Foto bij 1: Rozen Bloed

De straten van Kentros waren weer druk en levendig. Met een steedse snellere loopsnelheid loop ik door de menigte heen, waarbij ik natuurlijk of ontweken word of wanneer ik voor de zoveelste keer een boze blik op me geworpen krijg vanwege het feit dat ik ze bijna omver loop. Achter me probeert iemand me in te halen en natuurlijk weet ik door het geroep al wie het is. 'Wacht! Rosalie wacht!' roept iemand. Natuurlijk negeer ik hem volkomen, want het ergste wat ik haat is om Rosalie genoemd te worden. Dat vond, nee vind ik een meisjesachtige naam. Vlug sla ik de hoek om een steegje in. Links, rechts, links, rechtdoor, rechts en toen stond ik stil. Met een vlugge beweging trek ik mijn pistool vlak voor de gezicht van een nu spierwitte jongen. 'Ben je nu echt zo dom om letterlijk mijn naam door de menigte te schreeuwen!' sis ik woedend terug. Nog net ontwijkt hij een op zijn maag geplande vuist inslag. 'oke sorry Red!' fluistert de jongen geïrriteerd terug. 'Ik ga jou toch ook niet Kian noemen?' fluister ik grijnzend terwijl ik mijn wapen met één beweging in zijn holst stop. 'Je waagt het niet Red! Als ik jou Red noem dan noem jij mij gewoon Kai, capishe?' sist Kai nu op zijn beurt woedend terug. Vlug werp ik links, rechts en achter me een blik. 'dus dat was je nieuwe wapen die m'n leven bijna beëindigde?' vraagt hij nu op een kalme toon. Met een zeer diepe en misschien wel iets te overdreven blije grijns knik ik. Op zijn beurt begint Kai ook te grijnzen. 'laten we gaan, ik heb nieuws met betrekking tot de locaties waar een toename aan monsters is gespot' fluistert Kai terwijl hij langs mij heen loopt. Zonder een woord te zegen volg ik hem door de steegjes heen. Al jaren namen we steeds dezelfde route, maar zelfs ik raaks soms nog de volgorde kwijt van hoe je moest lopen. In dit doolhof aan steegjes raak je ook snel de tijd een beetje kwijt. Na waarschijnlijk een kwartier of misschien zelfs wel een half uur, bereikte we een verlaten veldje. Verlaten was het niet want het leek nu meer op een stortplaats van een oude tram uit 2016 tot zelfs een bus uit dat zelfde jaar. Kai versneld zijn pas en loopt richting de oude bus, dat was namelijk meer zijn plekje. Ik had liever de tram en ik was bij de vondst ervan blij dat er tevens een gereedschap kist naast lag. De bus kon namelijk wel een kleine opknapbeurt gebruiken. "het verbaast me nog steeds dat geen hond deze plek heeft gevonden" grijnst Kai blij terwijl hij zich op de chauffeurs stoel liet vallen. "wees blij dat je mijn gereedschap mocht lenen!" zeg ik terwijl ik de tram instap. Gelijk klinkt er een klagend gefluister. "Je weet dat ik je kan horen!" roep ik voor de grap. Gelijk is het muis stil, muis stil. "Hebbes!" denk ik grijnzend. Langzaam loop ik richting de nogal kleine mini koelkast. Eigenlijk is het klein genoeg voor een six-pack aan blikjes drinken en twee kleine broodjes. Met een zwaai trek ik het koelkast deurtje open of beter gezegd ik trek het te kleine koelkast deurtje van het te kleine koelkastje af. "Geweldig" fluister ik terwijl ik het koelkast deurtje de bus uit gooi. Geïrriteerd pak ik een blikje cola uit het nu gesloopte koelkastje. Een slokje en gelijk weet ik dat de houdbaarheids datum al lang is gepaseerd. "geen prik" fluister ik met een diepe zucht. Met het blikje in mijn hand loop ik de tram uit richting Kai's bus. De deur van Kai's bus staat zoals gewoonlijk wagenwijd open. Kai zit zoals gewoonlijk met een blikje fris in zijn hand in zijn bestuurders stoel. Met een brede grijns kijkt hij mijn kant op. Waarschijnlijk is het van mijn gezicht af te lezen. "weer geen prik?" vraagt hij grijnzend, maar natuurlijk weet hij het antwoord al lang. Voorzichtig stap ik naar binnen en neem ik plaats op de enigste vrije zitplaats welk direct naast de bestuurdersstoel is. "zeg Red, er zijn toch nog steeds van zulke voertuigen actief?" vraagt Kai om de al kwartier durende stilte te verbreken. Gelijk kijk ik hem vragend aan. "voor zover ik weet wel ja, het zal wel moeten als je bedenkt hoe groot Kentros wel niet is" zeg ik nog steeds nadenkend terug. Voor even lijkt Kai ook na te denken en dat zie je hem echt niet zo vaak doen, tenminste hij denkt nooit zo diep na. "Maar waarom zien wij deze soort voertuigen dan niet?" vraagt Kai gelijk terug. Voor een paar seconden staar ik uit het raam alsof daar het antwoord ligt. "ik denk dat ze allemaal verborgen of misschien..." ik maak mijn zin niet af en mijn ogen worden groot. Gelijk spring ik op vanuit de stoel. "Kai, zend bericht naar alle bereikbare R.G leden! vraag ze in het archief te duiken!" schreeuw ik hem bijna letterlijk in het oor. Verbaast kijkt hij mij met grote ogen aan. "maar..." probeert hij te antwoorden, maar ik ben hem al voor. "Tunnels, spoortunnels, ondergrondse tunnels die de stad uit gaan" zeg ik op een vlugge toon. Met een zucht zet Kai de radio aan. De radio was eerst de radio van de bus, welk natuurlijk met wat aanpassingen nu een eigen geheime zender heeft die alleen de R.G leden kennen. Na een paar seconden klinkt er een zacht piepje. "Code Kenta hier, bericht aan alle R.G's. Order van Alfa, start zoektocht ondergrondse tunnel kaarten". Het duurt even voordat er antwoord klinkt. "Code X-ray, bevel ontvangen!' roept stem door de radio. "Code Beta Beaten hier! Bevel ontvangen!" roept weer iemand anders door de radio. Vlug kijken Kai en ik elkaar aan en waarschijnlijk denken we hetzelfde. "Beta Beaten, bevel is gehoord!" klinkt er luid door de radio.

Reacties (1)

  • Auqia577

    Ben nog bezig met dit hoofdstuk maar alle ideeen zijn altijd welkom! Tips zijn tevens ook welkom!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen