Foto bij 125 • Een zwartgeblakerd geheim




Stukken glas knarsten onder haar voeten toen ze door een van de onderste gebroken ramen het huis in klom. Alles om haar heen zag zwart. Op de vloer lagen verrotten stukken hout en verbrandden boeken en stukken meubels. Een verstikkend gevoel van verdriet raakte haar hart toen ze zag hoe het huis er aan toe was. Het voelde alsof iets dierbaars haar was afgenomen. Boven steunde en kreunde het huis onder het waaien van de wind en elke plank in de vloer kraakte waar ze haar voeten plaatsten.
'Wees voorzichtig,' waarschuwde Draco haar, die wantrouwend om zich heen keek en hij schopte een stuk geroest ijzer voor zijn voeten weg. Een tijdje werd er niet gesproken, terwijl de twee het huis doorliepen. Ze liepen door wat leek op een zitkamer. De stoffelijke resten van een oude sofa waren nog in een hoek te herkennen en er lagen nog wat zwartgeblakerde stukken hout in de afgebrokkelde haard. Aan de spinnenwebben te zien, was die al jaren niet meer aangestoken. Eleanor bleef even staan en keek om zich heen. Hier hadden haar ouders al die tijd gewoond. Dit is waar zij hadden geleefd en waarschijnlijk ook de plek waar zij zelf was geboren. Ze schuifelde door de kamer en in haar gedachten kon ze zich allerlei taferelen inbeelden. Ze zag zichzelf in de armen liggen van haar moeder, veilig en warm. Ze zag haar vader haar zachtjes wiegen, terwijl de deuntjes van een slaapliedje door de kamer klonken. De gevoelens die door haar heen raasden, waren onbeschrijflijk geworden. Ze voelde zo veel tegelijkertijd, en dan ook weer niks. Veel verdriet, waarvan ze niet wist waar het vandaan kwam.
'Ik vraag me af wat hier gebeurd is,' hoorde ze Draco achter zich mompelen, maar ze reageerde er niet op. Bij een deuropening, liep ze de gang op. Ze keek naar rechts en zag op de grond verbranden fotolijsten liggen. Voorzichtig liep ze er naartoe en knielde op de grond neer. Er lagen geen foto's meer bij, compleet verwoest door het laaiende vuur. Zuchtend stond ze op en liep naar de houten trap toe aan het einde van de gang. Iets in haar gevoel leek haar omhoog te duwen. Ze betwijfelde het zich dat de trap stevig genoeg was om op te lopen, maar ze was te nieuwsgierig naar wat er boven te vinden was. Voorzichtig zette ze haar voet op de eerste tree. Deze kraakte hevig onder haar gewicht, maar leek het nog te houden.
'Ben je gek geworden?'
Geschrokken keek ze om. Draco pakte haar arm vast en hield haar tegen. 'Die trap gaat je nooit houden. Kijk naar de staat van dit huis. Als je je nek wil breken, ga dan vooral je gang.'
'Ik moet weten wat daarboven is,' protesteerde ze. De ernst in haar ogen leek Draco aan het twijfelen te zetten. Hij zuchtte en haalde zijn staf te voorschijn. 'Laat me je dan op z'n minst naar boven helpen.' Hij zwaaide een keer met zijn staf en Eleanor voelde zichzelf lichter worden. Haar voeten maakte zichzelf los van de grond en zweefde de lucht in. Draco liep de gang door en met zijn staf op haar gericht, liet hij haar de trap op zweven. Bovenaan de trap liet hij haar zachtjes zakken en Eleanor deed hetzelfde bij hem. Toen ze allebei boven stonden, keken ze om zich heen. Links zat een enorm gat in de bovenverdieping waar de muren waren ingestort, waardoor ze uit konden kijken op een groot weiland met in de verte het dorpje waar ze overnachtten. Hier en daar zaten gevaarlijke gaten in de vloer door de verrotte planken.
'We moeten uitkijken,' concludeerde Draco en pakte haar hand vast, terwijl hij voor haar uit liep. Eleanor volgde zijn voetstappen onder luid gekraak van de planken. Het zweet parelde op haar hoofd en haar hart raasde in haar borstkas. Ze was doodsbang dat de planken het zouden begeven. Toen ze langs een deur liep, die half uit zijn scharnieren hing, keek ze naar binnen. Ze stopte met lopen en trok Draco aan zijn hand terug.
'Wat?' vroeg hij, maar ze reageerde niet en liep richting de kamer. 'Eleanor, pas op.'
Ze hoorde hem, maar negeerde zijn waarschuwing en liep de kamer binnen. Het dak was weggebrand en er lagen gebroken dakpannen over de houten vloer verspreid. Stukken verbrandde balken en steen van de muren, maakte het haast onmogelijk om goed te kunnen lopen, maar dat hinderde haar niet. Rechts stonden de overgebleven planken van een houden kast, waar boekjes en verbrandde knuffels voor op de grond lagen. Maar haar oog viel op een ledikant aan de linkerkant van de kamer. Het hout was net als de rest van het huis helemaal zwart geblakerd en een aantal spijlen waren gebroken. Met een brok in haar keel liep ze naar het ledikant toe en legde haar handen op de rand. Ze staarde naar het lege bedje.
'Eleanor?' Draco's stem klonk twijfelend.
'Dit was mijn bed,' antwoordde ze. Haar beeld werd wazig door de plotseling opkomende tranen en ze knipperde gauw een paar keer.
'Het spijt me,' zei hij schor, toen hij naast haar ging staan.
Ze schudde haar hoofd. 'Hoeft niet. Het is niet jouw schuld.' Ze draaide zich om en liep de kamer uit. Verblind door de tranen en de informatie die ze net binnen had gekregen, liep de ze gang door. Een schok ging toen haar heen, toen ze de plank onder haar voet hoorde breken. Ze gilde boven het luide gekraak uit en zag de omgeving rond haar verdwijnen. Met een klap belande ze op de grond en bleef liggen. Haar hele lichaam deed pijn en het voelde alsof de lucht uit haar longen was geslagen. Geschreeuw en geroep kwam van boven en ze knipperde met haar ogen. Het enige wat ze zag was licht recht boven haar en voor de rest was er niets anders dan duisternis. 'Ik ben oké,' riep ze gepijnigd naar het geroep. Hoestend probeerde ze het oplaaiende stof weg te wuiven, maar voelde haar longen protesteren door de heftige klap die ze had gemaakt. Ze kwam moeizaam overeind en kreunde toen een stekende pijn door haar hoofd sneed. Ze legde haar hand tegen haar achterhoofd; iets vochtigs droop tussen haar vingers. Eleanor vloekte en keek omhoog. 'Draco, ik heb een gat in mijn hoofd, denk ik.'
'Wat? Ik kom eraan. Blijf waar je bent.'
'Alsof ik iets anders kan doen hier,' mopperde ze. Ze klopte het stof van haar handen en probeerde op te staan. Aan haar benen mankeerde in ieder geval niets. Er zaten alleen wat schrammen. Ze klopte haar kleren af en haalde haar staf uit haar laars. Gelukkig was die niet gebroken in haar val. 'Lumos.' Een fel lichtpuntje verscheen op haar staf en de ruimte werd zichtbaar. Dit moest de kelder zijn, dacht ze. De enige ruimte die intact was gebleven na de brand. De muren waren verscholen achter hoge kasten, waar oude rommel uitgestald stond. Het deed haar denken aan de Room of Hidden Things. 'Waarom hebben ze dit niet leeggehaald?' vroeg ze zichzelf af.
'Eleanor! Ben je daar? Ik heb de trap gevonden, maar ik krijg de deur niet open.'
Ze keek verward om zich heen en zag aan het einde van de kamer een trap die naar een deur leidde. Ze liep er voorzichtig naartoe en probeerde de deurklink. De deur ging met gemak open en ze keek Draco met opgetrokken wenkbrauw aan.
'Hij zat echt dicht! Zelfs spreuken werkte niet,' riep hij verdedigend en Eleanor knikte met een spottend glimlachje. Ze liep de trap af. Draco volgde haar en pakte haar schouder om haar even tegen te houden. 'Je hoofd.' Zijn koude vingers raakte haar hoofdhuid aan en ze rilde even. Gek genoeg voelde ze niks van de wond. Een tweede lichtje verscheen in de ruimte en Eleanor wist dat het Draco's staf was. 'Brackium Emendo,' fluisterde hij. Eleanor hoorde het gekraak van haar helende schedel. Ze bracht haar vingers naar de wond. Er zaten korsten opgedroogs bloed in haar haren. Ze hief haar arm en bracht haar staf richting de wond. 'Tergeo.'
'Wat is dat?'
'Het verwijderd bloed. Ik dacht laat ik de bewoners van dit dorpje niet aan het schrikken maken straks.'
Draco knikte en keek om zich heen. 'Wat is deze kamer?'
'Een opslagruimte denk ik.' Eleanor scheen haar staf om zich heen en begon langs de kasten te struinen. Er lag niet veel interessants tussen; oude boeken, speelgoed, vazen en andere stoffige, oude meuk. Het leek erop dat de gesloten deur nieuwsgierige ogen goed had buiten gehouden. De kasten leken in jaren niet aangetast en dat terwijl er nog best bruikbare spullen tussen stonden.
'Eleanor, kijk dit eens.'
Eleanor draaide zich om en liep naar Draco toe, die in de hoek van de kamer stond. Het licht van zijn staf scheen hij op een stalen object dat tegen de muur geplaatst stond. 'Is het een kluis?' vroeg ze verwonderd en knielde neer op de grond.
'Het lijkt er op,' antwoordde hij en probeerde de hendel op het deurtje, maar met brute kracht kreeg hij het niet open. 'Zou er ergens een sleutel liggen?'
Eleanor grinnikte. 'Dat is een nogal Mugglele-manier om ernaar te kijken.' Ze richtte haar staf op het deurtje. 'Alohumora.' De spreuk schoot uit haar staf en ketste af op het deurtje, alsof ze er een knikker tegenaan had gegooid. 'Hm,' bromde ze verwonderd, 'dat werkt dus niet.'
'Net als bij de kelderdeur,' concludeerde Draco.
Eleanor knikte. 'Zou er een beveiligingsspreuk op zitten?'
'Dat zou kunnen.' Draco knielde neer op de grond en probeerde de kluis op te tillen. Met wat gekreun lukte het hem het logge ding van de grond te krijgen, maar hij bleef wat onzeker op zijn benen staan. 'We kunnen hier niet blijven,' zei hij moeizaam, 'we nemen het mee terug naar het hotel en zien daar wel.'
'Wil je je rug breken?' protesteerde ze en richtte haar staf op de kluis. 'Levis Pluma!' In een schok schoot de kluis omhoog door de kracht waarmee Draco de kluis omhoog hield. Hij keek verbaasd naar Eleanor. 'Nu is de kluis zo licht als een veertje.' Ze glimlachte parmantig naar de jongen en liep toen voor hem uit richting de deur. Ze wierp nog een laatste blik in de kamer en liep toen de deur uit. Onderweg werden de twee door sommige bewoners argwanend nagekeken terwijl ze met de grote kluis baan maakte naar het hotel, maar er was niemand die hen aansprak. Eleanor had het door, maar ze zie niks. Ze wierp de mensen af en toe een blik of een glimlach, maar liep dan weer stug door. Zelfs in het hotel liet iedereen hen begaan. Pas toen ze op de kamer waren, kon ze opgelucht ademhalen. 'Wat een stel nieuwsgierige Nancy's hier,' mopperde ze.
Draco zette de kluis op de grond voor het bed en keek haar aan. 'En nu? De kluis kan nog steeds niet open.'
Ze legde een vinger onder haar kin en staarde naar de kluis. Vervolgens liep ze er naartoe, inspecteerde het en draaide de kluis zo dat ze de achterkant goed kon zien. Zoals ze had verwacht had haar moeder een spiekbriefje voor zichzelf achtergelaten om de kluis te kunnen openen. Op de achterkant van de kluis geschreven stonden runen die ze duidelijk herkende van het raadseltje die ze begin het jaar in het dagboek vond. Ze glimlachte en wees ernaar. 'Kijk, Draco, blijkbaar heeft mijn vader niet alleen een talent voor Latijn, maar ook voor geheimen houden. Wedden dat hij een slotspreuk heeft gecreëerd.' Ze stond op en liep naar haar koffer toe, waaruit ze uit een zijvakje het dagboekje van haar moeder te voorschijn haalde. Ze opende de bladzijde waarop het raadsel in code geschreven stond en Hermoines antwoord en hield deze ernaast. Ze zocht de verschillende runen bij de letters en schreef ze op, tot ze uiteindelijk op een spreuk uitkwam. Ze hield het papiertje voor en keek er met opgetrokken wenkbrauwen naar. 'Apertus tutus?'
'Is dat niet Latijn voor "open kluis"?' merkte Draco op.
'Het zou toch niet zo gemakkelijk zijn toch?' Eleanor trok weifelend haar staf en richtte het op de kluis. 'Apertus tutus!' Tot haar verbazing leek de spreuk effect te hebben en klonk er een zacht geklik in de kluis. Toen Draco het deurtje opende begon Eleanor te lachen. 'Nou, dingen verbergen kan mijn pa wel, maar beveiliging is niet zijn sterkste kant denk ik.'
'En toch deed hij er moeite voor, dus er moet toch iets belangrijks in de kluis liggen.'
Eleanor knikte. Enige tijd staarde ze in stilte naar het openstaande deurtje. Draco zei niks en kwam niet tot actie, waarschijnlijk wetend dat dit deze keer haar gevecht was. Hoewel er op een moment als dit duizenden gedachten door haar hoofd zouden jagen, was haar hoofd deze keer leeg. Voor een moment voelde ze niks en dacht ze niks, tot ze haar hand uitstrekte naar het deurtje en deze verder open zwaaide, zodat de inhoud aan haar getoond werd.

Reacties (12)

  • GoCrazy

    Super spannend!! Gelukkig kan ik verder lezen:P

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Oeewww wat zit erin?!!!

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Eens benieuwd wat het gaat zijn!

    3 jaar geleden
  • DarkOne

    Dit is echt een super gaaf verhaal! ben benieuwd wat er in de kluis zit.
    Snel verder:)

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh heel gaaf!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen