Foto bij Hoofdstuk 32

Dus,’ zei Pim, ‘we hebben besloten dat we Noël niet kunnen vertrouwen.’ Die gast kon ook echt geen seconde zijn lippen op elkaar houden.
‘Ik weet niet wie ik kan vertrouwen, maar mijn gevoel zegt dat Noël een gevaar is en na wat ze ons heeft aangedaan…’
‘Kunnen we geen pact vormen met Zafron?’
Ik keek Pim niet-begrijpend aan. ‘Je hebt echt niet zo vaak goede ideeën, ofwel?’
‘Maar… Denk even na. We weten niet wat Noël van plan is. Wat gaan we doen als ze Stevey niet meegeeft? Wat gaan we doen als ze ons betrapt? Ze is een heks, Jesse. Wat gaan we doen? We kunnen geen spreuken gebruiken, we kunnen… eigenlijk kunnen we helemaal niks tegen haar beginnen. Ze kan ons vermoorden wanneer ze maar wil. Ze zal ons vermoorden wanneer ze maar wil.’
‘Alsof Zafron ons met open armen zal ontvangen.’
‘Niet per se Zafron, maar je leek vrij goed overweg te kunnen met de waterleider en Boris stuurde zijn draak niet op je af. En de zeemeermin?’
‘Meerman,’ corrigeerde ik hem. ‘En hij heet Alluka.’ Naar Alluka gaan was misschien niet zo’n slecht idee. Hij had me meermaals geholpen en hij was een van de weinige wezens hier die ik voor de volle honderd procent vertrouwde. Het enige nadeel aan Allukka vinden (of gewoon iemand vinden) in dit bos, was nog steeds dat deze plaats een enorme puzzel was, die steeds opnieuw werd verschoven, zodat de weg terugvinden bijna onmogelijk was. Hoe dan ook wilde ik op zijn minst proberen Alluka te vinden, dus knikte ik zachtjes. ‘We zullen hem zoeken,’ zei ik. ‘Hij heeft me al vaker geholpen, dus misschien deze keer ook.’
‘Oké, waar vinden we Alluka dan?’ vroeg Pim opgewekt, klaar om aan een heel nieuw avontuur te beginnen – een avontuur waar hij hopelijk niet aan een draak gevoerd zou worden. Voor iemand die een paar uur geleden niets liever wilde dan vertrekken leek hij enorm blij met deze nieuwe wending.
‘Geen idee. Het enige wat we kunnen doen, is een beetje ronddwalen en hopen dat we bij het meer uitkomen.’ En dat was wat we deden – zonder al te veel succes. Toen de zon achter de horizon zakte en het bos gehuld werd in nachtelijke schaduwen, stonden we nog steeds geen stap verder.
‘Ik heb een idee,’ zei Pim.
‘Laat me raden: seks hebben,’ zuchtte ik.
‘Wat denk je wel niet van mij?’ stootte Pim geschokt uit. ‘Ik kan ook serieus zijn, hoor. En ik ben serieus nu. Ik heb een idee.’ Hij haalde Emilia van zijn schouder en zette haar op de grond. ‘Komaan, meid, leid ons naar het water.’
‘Pim, ze is een spin, geen bloedhond.’
‘Ik ben niet blind, hoor. Maar ik heb een vaag vermoeden dat ze dit bos beter kent dan wij, dus laten we gewoon op haar vertrouwen, oké? Zelfs als het mislukt, het is toch niet zo dat we iets te verliezen hebben. We zijn al verdwaald, als ik me niet vergis.’ Daar kon ik niets tegenin brengen. Ik geloofde niet echt dat Pims plan een goede uitkomst zou hebben, maar het was het proberen waard – als Emilia nu eens zou beginnen te bewegen tenminste.
‘Komaan, lieverd,’ spoorde Pim haar aan. ‘Je kunt het.’
‘Ik denk niet dat ze het kan,’ zei ik.
‘Wees niet zo gemeen!’ gilde Pim. ‘Natuurlijk gaat ze het niet kunnen als jij niet in haar gelooft.’
‘De band die je met die spin hebt, begint een beetje eng te worden,’ mompelde ik. ‘Misschien kunnen we het morgen opnieuw proberen. Ik denk dat ze moe is. We zijn allemaal moe. We kunnen net zo goed even uitrusten.’ Ik wilde mezelf net tegen een boom zetten en mijn ogen even sluiten om bij te komen van de gebeurtenissen van de afgelopen dagen, toen Emilia begon te bewegen met een vastberadenheid die ik nog nooit eerder had gezien bij een spin.
‘Ik zei het toch!’ riep Pim, die Emilia volgde. Hij moest bijna een looppas inzetten om haar bij te houden. Versteld bleef ik even staan, daarna begon ik ook te lopen. Ik moest haast een sprint trekken om de twee in te halen.
‘Emilia!’ zei ik. ‘Niet zo snel…’ Ik moest takken uit mijn gezicht slaan en over boomwortels springen om het duo te kunnen volgen. Het bos leek in het pikdonker een stuk gevaarlijker dan overdag. Pim liet er zich niet door afschrikken, maar ikzelf koos de voorzichtige weg en keek om de seconde naar links en naar rechts, om er zeker van te zijn dat er geen monster in de schaduwen stond, wachtend op zijn kans om een toevallige passant te verorberen.
Na ongeveer een kwartier gerend – al leek het meer op een acrobatische vorm van atletiek – te hebben kwamen we aan bij het meer. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven en staarde verbaasd naar de spin, die trots haar twee voorste poten in de lucht stak.
‘Wat is Emilia toch een schatje, hè?’ zei Pim, terwijl hij het dier in zijn handen nam en het even knuffelde. En dan te bedenken dat hij een paar dagen geleden enkel kon gillen bij Emilia’s aanzicht. Het was vreemd hoe mensen zo snel, zo intens konden veranderen. Je zou bijna denken dat Pim niet meer echt Pim was. Nu ik erover nadacht… hij had ook al even geen opmerking over seks gemaakt.
Onopvallend zette ik een stap achteruit. ‘Pim, je bent nog steeds Pim, toch?’
‘Wie zou ik anders zijn?’
‘Geen idee,’ bracht ik uit. ‘Je gedraagt je vreemd de laatste tijd.’ Emilia was nog het minst vreemde aan zijn gedrag. Ik kon begrijpen dat hij haar niet meer zo eng vond nadat ze hem had gered van een woeste draak en Boris, maar… er voelde iets gewoon niet goed.
‘Hij heeft waarschijnlijk paddenstoelen gegeten.’ Die stem in mijn hoofd herkende ik meteen. Ik draaide me om naar het meer.
‘Alluka!’ zei ik, toen ik zijn hoofd net boven het water zag uitkomen.
‘Is hij bij Boris geweest?’
‘Ja,’ antwoordde ik. ‘Heeft dat er iets mee te maken?’
‘Boris geeft altijd paddenstoelen als er iemand langs komt. Ze beginnen vrij langzaam te werken. Het is een soort drug, waardoor je steeds minder bang wordt voor bepaalde dingen. Het werkt meestal maar een dagje, dus maak je geen zorgen.’ Hij heeft paddenstoelen gegeten die hij kreeg van een gekke dierenvriend met een draak? Net wanneer je dacht dat Pim niet dommer kon worden…
‘Is er iets waarmee ik je kan helpen?’ vroeg Alluka.
‘We zijn op zoek naar Stevey. Noël is…’
‘Niet te vertrouwen, zoals ik nog maar honderd keer heb gezegd.’
‘Ze heeft Pim en Emilia zomaar opgeofferd aan de draak.’
Alluka fronste. ‘Dat is wel vreemd. Het feit dat ze jullie de hele tijd in de buurt hield… Ik dacht dat ze jullie nodig had.’ Alluka’s ogen kregen opeens een ongeruste tint. Ze straalden alsof hij zonet iets beseft had, wat hij liever niet beseft had. ‘Misschien heeft ze maar één persoon nodig,’ zei hij. Ik geloofde er niets van. Dit was niet wat Alluka zich had gerealiseerd. Hij hield iets voor me verborgen, en ik wist niet of ik me gekwetst moest voelen of niet.
‘Wat heb je ontdekt?’
‘Het is niet belangrijk.’
‘Je liegt.’
‘Ik was gewoon aan het denken… Misschien maakt het niet langer uit dat jullie in haar buurt zijn of niet. Misschien heeft ze al gedaan wat ze moest doen.’
Ik liet die woorden even tot me doordringen. ‘Is dat niet een beetje ver gezocht?’ vroeg ik. Alluka kon gelijk hebben, maar misschien zocht hij gewoon een reden waar er geen reden was. Misschien was Noël nooit iets met ons van plan geweest, en hield ze gewoon van het gezelschap. Dat was een perfect normaal menselijk verlangen, en we mochten niet vergeten dat, heks of niet, Noël ook maar gewoon een mens was.
‘Ik denk…’
‘Ben je me weer zwart aan het maken achter mijn rug?’ Die stem. Het was Noël. Met een snelle ruk draaide ik me om, om recht in haar duistere ogen te moeten kijken. Alles wat ze ooit was geweest, was nu verdwenen, opgeslokt door een groot kwaad dat altijd binnenin haar had gezeten. Haar ogen toonden geen greintje menselijkheid meer, haar houding vertelde me alles wat ik moest weten: ze zou deze plek niet verlaten zonder eerst bloed te hebben gezien.
Pim was te druk bezig met Emilia knuffelen om het gevaar op te merken. Stevey leek niet te beseffen wat er gaande was. Ik wilde ze waarschuwen, maar ik was te laat.

Reacties (3)

  • Altaria

    O shit. What's gonna happen?

    3 jaar geleden
  • LilsEvans

    Oh jeetje. Zafron/Erin waar ben je om de boel te redden?

    3 jaar geleden
  • Croweater

    Pim moet op paddenstoelendieet

    Spannend! Wat gaat er gebeuren? :3

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen