Foto bij Zelfs in een oorlog...

-Nog tips of opmerkingen? Ik wil het graag weten!
-Grappig trouwens is dat als ik tijdens het schrijven Matsuda voor me zie, ik soms helemaal vergeet dat hij zijn witte plukken heeft. XD
-En ik vond het leuk om te doen dat Erza niet zo goed in namen is, puur gewoon omdat ik dat ook ben...
-Dit is het laatste hoor: wauw! Hoofdstuk 40!!!!

'Zal ik je zo voorstellen aan mijn vrienden?' Vroeg Matsuda met volle mond. We waren aan het lunchen, hij had wat broodjes van thuis meegenomen en we zaten rustig op een bankje. 'Oké.' Ik hoopte dat zijn vrienden me aardig vonden. Maar vooral hoopte ik dat Matsuda niet zo'n iemand was die totaal anders ging doen als hij met zijn vrienden was. Maar ik kon me niet voorstellen dat Matsuda zo'n iemand was. 'Kom je?' Vroeg hij. Ik zag dat hij al op gestaan was. Snel stond ik op en propte het laatste stukje brood ik mijn mond. 'Ja.' 'Ik hoop dat mijn vrienden er zijn.' Zei gij terwijl hij richting het veldje liep waar ik gisteren mensen zag voetballen. Er stonden wat jongens, en ik zag Suzy. Ik zwaaide vrolijk naar haar, en ze zwaaide blij terug. Toen ik op keek was Matsuda niet meer te zien. Al zijn vrienden stonden om hem heen, omhelsden hem, sloegen hem op zijn rug. Ik lachte hardop. En ik was echt blij dat Matsuda's vrienden een keertje niet vroegen of ik zijn vriendin was. Het was voor hun gewoon normaal om als jongen en meisje een vriendschap te hebben, en niks meer. Eindelijk. Toen stelde hij al zijn vrienden aan me voor. Hij wees op een jongen met zulk lichtblond haar dat het eigenlijk gewoon wit was. 'Dit is Zen.' Toen wees hij op een jongen met donkerbruin haar. 'Marcus.' Iemand met iets lichter bruin haar. 'Wes.' Een donkerblonde:' James.' Een knappe jongen met ook zwart haar. 'Brendon.' En als laatste was er een meisje met vuurrood haar en diepe, bruine ogen. 'Sunny, James' vriendin. En Suzy ken je al.' Hij wendde zicht tot de jongen met het witblonde haar, wie zijn naam ik nu al vergeten was. Hij was de enige die langer was dan Matsuda, en zijn felgroene ogen stonden vriendelijk. Ik beet op mijn lip. Straks begon ik andere jongens hier aantrekkelijker dan Mat te vinden. Maar hij sprong er toch nog steeds wel bovenuit. 'Hè, Zen?' Oh ja, dat was zijn naam. 'Waar is Feline? Is je zusje er niet?' 'Die komt zo nog even, maar ze heeft erge keelpijn, dus moet ze eigenlijk in bed liggen. Maar toen ik vertelde dat je terug was, ik had je in de verte zien lopen maar kon je niet meer aanspreken, moest ze per sé komen.' Hij grinnikte. 'En, heb ik nog bijzondere dingen gemist?' Vroeg Matsuda toen. 'Ik mis nu een teen.' Zei James. 'Wát!?' Schrok Matsuda. 'Grapje.' Matsuda ademde zuchtend uit. 'Nog écht belangrijke dingen?' 'Nou,' Zei Suzy. 'Oké, met hoe veel jongens heb je ondertussen gehad?' Onderbrak Matsuda haar, met een scheve grijns op zijn gezicht. Ik keek hem vragend aan. 'Suzy heeft NOGAL VEEL vriendjes gehad. Een stuk of twintig.' Lachte hij. 'Met drie, maar dat was niet wat ik wou zeggen.' Matsuda barstte in lachen uit. 'Ik wou zeggen...' Ging ze onverstoord verder. 'Dat er een gezellig nieuw theezakje is geopend. Maar je kan er ook andere dingen kopen. Ik wil daar graag nog een keer met Feline en Sunny naar toe, en misschien kan jij ook mee, Erza!' 'Hee,' Onderbrak Marcus' haar. 'Waarom mogen de jongens niet mee?' 'Wat boeien meisjes jou nou weer, jij bent toch gay?' Zei Suzy quasi-onvriendelijk. Marcus deed alsof hij haar aanviel, maar ze moesten allebei lachen. Dit was dus de vriend die homo was. Ik voelde me meteen thuis in deze groep, ze waren grappig, plaagden elkaar, maar ik merkte dat ze wel echt om elkaar gaven. En Matsuda was zijn geweldige zelf. Hij leek in het bijzijn van zijn vrienden zelfs nog meer zichzelf. De jongen met het zwarte haar, ik wist zijn naam ook niet eens meer, wees in de verte. 'Is dat Feline niet?' Vroeg hij aan Zen. 'Ja.' Ze begonnen allebei wild met hun armen te zwaaien. Wes kreeg de slappe lach om hun gedrag. Feline was een mooi meisje van een jaar of vijftien, misschien zestien. Opmerkelijk, want de rest was allemaal een jaar of achttien, negentien. Haar haar hing tot net over haar oren en was zilverblond, ze leek best op haar broer Zen. 'Ha, Feline! Lang niet gezien!' Zei Brendon, wie ze als eerste tegenkwam. 'Hoi.' Zei ze vrolijk, en de glinstering in haar ogen stond haar lief. Ze gaven elkaar een high-five. 'Niet gaan zoenen hoor, straks wordt Brendon nog besmet.' Zei Matsuda plagerig. Feline kreeg een blos en Brendon gaf Matsuda een stoot tegen zijn schouder, iets te hard om vriendschappelijk te kunnen noemen. Gauw begroette Feline de rest met ook een high-five, en bij Suzy en Sunny een knuffel. Ik merkte dat ze haar lang niet gezien hadden. Toen glimlachte ze naar mij. 'Hoi, ik ben Feline.' Haar stem klonk schor. 'Erza.' Zei ik, en lachte terug. 'Gaan we nog iets doen?' Vroeg James. 'Nou, ik moet eigenlijk zo nog even naar mijn grootouders.' Zei Wes. 'Ja, en ik moet nog wat dingen kopen.' Zei Brendon. 'En ik werken' Zei Suzy. 'Dan kunnen we beter een andere keer echt wat gaan doen.' Stelde Marcus voor. 'Goed idee.' Stemde Zen in. En binnen een mum van tijd was iedereen weer weg, alleen Matsuda, Brendon en ik waren over. 'Hè Brendon?' Vroeg Matsuda. 'Wat moet jij allemaal kopen?' Hij haalde zijn schouders op. 'Wat eten, en ik had Zen beloofd om morgen wat kruiden voor Feline's keelpijn mee te nemen.' 'Misschien kunnen we mee? Wij moeten ook nog wat eten kopen.' Stelde Matsuda voor. Brendon knikte en Matsuda keek mij vragend aan. 'Voor jou ook oké?' Ik knikte. 'Ja hoor.' Ik vond van al Matsuda's vrienden Brendon (en Suzy natuurlijk) denk ik het aardigste, dus het leek me wel gezellig. Toen ik Matsuda en Brendon zo naast elkaar zag besefte ik dat die twee veel beter broers hadden kunne zijn. Ze hadden precies de Zelfde jleir haar, en zelfs qua lichaamsbouw leken ze redelijk op elkaar. Brendon vroeg me de kleren van het lijf over van alles en nog wat: waar ik vandaan kwam, mijn familie, hoe ik Matsuda had leren kennen... Hij vond het heel zielig voor me wat er met mijn ouders en zus gebeurd was, en verontschuldigde zich meteen omdat hij er naar gevraagd had. 'Maakt niet uit hoor.' Zei ik. Daarna maakten we grapjes en lachten daar dan hard om. Ik wed dat veel mensen dachten dag we niet goed snik waren. Ik had nooit gedacht dat vrienden maken en socialiseren zo makkelijk ging. Ik merkte steeds meer hoe mooi dit dorp was. Binnen de stadsmuren merkte je gewoon haast niks van de oorlog waar Chastrifol in was, hoe onderdrukt iedereen door Oslo is. Ik liet me vooruit slepen door mijn vieren die vanzelf liepen, en volgde de jongens die de weg wel wisten. Opmerkelijk vredig voelde ik me. 'Deze kant op.' Matsuda trok me mee een kruidenwinkel in. Brendon kocht wat hij moest kopen en daarna kochten we eten.
'We zijn thuis!' Riep Matsuda even later. 'Hoi.' Hoorde ik Nadine uit de keuken. 'Waar is de rest?' Vroeg Matsuda terwijl hij zijn mantel ophing. 'Je ouders zijn weg voor business, en Jared is boven. Ik heb geen idee wat hij uitspookt.' 'En Obi? Is hij bij Jared?' 'Woef!' Daar was Obi, Matsuda aaide hem blij. Ik keek naar buiten. Nee, er was geen spoor van de oorlog te zien.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Die vrede zal waarschijnlijk niet lang meer duren...:(En nog een opmerking: niet stoppen met schrijven...;)

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen