar ik vind dit een super goed en leuk verhaal!:)

    4 jaar geleden
  • LittleMcgamer

    Leuke Hoofdstuk!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen