Mackenzie's POV:

Nog een enkele dag niks doen, dan zou mijn leven weer beginnen, of misschien juist eindigen. Eugéne wachtte met het slaan van zijn slag tot mijn gips eraf mocht, daarna zou hij de wereld op alle mogelijke manieren laten weten dat hij mijn verloofde was.
Mijn droom om een gelukkig en liefdevol leven te leiden met de man van mijn dromen zou na die mededeling niet veel meer dan een waanfantasie zijn.
Ik zou uiteindelijk trouwen en tot koningin van Engeland gekroond worden, maar zelfs dan zouden ze me het zwijgen opleggen.. Allemaal wilden ze me graag kneden, veranderen in een wezen zonder wil. Steeds meer begon ik te verlangen naar een vriend. Iemand die me de illusie van begrip gaf en me leek te waarderen zoals ik was.
De jongens waren na een dag buiten in de paleistuin te hebben gewerkt ergens anders heen verplaatst. Iets in mij vond dat jammer. Ik bekeek ze graag, al was het maar om de tijd te doden. Thomas was de afgelopen dagen mijn grootste afleiding geweest, zelfs de dagen dat hij niet in de paleistuin werkte. Zijn diefstal bleef een raadsel. Het kettinkje, de mysterieuze foto en het eten. Wie had hij allemaal al achter zich moeten laten? Al kende ik hem en zijn familie amper, toch deed het pijn in mijn hart. Morgen moest ik ze stuk voor stuk zien lijden. Ik was hier schuldig aan, misschien nog wel schuldiger dan ieder ander.

Onverhoeds hoorde ik de deur krakend opengaan. Een jong dienstmeisje met rode krullen verscheen in de deuropening.
'Prinses Mackenzie, zijne majesteit de koning wil graag dat u vanavond het diner consumeert in de spiegelenzaal', opperde ze. 'U heeft voor de rest van deze dag toestemming om uw kamer te verlaten, maar het kasteel mag u niet uit.'
Een gevoel van vreugde wist me te verrassen. Ik had eindelijk weer een stukje van mijn vrijheid terug. Het liefst was ik het meisje letterlijk besprongen, maar die genânte situatie bespaarde ik mezelf.
'Top, dankjewel', mompelde ik daarom enthousiast.
'Om vier uur heeft u een afspraak met de dokter om te kijken hoe het gaat met uw arm', voegde ze nog toe, voor ze de kamer weer verliet. Shit, mijn arm.
Het kon nu nog niet genezen zijn, dat was onmogelijk toch? Ik probeerde mezelf gerust te stellen, maar een nacht slapen met Eugéne stond nou niet bepaald op mijn bucketlist voor komend weekend. De kans dat alles in twee weken al volledig genezen was, was gelukkig zo goed als minuscuul, of eigenlijk helemaal niet aanwezig.

Voor de aangelegenheid koos ik een donkerblauw cocktail jurkje met een zwart jasje en zwarte ballerina's. Het dienstmeisje hielp me met het corset, maar mijn haar en make-up deed ik dit keer zelf. Ik wilde het graag half opgestoken dragen. Mijn blonde krullen reikten ongeveer tot mijn schouderblad. Tevreden staarde ik naar mijn spiegelbeeld. Tijd om het paleis weer te verkennen. Opgewekt gooide ik de deur van mijn kamer achter me dicht. Het voelde gek om me na een week weer buiten deze vier muren te begeven.
'Probeer hem niet te veel te vernielen', mompelde een onbekende mannenstem plots vanaf het gangpad. 'Hij is een ruwe diamant.'
'Cedric, stel je niet zo aan. Het is ook maar een laagstander', siste zijn partner geïrriteerd. 'Hij is nog veel en veel te mondig en dat mag hij best voelen.'
'Maar hij voert zijn opdrachten echt heel erg goed uit. Als hij leert te gehoorzamen zou dat hem tot de perfecte slaaf maken', murmelde de man, genaamd Cedric weer. 'Hij is nog jong.'
'Die ongehoorzaamheid slaan we er morgen wel uit', opperde de man. 'Die nieuwe raadsman deelt de laatste tien klappen uit. Lijkt me een pittig ventje.'
Ik voelde mijn hart sneller kloppen door de naderende voetstappen. Geschrokken deinsde ik terug mijn kamer in, om het gesprek vervolgens vanachter de deur verder te volgen. Wanneer ze zich bewust zouden worden van mijn aanwezigheid, zouden ze het gesprek direct stop zetten en dat wilde ik niet. Ik was benieuwd.
'Dat kan ik je niet afstrijden', erkende Cedric. 'Het schijnt dat hij zijn zinnen heeft gezet op de prinses.'
'Barcotelli?', vroeg de man.
'Wie dacht je dan, die veroordeelde dief?', grinnikte de Cedric. 'Dat zou hem dan wel tot een heel verdraagzaam persoon maken', grapte hij. 'Die prinses is namelijk de reden dat hij hier zit.'
Het tweetal begon schaapachtig te lachen. Ze hadden er duidelijk niets van begrepen, al vreesde ik hun gelijk. Hij moest me wel haten.
'Zo maar eens even kijken wat hij er van bakt, ik heb hem net zonder toezicht aan het werk gezet in het magazijn van de keuken', prevelde Cedric opnieuw.
'Ik ga weer naar de andere slaven toe', mompelde de man. Ik hoorde ze weer trap afwaarts gaan. Het magazijn van de keuken dus. Thomas was slechts een verdieping van mij verwijderd. Ik kon hem nu datgene geven dat hij al die tijd al graag had willen hebben, het kettinkje en de foto.



Reacties (1)

  • FollowYourDream

    Oh yass, ze komt weer samen met Thomas (:
    Hopelijk is Thomas net zo blij (:

    En wie is Barcotelli? Is hij al in het verhaal geweest, of is het een nieuw personage?

    Ik hou echt van het verhaal(H)

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here