Eindelijk was het stil. Slechts voor enkele seconden hoorde ik niets, daarna ergens in de gang hoorde ik weer het geluid van koffers en kisten die verplaatst werden, maar dit stoorde niet. Het was eindelijk stil. Geen gehuil. Geen gesnik. Niets.
      Delia was dood. Sceptische schok door bloedvergiftiging, raadde ik. De baby was er nog wel, maar huilde dag en nacht de hele boel bij elkaar. Misschien was het ook daarom wel dat de soldaten zich haastten om weg te komen, niet alleen omdat ze naar Sarajevo moesten. Nu was ze eindelijk stil en sliep ze. Ik stond echter nog, met pijn in mijn rug, omdat ik haar al die tijd had vastgehouden, op en neer wiegend, maar nu kon ik eindelijk stil tegen de muur aan gaan staan. Tijd om te gaan zitten had ik ook niet, want de deur naar de kamer opende eindelijk. Rustig. Ze hadden al een tijdje niet naar ons omgekeken, te druk bezig met het opruimen en inladen van spullen die weg moesten uit de basis. Maar het leek er nu op dat ze klaar waren. Voor de eerste keer kwamen ze met echt veel van hen de kamer binnen om ons toe te spreken. Nou ja, toe te spreken... Een verontschuldiging konden we natuurlijk niet verwachten.
      'We vertrekken naar Sarajevo. Jullie hebben de keuze om hier te blijven, of we nemen jullie mee en brengen jullie naar een veilige plek.' Nadat Darius zijn zin had afgemaakt bleef het doodstil. Het werd al snel duidelijk dat ze wachtten op die vrouwen die naar voren zouden stappen om met hen mee te gaan, maar niemand haalde dat ook maar in haar hoofd. We mochten dan wel geen mogelijkheid hebben om hier weg te komen en zelf naar een veilige plek te geraken, gezien we ons in the middle of nowhere bevonden, maar dit was beter dan bij hen.
      Ik geloofde ze zelfs. Ik kon het natuurlijk niet zeker weten, maar ik geloofde oprecht dat ze ons naar een veilige plek zouden brengen, maar ik kon ze geen minuut langer in mijn buurt hebben. Een voor hetzelfde geld zouden ze voordat ze me daar afzetten nog gebruik van me maken. Nee. Wij bleven hier. Weg van hen.
      De laatste met wie ik nog oogcontact maakte voordat ze allen weer weg gingen, was Darius. Zijn blik zei maar weinig. Daarvoor had Jorane de moeite genomen om me een blik te schenken, waarvan ik ook niet wist wat ik ervan moest denken, behalve dat ik wist dat hij dat deed omdat ik zijn slapende kind in mijn armen had. Ook al wilde hij er maar weinig mee te maken hebben; als hij haar had willen meenemen, had ik er alles aan gedaan om dat te stoppen. Zij hoorde bij ons, en nu Delia er niet meer was, ook bij mij.

Eenmaal ze uit ons zicht van de kamer verdwenen waren, bleef iedereen stil. Enkele seconden later hoorden we de motor van meerdere trucks starten en daarna wegrijden.
      Ze waren weg... Het duurde maar even voordat iedereen zich dat realiseerde. Alsof ze eindelijk niet meer hun adem in hoefden te houden, hoorde ik velen van hen zuchten, een kleine snik over hun lippen laten rollen, of juist eindelijk niet meer tranen.
      De zucht die ik liet gaan leek bedwelmd, omdat ik de behoefte niet had om ergens bij stil te staan. Ze waren weg, dat is wat er toe deed.
      Ik zette mezelf ertoe om niet meer tegen de muur te leunen, maar naar de deur toe te lopen en deze open te zwaaien, met het meisje nog in mijn armen. In de deuropening staande, draaide ik me weer even om.
      'Daria.' Ik wenkte haar mee te komen. Ik weigerde hier nog een seconde langer in deze kamer opgesloten te zitten. Ten eerste bewoog ik me richting de keuken, waar ik alle keukenkastjes open trok die ik maar kon vinden. Ze hadden dan misschien wel het fatsoen gehad om Delia's lichaam weg te halen, maar dit kind had nog niet kunnen eten. Dat ze ergens poedermelk zouden hebben liggen, leek me geheel onwaarschijnlijk, maar toch...
      Het leek een oude doos te zijn, maar hij was vol en ongeopend. Alsof ze zich toch ergens op hadden voorbereid... Ik had me er niet op voorbereid om moedertje te spelen, maar ik liet mezelf geen andere keus. Ook al had iedere andere ervaren moeder hier deze verantwoordelijkheid op zich kunnen nemen, voelde ik me verantwoordelijk. Voor Delia.
      Flesjes waren hen te veel geweest, maar shotglazen waren aanwezig, die me klein genoeg leken. Ik wist ook niet wat ik anders moest doen... Ik voelde me te verlamd om er beter over na te denken. Zonder iets in haar mond te gieten, liet ik het haar maar half oplikken. Zo kon ze zich ten minste niet verslikken.
      Met glas en baby in de hand liep ik de gang weer in, waar ik door een open deur de centrale kamer in kon kijken. De rest had zich ook naar buiten de kamer begeven. Daria was me ook niet achterna gekomen, maar ik merkte haar op achter Katjana die in de centrale kamer haar hand over een grote bureaustoel liet glijden. Alsof ze zich moest helpen te realiseren dat ze eindelijk weg waren. Daria keek de kamer, die ze nog bijna nooit van binnen had gezien, bewonderend rond. Veel stond er echter niet meer; ze hadden bijna alles meegenomen.
      Ik wilde naar ze toe lopen, maar hoorde een geluid van buiten. De motoren van een truck... Iedereen had het gehoord, en begaf zich langzaam richting de buitendeuren die eindelijk eens niet op slot zaten, maar openstonden en een fris briesje binnen lieten. Het was geen legertruck, maar een pickup, gevuld met mannen die er enigszins militair uitzagen, maar eigenlijk meer als hooligans. Wapens hadden ze echter wel...
      Als vooraanstaande van een alleenstaande groep vrouwen, met een baby in mijn armen, keek ik ze strak aan.
      'Goedemiddag,' grijnsde een van hen naar me. Hij leek mij al gelijk niet geheel nuchter.
      Wie waren ze en wat kwamen ze hier doen?

Reacties (3)

  • Heronwhale

    OH MIJN GOD ZEG ME DAT ESMA DAAR IS! PLEAAAAASE! WHAAAAAAAA PANIEK GA VERDER!!!!

    2 jaar geleden
  • xxJennyxx

    Je redden met je zus

    2 jaar geleden
  • katl1

    O-oh...
    SNEL VERDER PLEASE!!!!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen