Foto bij Epiloog

Het was een vreselijke nacht, ik had ieder uur van de klok gezien, wensend dat ik in het bos was gebleven, dat ik nog een paar seconden langer bij Erin had kunnen zijn – dat ik op zijn minst afscheid had kunnen nemen.
Ik zette mezelf aan de keukentafel, tegenover Zet, die de chocopasta al mooi klaar had gezet en me een glas chocomelk inschonk. ‘Sorry dat ik je rot behandelde. Loop alsjeblieft niet meer weg.’
Ik schudde mijn hoofd en glimlachte. ‘Nee, Zet. Maak je geen zorgen. Ik ga niet meer weg.’ Ik wilde weten hoe het was afgelopen met Noël. Ik wilde weten of Erin, aka Zafron, het had gered. En hoe was het met Alluka, Setvey en Emilia? Om eerlijk te zijn maakte ik me zelfs zorgen om Tobio, hij was zo slecht nog niet.
Ik smeerde de chocopasta op mijn boterham en keek dromerig uit het raam.
‘Huh?’ hoorde ik plots. Ik keek naar Zet, die me verward aanstaarde, en ik staarde even verward terug. Stilaan begonnen zijn ogen weer kleur te krijgen en na een dikke minuut sprong hij recht en gilde hij zo blij dat mijn hart brak: ‘Jesse, ik kan weer zien!’
Ik wilde blij zijn voor hem, echt waar, maar het enige wat ik kon denken, was dat dit betekende dat Zafron de strijd verloren had.
Die dag was de bevolking vrolijker dan ooit tevoren. Het vervloekte bos was vernietigd, en hun zicht was wedergekeerd. Ik had nog nooit eerder zo’n immens gevoel van vreugde ervaren, maar ikzelf voelde het niet. Ik kon alleen maar denken aan hoe Erin was gestorven om dit allemaal waar te kunnen maken.

Alexander staarde naar de horizon en zag de immense krater die was verschenen op de plek waar ooit een magisch bos was geweest. Er ging een enorme steek door zijn hart – een steek van verslagenheid. Het was mislukt; Noël was er niet in geslaagd het bos van Zafron over te nemen en had maar besloten iedereen in haar mislukking mee te sleuren.
Alexander was woest, teleurgesteld en tegelijkertijd enorm verdrietig. Hij wist dat het niet lang meer zou duren voordat iedereen weer zou kunnen zien. Hun ogen zouden opengaan – letterlijk en figuurlijk. Hij zou niet meer speciaal zijn met zijn uitmuntende ogen; ze zouden het niet accepteren dat hij nog langer aan de macht bleef. En zodra er iemand anders aan de macht kwam, zou de samenleving die hij zo hard koesterde in elkaar storten. In zijn ogen – en waarschijnlijk ook in de ogen van een heleboel anderen – zou de mensheid sterven.
‘Hier eindigt het dan…’ zei Sander. Het leek hem niet echt te deren. Hij was wel een lid van Zij Die Liefde Verbannen Hebben, maar hij had het nooit zo serieus genomen als de rest. Misschien omdat hij niet besefte dat de wereld ten onder zou gaan nu de mensheid terug zou zien. ‘Ik heb me toch altijd afgevraagd,’ zei Sander, ‘waarom Zafron het heeft gedaan.’
‘Wat?’ vroeg Alexander. Zijn lichaam begon te trillen. Hoe meer hij nadacht over het feit dat binnenkort iedereen weer kon zien, hoe feller de angst toesloeg.
‘Iedereen blind maken,’ verduidelijkte Sander. ‘Ik bedoel, dat is toch niet iets wat je zomaar doet?’
‘Hij was blind geboren. “De prachtige blinde wereld”; zo noemde hij het. En dat was het ook. De wereld is prachtig als je hem niet kunt zien.’
‘“Omdat ik niet kan zien, mag de rest ook niet zien.” Zoiets?’
‘Nee.’ Alexander schudde zijn hoofd afkeurend. ‘Zo dacht Zafron niet. Hij was een idealist tot in het diepst van zijn hart. Hij dacht echt dat de wereld beter zou worden als de mensheid niet meer kon zien; en hij had gelijk.’
‘Maar de mensheid kon toch zien? Zolang je maar niet verliefd werd.’
‘Verblind door liefde, hè? Het is een mooie gedachte, maar het enige wat Zafron wilde tegenhouden, was dat volwassenen de wereld zagen. Omdat volwassenen onheil zaaien, overal waar ze een mogelijkheid zien.’
‘Maar waarom moest Zafron dan weg?’
Alexander stootte een spottend lachje uit. ‘Is dat niet duidelijk? Zafron was zwak. Hij was zowel mentaal als fysiek niet sterk genoeg om zijn vloek nog langer in tact te houden.’ Alexander keek weg. ‘Uiteindelijk maakte het niets uit,’ zei hij vermoeid. Hij wreef over zijn slapen. ‘Het heeft niets uitgehaald. Alles wat ik probeerde te redden is weg nu.’
Alexander keek nogmaals voor zich uit naar de krater; de eerste mensen naderden. Ze wezen naar het grote gat, waar ooit een vervloekt bos had gestaan. Ze wezen omdat ze konden zien. Ze waren verrukt, ze lachten en ze riepen – ze hadden geen idee wat voor nieuwe vloek over hen uitgeroepen was.
Binnenkort – binnen een paar dagen, binnen een paar weken, binnen een paar jaren, wie zou het zeggen? – zouden ze het zien; de mogelijkheid die de wereld hen bood, de mogelijkheid om de wereld opnieuw te misbruiken en overal vernieling te zaaien.
Je kon zeggen wat je wilde, maar een ezel stootte zich geen twee keer aan dezelfde steen – de mensheid wel.

Reacties (10)

  • Altaria

    Wauw, super mooi verhaal

    3 jaar geleden
  • Grace

    Het is gedaaaan ):

    Ik vond het écht een goed verhaal! Alleen had je misschien het einde inderdaad iets langer kunnen uitwerken, maar ach zo'n ramp is dat nu ook weer niet.
    Dit is denk ik het eerste Quizlet-verhaal in jaren dat ik heb uitgelezen. Het was origineel, grappig, meeslepend en nooit saai. Voor al die redenen, en meer, heb ik er natuurlijk dat ook op gestemd bij de SOTY polls.^^
    Jesse is denk ik serieus één van de leukste personages die ik de afgelopen maanden (of jaren) heb leren kennen.

    Wat.Een.Geweldig.Verhaal.♡

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    Ik vond het echt een goed verhaal om te lezen.
    Alleen het einde zat ik echt van: Oké, dit is het? Is het nu zo plots voorbij?
    Ik had zo graag meer willen zien, meer willen lezen..

    Achja. Mooi gedaan ^^

    3 jaar geleden
  • BOOKWURM

    super gaaf verhaal

    3 jaar geleden
  • LilsEvans

    Ik vreesde hier al een beetje voor. Merp. Ik shipte ze zo hard :c
    Maar het is wel een extreem mooi einde en wat een geweldig verhaal was dit. Super origineel, spannend, fantasierijk, leuke personages. Echt heel goed bedacht! De enige tip die ik je mee zou willen geven is meer ruimte te nemen voor de opbouw van personages, ik had soms het idee dat je teveel geweldige ideeën in een kleine ruimte tracht te stoppen. Gun jezelf meer woorden en meer ruimte zodat je lezers alles en iedereen beter kunnen leren kennen. Maar buiten dat kleine gegeven vond ik het echt geweldig. Ik heb echt ontzettend genoten. Bedankt voor dit verhaal! (heart2)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen