'Incontro nella neve' betekent 'Ontmoeting in de sneeuw'.

Even draaide de hele wereld rond.
Alles bleef maar draaien en draaien.
Ik kreeg van alle kanten slagen en stompen.
Even hoorde ik zelf iets met een organisch geluid kraken.
Er was zo veel pijn dat ik niet eens de tijd had om te kreunen voordat de volgende pijnscheut er was.
Een tornado van kleuren... Die abrupt stopte.
Geen gedraai meer, geen stompen meer...
Een fractie van een seconde lag ik daar bewegingloos.
Toen drong de pijn tot me door.
En al die pijn kwam van één punt: mijn rechterbeen.


Even sta ik daar ik zonder te bewegen. Ik versta niets van wat de jongens zeggen, ik spreek tenslotte geen Italiaans.
Waarom sta ik hier nu zo? Er is niets om bang voor te zijn... Verman jezelf en doe normaal!
Ik haal even diep adem en draai me dan weer om naar de fontein.
Maar als ik dan iemand op mijn schouder voel tikken zinkt al mijn moed plots weer in de grond. Ik kijk met tegenzin om en mijn ogen ontmoetten die van het meisje: als er nog een sprankeltje moed was overgebleven, dan was dat nu weg. Vervaagd onder haar blik.
"Ben jij niet die jongen van het hotel?" vraagt ze me in het Engels.
"J-j-ja..." Een van de jongens van haar groepje lacht met mijn gestotter, waardoor ik me nog ongemakkelijker begin te voelen.
Ik knijp even hard in mijn kruk om mijn kalmte te herwinnen, maar mijn hart lijkt wel een op hol geslagen paard.
"Ah, ik heb me nog niet eens voorgesteld! Ik ben Lidia Neveni!" Ze steekt haar hand met een glimlach naar me toe.
"E-euh, ik ben Lukas Lumin. Aangename kennismaking..." Haar hand voelt zacht en een beetje warm aan wanneer ik hem schud. Zou zij misschien ook een beetje nerveus zijn? Dat moet haast wel.
"Piacere di conoscerti!" zegt ze terug, waar ik tot mijn eigen verbazing een deeltje van snap. Zo te zien lijken sommige Italiaanse woorden sterk op Franse, en Frans kan ik bijna even goed spreken als Engels! Het Italiaanse 'Conoscerti' lijkt op het Franse 'connaître' wat 'kennen' betekent. Dus daaruit kan ik afleiden dat ze waarschijnlijk: "Leuk je te leren kennen!" heeft gezegd.
Wanneer ik dat te weten ben gekomen moet ik spontaan glimlachen. Als Lidia door mijn reactie plots begint te lachen, voel ik me meteen meer op mijn gemak.
De ongemakkelijkheid is niet helemaal weg, maar wel al een stuk minder.
"Parli l'italiano?"
"Un peu." Tot mijn genoegen lijkt ze te snappen wat ik bedoel, hoewel het geen Italiaans maar Frans was.
Vreemd, dat ik opeens kalmer word van haar Italiaans. Maar haar Italiaans klinkt dan ook vloeiender, natuurlijker en mooier dan haar Engels, misschien daarom.

"Wow! Parili italiano?!" Opeens springt er een jongen van achter Lidia. Hij heeft blond, warrig haar en zijn bruine ogen hebben een speelse schittering. Ik schrik een beetje van zijn plotse verschijning en deins achteruit.
"Sono Matteo Devici! E tu?"
Hoewel ik begrijp wat hij zegt, wil ik niet dat hij denkt dat ik Italiaans kan spreken. Daarom beslis ik ook meteen om vanaf nu Engels te praten.
"Ik kan een beetje Italiaans spreken, maar niet veel. Sorry."
De jongen lijkt een beetje teleurgesteld, maar kan gelukkig zelf ook Engels praten.
"Dat is niet erg! Ik ben Matteo Devici! Hoe heet jij?" Zijn vrolijke toon is een beetje overdonderend.
"Ik heet Lukas. Lukas Lumin."
"Hehe, zo te zien vind Lidia je wel interessant. En je weet wat ze zeggen: de vrienden van mijn vrienden zijn mijn vrienden!"
Het verbaast me een beetje dat Matteo zo goed Engels kan praten. Zijn Italiaanse accent is bijna niet meer te horen.

Ik wil antwoorden, maar iemand onderbreekt me: "Matteo heeft voor een keertje gelijk."
Deze keer komt er een jongen met zwart haar en een bril tevoorschijn die me kalm aankijkt. Zijn donkerbruine ogen lijken zich in mijn vel te branden. Hij lijkt me veel serieuzer dan de blonde jongen naast hem, en dat effect word enkel versterkt door zijn zwart omrande bril. Zijn Engels is ook niet slecht, maar hij spreekt het duidelijk minder goed dan Matteo.
"Mijn naam is Eduardo Espuco. Leuk je te ontmoeten." Iets aan zijn stem geeft me een gevoel alsof ik me wil verstoppen, maar ik probeer het niet te tonen.
Ik geef hem een kort knikje, aangezien hij mijn naam al weet. En ook omdat mijn stem het plots lijkt begeven te hebben. Dat er plots meer dan één paar ogen op me gericht is verandert mijn ongemakkelijkheid in een benauwd gevoel. Alsof mijn stembanden worden dichtgeknepen.
Maar Eduardo is, jammer genoeg voor mij en mijn stembanden, niet het laatste lid van Lidia's groepje.

"U-uhm... H-hallo."
Hoewel ik eerst in elkaar krimp door het feit dat er nog iemand is, verandert mijn stemming opeens als ik zie wie het is.
Een meisje met lang, licht krullend bruin haar en blauwe ogen komt van achter Eduardo vandaan.
De verlegen blik waarmee ze me aankijkt verbaast me een beetje.
"I-ik ben Aurora Medelia." Als ik haar stem hoor, die zacht maar duidelijk is, openen mijn stembanden zich weer.
"Wow... Dat is een... Mooie naam."
Ik ben even van mijn sokken geblazen, maar door een totaal andere reden dan bij de anderen.
Lidia had me in het hotel al betoverd met haar schoonheid en nu weer met haar aardigheid.
Matteo sprong uit het niets tevoorschijn en blies me weg met zijn Engels en opgewekte toon.
Eduardo had me een beetje afgeschrikt met zijn kalme, doordringende blik.
Maar Aurora vormt een verrassend contrast met de drie anderen, die veel zelfzekerder overkomen.
Dankzij haar verlegenheid voelt het niet meer alsof ik de enige ben die het hier moeilijk heeft.
"Het is heel leuk om jullie te ontmoeten." zeg ik terwijl ik ze allemaal eens aankijk.
Ik had waarschijnlijk nooit een ongemakkelijkere ontmoeting gehad, maar gelukkig was het nu voorbij.
"Zouden jullie me misschien eens door het dorp kunnen leiden? Ik heb geen idee waar ik zou heen moeten."
"Haha! Er is hier niet veel te zien, hoor. Gewoon huizen en sneeuw." beantwoord Matteo mijn vraag.
"Wat we je wel kunnen tonen is onze zelfgemaakte iglo."
Ik knipper snel twee keer. Zelfgemaakte iglo?

Reacties (4)

  • Long

    Oooh ik ben benieuwd naar de rest!

    4 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Weet je zeker dat je niet een verhaal geïnspireerd op mijn leven aan het schrijven bent?
    Aardige mensen inderdaad.

    4 jaar geleden
  • Histoire

    Aardige mensen. (:

    4 jaar geleden
  • Samanthablaze

    How to be socially awkwardxD:P

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen