'Misschien',glimlachte hij, terwijl hij het werk waar hij mee bezig was afhandelde. Thomas had een sierlijk lichaam, sterk maar toch mooi in verhouding. De gaten in zijn shirt maakten zijn spieren duidelijk zichtbaar. Ik wilde graag gepast blijven, maar het was erg lastig geweest er niet op te letten.
'Thomas?',prevelde ik. 'Ik heb iets voor je meegenomen.'
Ik opende mijn hand om Thomas het kettinkje en de foto te laten zien.
'Je hebt het bewaard', stamelde hij verward.
'Je mag het terug', opperde ik geruststellend. Hij schudde echter zijn hoofd.
'Bewaar het voor me, als je wilt', mompelde hij. 'Het hebben van bezittingen is streng verboden, als de opzichters wat in de gaten krijgen moet ik het weer afgeven, dat is wel het laatste dat ik op dit moment zou willen.'
'Ik wil het graag voor je bewaren Thomas, maar ik begrijp het niet', zuchtte ik. 'Ik begrijp niet waarom je dit hebt gedaan.'
'Ik snap dat je het niet begrijpt, het is een ingewikkeld verhaal', murmelde hij. 'Het kettinkje en de foto zijn belangrijk voor de familie die ik nog heb, de familie die ik waarschijnlijk wel nooit meer zal zien.'
'Maar aangezien we nu officieel bevriend zijn kan ik je er ook op een ander moment meer over vertellen', ging hij verder. Ik wilde hem nergens toe dwingen en desalniettemin had hij gelijk.
'Ik zal het voor je bewaren', mompelde ik. 'Ik moet gaan, spreek je later', mompelde ik zacht. Dit was overigens geen leugen, ik moest hier weg voor etenstijd, dan zou het keukenpersoneel mij gelijk opmerken en had ik een groot probleem. Ergens vond ik het zelfs jammer te moeten gaan.
'Spreek je later', murmelde hij.
Voorzichtig opende ik de deur. Het was nog net zo rustig als enkele minuten geleden. Op mijn tenen sloop ik de keuken door, weer leken ze niets door te hebben. Eenmaal weer in de gang verliet een zucht van opluchting mijn mond. Mijn plan om met Thomas te praten was opnieuw geslaagd. Morgen was zijn laatste dag onder het gezag van de opzichters , de grote finale. Hij zou gegeseld worden. Ik kreeg al rillingen bij de gedachte, hij verdiende dit niet. Het was verschrikkelijk maar ik kon er niets aan veranderen, hoe graag ik dat ook zou willen. Nog erger vond ik dat ik het met mijn eigen ogen moest zien. Zelfs de lieve woorden van Thomas hadden mijn schuldgevoel niet weggenomen, terecht eigenlijk: ik was medeplichtig. Anderzijds hadden ze hem zonder mijn inbreng zeer waarschijnlijk gedood. Eugéne wilde hem het liefst vooralsnog doden. Ik hoopte maar dat Thomas zich als slaaf goed zou gedragen, dan hadden ze ook geen redenen hem te vermoorden. Steeds meer leek ik me om hem te bekommeren, hij wakkerde een verlangen in mij aan. Al mijn symptomen wezen erop dat ik verliefd was, maar dat wilde ik niet zijn. Ik moest de vriendschap die we vandaag waren begonnen koesteren en blij zijn dat hij deze überhaupt met mij had willen starten.

Gezien het bijna tijd was voor het diner, liep ik alvast naar de spiegelenzaal. Ik had langer met Thomas gepraat dan verwacht en was maar al te blij dat hoogstwaarschijnlijk niemand me had gezien.


Guys sorry mijn laptop is kapot. Ik ga door met schrijven op mijn mobiel, wat best vervelend is. Als jullie domme fouten zien dan zal het daardoor komen, laat dan even een berichtje achter.

X

Reacties (1)

  • 3strawberry3

    Mooi stukje en geen stomme foutjes gezien hoor!:)knap dat je op je mobiel verder gaat! Dat kost altijd zoveel tijd hehe.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here