Met het kettinkje en de foto stevig in mijn handen geklemd liep ik de lange trap af. Een verdieping lager volgde ik Cedric tot het gangpad naar de keuken. Gezien het tijdstip was het daar nu rustig. Twee dienstmeisjes waren bezig met de afwas en een roodharige jongen, die ik ongetwijfeld al eens eerder had gezien, maakte de geruite keukenvloer schoon. Cedric verdween door een grote blauwe deur aan het einde van de ruimte. Het was nu een kwestie van wachten tot hij weer naar buiten kwam, Thomas alleen achterlatend. Na een eeuwigheid - welgeteld vijf minuten - werd de blauwe deur weer geopend. Ik snelde naar de bergruimte tegenover de keuken om me daar enkele seconden te verstoppen. Door het sleutelgat tuurde ik naar buiten.
'Blijven werken he rooie', hoorde ik Cedric spottend schreeuwen. 'Anders zal ik er zelf persoonlijk voor zorgen dat je kapsel binnenkort niet meer het enige rode is.'

Hij verliet de keuken en sloeg af naar rechts. Pas toen ik mezelf ervan kon verzekeren veilig te zijn opende ik de deur om Thomas te bezoeken. Het personeel leek diep geconcentreerd, zo diep dat ze mijn aanwezigheid niet eens opmerkten. Gelukkig maar, bedacht ik me. Anders zouden ze vast en zeker weer een verklaring opeisen en dan zou ik wederom moeten liegen. Ik was nou niet bepaald gezegend met het talent van mijn vader, liegen was absoluut niet mijn ding.
Met trillende handen opende ik de blauwe deur. Het was een enorme kelderachtige kamer vol eten en pannen. Oorspronkelijk leek er niemand te zijn.

'Hallo?', vroeg ik aarzelend, nadat ik de deur voorzichtig achter me dicht had gedaan. Mijn hoge stem galmde door de ruimte.
'Wie is daar?', vroeg een lagere stem, die ik gelijk kon identificeren als die van Thomas.
'Thomas, ben jij dat?', vroeg ik, om dat laatste te bevestigen. Een donkere gedaante stond op en kwam voorzichtig dichterbij. Pas toen hij in het licht van de lampen stond zag ik zijn volmaakte gezicht. Zijn donkere haar piekte speels alle kanten op.
'Prinses Mackenzie?', stelde hij verbaasd. Hij zag er aanzienlijk frisser uit dan eerder deze week.
'Gewoon Mackenzie', verbeterde ik hem. 'Ik weet dat dit vast heel raar klinkt en dat je me waarschijnlijk ontzettend haat, maar.'
'Ik haat je niet', opperde hij, nog voor ik de kans kreeg mijn verhaal af te maken.
'Maar dat zou het meest logische zijn', mompelde ik. 'Dit is mijn schuld.'
'Het is ook niet dat ik niet geprobeerd heb je te haten', verklaarde hij koel. 'Het lukt me gewoon niet.'
'Waarom niet?', vroeg ik zacht. 'Dat slaat echt helemaal nergens op.'
Een schampere glimlach speelde rond zijn lippen.
'Je hebt gelijk', erkende hij. Zijn donkere ogen staarden me vriendelijk aan, alsof dit alles nooit gebeurd was. Alsof ik niet diegene was die zijn leven had afgepakt. 'Maar je hebt ook geen gelijk. Dit is niet alleen maar jouw fout.'
'Ik sloeg je bewusteloos met de poot van een lamp', mompelde ik, licht sarcastisch. Thomas staarde me even enkele seconden aan maar schoot vervolgens in de lach.
'Daar was ik inderdaad niet op voorbereid', grinnikte hij. 'Anders had ik ongetwijfeld gewonnen, jij speelde vals.'
'Sinds wanneer is slimmer zijn vals spelen?', murmelde ik spottend.
'Wanneer je het in je voordeel gebruikt tegen een in kwestie minder slim persoon ', stelde hij. 'Het voelt trouwens goed om weer eens een keer aangesproken te worden bij mijn naam, al verbaast het me dat je die nog weet.''
'Ik ben niet zo vergeetachtig, de afgelopen weken was jij een onmisbaar gespreksonderwerp', prevelde ik.
Thomas glimlachte opnieuw.
'Toen ik klein was wilde ik altijd al graag een keer op televisie komen', beaamde hij. 'Ik had me dat alleen anders voorgesteld.'
'Wat positiever', ging hij verder. 'Ik denk alleen niet dat de mensen hier me erg aardig vinden.'
'Ik ben niet zoals zij', zuchtte ik. 'Buiten het feit dat je wat uit het kasteel probeerde te stelen, lijk je me niet onaardig.'

'Sterker nog, misschien kunnen we wel vrienden worden', fluisterde ik zacht, stiekem hopend dat hij dit aanbod niet zou afslaan.
'Vrienden worden met de kroonprinses van Engeland', herhaalde hij lachend. 'Klinkt behoorlijk badass.'
'Té badass voor de voedseldief van Buckingham Palace?' grapte ik.


And let the romance begin! (:
Wat vinden jullie ervan?






Reacties (3)

  • King_Boo

    (wbw)

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    AAaaaah <3
    Verder!!!

    3 jaar geleden
  • FollowYourDream

    Oh ja ja ja, hier wachtte ik op!!!
    Dit wordt zo schattig!

    Oh, Mackenzie, vergeet niet de foto en hanger af te geven. Ik heb zo het vermoeden dat ze dat nog gaat vergeten, geen idee waarom :')

    Xxx

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here