Foto bij 126 • Het diepst gezonken

Ik ben weer terug van France! Now, time to get serious ladies and gentlemen. Buckle up your seatbelts, cause we're gonna crash into some drama?



Met een luid gepiep ging het deurtje van de kluis open. Het klonk zo verroest dat Eleanor zich erover verbaasde dat de buitenkant van de kluis nog zo nieuw leek. Het eerste wat ze zag, was de foto die aan de binnenkant van de kluisdeur hing. Haar vingers reikte ernaar en trokken de foto los van het plakband. Het was een foto van een koppel met een baby in hun armen. Eleanor herkende zichzelf in de jonge vrouw. Dit moeten haar ouders zijn geweest. Ze begreep ieders reactie wel wanneer ze haar zagen, ze leek sprekens op haar moeder: hetzelfde lange haar, de vriendelijke glimlach en schitterende ogen. Alleen de het groen in haar ogen had ze van haar vader. De man zag er gelukkig uit op de foto, maar iets in zijn ogen maakte haar wat ongemakkelijk. Wat ze daar zag was angst. De foto moest in Ierland gemaakt zijn, nadat zij was geboren. Hij moest hebben geweten dat iemand achter hen aan zat. Eleanor legde de foto voorzichtig opzij.
Draco bleef opvallend stil, maar staarde haar de hele tijd in stilte aan. Ze wende zich weer tot de kluis en haalde er een stapel oude boeken en notitieboekjes uit. Draco pakte er een aantal aan en ze spreidde ze uit over de grond. Eleanor liet haar ogen over de boekjes glijden en keek Draco aan. 'Dit moet het zijn. Hier moet jij je antwoorden vinden.'
Hij keek op en knikte. 'En je ketting?'
Ze draaide zich om naar de kluis, die nu volledig leeg was, op wat stof en takjes na. Ze haalde haar schouders op. 'Er is niets wat we daaraan kunnen doen. Laten we eerst maar kijken wat we hier hebben,' antwoordde ze dapper, terwijl een knoop in haar maag een misselijkheid opwekte. De waarheid was dat ze doodsbang was haar antwoorden hier niet te vinden en dat ze met lege handen naar huis moest gaan. Na al die tijd was dit de enige plek waar ze antwoorden zou kunnen vinden en die zou ze krijgen ook.
'Oké, laten we maar gewoom beginnen.' Ze pakte een van de stoffige boeken en sloeg deze open. Dit waren de aantekeningen van haar vader, dat kon niet anders. Het was een heel gepriegel, maar het was leesbaar. Haar vaders handschrift. Ze staarde even blind naar de pagina en liet het zich even bezinken dat haar vader hier ooit in had geschreven, hij had deze boeken vastgehouden. Een overweldigend verdriet sloop haar hart binnen en even moest ze het boek laten zakken om op adem te komen. Ze keek opzij naar Draco, die een van de andere notitieboeken in handen had en uiterst geconsenteerd de bladzijdes naliep. Als ze zelf geen antwoorden kon vinden, dan wel voor hem. Haar leven hing niet aan een draadje. Ze sloeg haar ogen neer en begon weer te lezen. Na uren boeken door te hebben gespit, begaven de twee zich naar beneden voor het avondmaal. Terwijl Eleanor in haar vleesje prikte, liet ze een diepe zucht haar lippen ontglippen.
Draco keek haar aan en grinnikte. 'Die kwam vanuit je tenen.'
'We zijn al zo lang bezig. En ik krijg hoofdpijn van al dat Latijn.'
Draco knikte. 'Ik ben al lang blij dat hij er een vertaling onder heeft gezet. Scheelt me een hoop ploeteren.'
'Dat begrijp ik ja.' Ze viel even stil en staarde naar de tafel. 'Ik vind het zo raar om hier te zitten. Het huis bezoeken was al zwaar, wetend dat ik daar tijdelijk heb gewoond. Maar die boeken. Het is alsof ik zijn gedachten lees en tegelijkertijd helemaal niet.'
'Als het je te zwaar wordt, mag je stoppen. Dan lees ik wel verder,' boodt hij aan.
Ze schudde haar hoofd. 'Nee, ik vind het interessant. Ik voel me zo dichter bij mijn ouders. Is dat raar?'
Draco haalde zijn schouders op en leunde achterover in zijn stoel. 'Ik vind van niet. Eet je dat nog op?' Hij wees naar het stuk vlees op haar bord en ze schoof het zijn kant op. 'Van lezen krijg je honger,' voegde hij er nog aan toe terwijl hij het vlees van haar bord prikte.
'Jij misschien.'
'Wat ga je doen als er niks te vinden is over je ketting?'
De vraag kwam onverwachts. Ze sloeg haar ogen op en keek hem aan. Die vraag had al een paar keer door haar hoofd gespoeld, maar ze had voor zichzelf nog geen antwoord kunnen vinden. Hem helpen, dat was haar prioriteit daarna. Maar over de toekomst had ze geen beeld. Ze vroeg zich af of ze het aan kon om haar leven zo verder te lijden. Het was zwaar, maar dragelijk wanneer ze oplette met wat ze deed en zei. En wanneer ze van school was kon ze zich aanpassen hoe zij het wilde. Misschien zou Draco haar helpen, al kon ze daar niet op rekenen natuurlijk.
'Ga je mee?' Draco veegde zijn mond af met de servet en stond op. Ze knikte en kwam overeind, waarna ze bij de bar betaalde en weer naar boven liepen om hun werk af te maken. Tot laat in de avond waren ze bezig, totdat Draco plotseling opsprong van het bed.
'Wat is er?' vroeg ze geschrokken. 'Heb je wat gevonden?'
'Ik-ik denk het wel,' hakkelde hij, terwijl zijn ogen over de pagina heen en weer sprongen. Ze kwam naast hem staan en keek mee. Er stond allerlei gepriegel en een boel Latijn. Ze leidde hem wat naar achteren zodat hij weer op het bed ging zitten. Ze ging ernaast zitten en keek over zijn schouder. 'Wat staat er?'
'Het gaat over de kast en oude magie. Het moet hier ergens staan, maar mijn Latijn is niet zo goed.' Hij mompelde een paar zinnen in zichzelf. 'Ik ga dit even bestuderen.' Hij stond op en ging aan het bureau zitten met een stuk papier en een pen. Eleanor keek naar de grond, naar de boeken die over de houten planken verspreid lagen. Ze ging er tussen zitten en maakte wat geordende stapels. Schoolboeken links, ouderwetse magie rechts, enzovoorts, tot ze een totaal van zeven stapels had. Drie boeken kon ze niet plaatsen. Eén ging over oude Runes, dus die moest van haar moeder geweest zijn en een ander boek ging over magische voorwerpen, maar die kon ze misschien nog kwijt op stapel zes. Het enige wat over was, was een zwart notitieboekje. Ze pakte het van de grond en sloeg deze open. De bladeren waren leeg. Fronsend bladerde ze naar het einde van het boekje. Waarom zouden ze een leeg boekje bewaren?
'Zeg, Draco,' ze keek naar hem op. 'Zou jij een leeg notitieboekke bewaren in een kluis?'
Met een opgetrokken wenkbrauw draaide hij zich om in zijn stoel. 'Niet leeg, wel betoverd.'
'Ik dacht precies hetzelfde.' Ze pakte haar staf en drukte de punt op de kaft van het boekje. 'Aparecium,' zei ze hardop. Misschien waren het onzichtbare letters. Tot haar grote teleurstelling, gebeurde er niks.
'En? Gebeurde er niks?'
Eleanor schudde haar hoofd. 'Al deze boeken staan volgeschreven, behalve deze.'
Hij haalde zijn schouders op en keerde haar zijn rug toe. 'Misschien wilde hij er een bewaren voor de toekomst, maar heeft hij er nooit in kunnen schrijven.'
'In de kluis? Dat geloof ik echt niet.' Eleanor hield haar staf nogmaals boven het boekje en gebruikte deze keer een ontgoochelingsspreuk. Plotseling vulde het boekje zich zichtbaar. De bladeren waren nog steeds leeg als het maar kon, maar er zat wat tussen de blaadjes gestopt. Ze bladerde naar het midden van het boekje en zag daar losse, uitgescheurde blaadjes liggen. 'Draco, het heeft gewerkt!'
Hij draaide zich weer om en keek haar aan. 'Wat zit er tussen?'
'Een krantenknipsel,' zei ze terwijl ze die uit het boekje haalde. 'Het lijkt op die, die je moeder had gestuurd. Ook over dat jongetje die was gestorven op Hogwarts. Precies hetzelfde uitknipsel.'
'Daar hebben we dus niks aan.'
'Nee,' fluisterde ze, 'maar waarom heeft ze dat hier bewaard?'
Draco haalde zijn schouders op en draaide zich weer om. Eleanor rolde met haar ogen en vertelde zichzelf dat hij gewoon moe was en ze niet op hem moest letten. Ze legde het krantenknipsel naast zich neer en bekeek de andere papiertjes die er in zaten. Haar ogen verwijdden zich toen ze ernaar keek en haar hart sloeg een tel over. Ze haalde een keer scherp adem, iets dat Draco's aandacht leek te trekken, want hij draaide zich met een ruk om. 'Wat is er?'
'Dit..' begon ze 'Dit is uit mijn moeders dagboek,' prevelde ze.
'Wat?' Hij stond op en liep naar haar toe. Hij rukte het blaadje uit haar handen en last het bericht stilletjes. 'Het dagboek dat jij had gevonden?'
Ze knikte. 'De laatste pagina's misten en de rest was leeg.' Ze stond op en liep naar haar koffer toe, waar ze uit een zijvakje het boekje tevoorschijn haalde. 'Ik had hem voor de zekerheid meegenomen.' Ze ging weer naast hem op de grond zitten en bladerde het boekje open op de uitgescheurde pagina's. Ze paste de losse blaadjes tegen de gekartelde randjes aan en keek om naar Draco. 'Ze passen.'
'Nou, waar wacht je dan nog op. Lees het,' drong hij aan en ze knikte. Haar ogen gleden over de pagina's.

'30 februari,
De dagen lijken alsmaar langer te duren. En de pijn de ik voel wordt steeds ondraaglijker. Het is pas sinds drie dagen dat dit op is gekomen, maar het lijkt weken geleden. Er is geen moment meer dat ik me veilig voel. Die vervloekte ketting!'

'4 maart,
Ik twijfel er niet meer over. De ketting is vervloekt en het wil me vermoorden. Ik weet niet of ik het nog langer volhoud. Mijn energie is op. Ik ben zo moe. Zo ontzettend moe.'

'6 maart,
Waarom heb ik dat rot ding ooit aangenomen! Dit zal je berouwen! Het is allemaal jouw schuld dat ik nu zo ben!

'13 maart,
Vergeven doe ik je niet. Je hebt al genoeg gedaan, Cerin.'

'20 maart,
Hij heeft een antwoord gevonden op mijn probleem. Het verhaal klopt. Misschien moet ik het doen. Dan ben ik er vanaf. Geen pijn meer, geen verdriet. Cerin heeft gelijk. Ik moet aan mezelf denken. Ik moet egoïstisch zijn. Er is maar één uitweg voor mij. Het spijt me dat ik zo boos werd. Het is jouw schuld niet. Moge Merlijn mij vergeven voor wat ik ga doen.'

'22 april,
Ik heb het gedaan. Het is klaar nu. Ik heb mijn vrijheid terug. Mijn hals is compleet verwoest, maar mijn vrijheid, oh het is zo zoet. Ik ben zo gelukkig. En toch... Mijn gedachten zijn bij zijn ouders. Het spijt me, het spijt me ontzettend. Ik kan het weer zeggen, het spijt me. Het spijt me. Het spijt me. Maar ik kon niet anders. Het vrat me op, de ketting, de ketting vrat me op en ik kon het echt niet meer aan. Ik moest aan haar denken. Ik moest beter zijn, zodat ik een beter leven kon hebben voor haar. Ik ben zwanger. Ik heb een kind om aan te denken. Zij mag geen duisternis in zich krijgen. Dat mag niet! En toch, zijn ouders, zijn ouders moeten verdrietig zijn. Het spijt me Dennis Dalery. Het spijt me dat ik je heb vermoord.'


Het volgende blaadje was een vaste pagina uit het notitieboekje. Als verdoofd bleef Eleanor doorlezen;


'24 april,
Gisteren ben ik met Cerin naar Ierland gevlucht. Ze hebben ons niet gevonden. De kranten staan vol met het nieuws over de jongen. Zijn ouders zoeken gerechtigheid, maar dat krijgen ze niet. Ik moet mijn kind in veiligheid brengen. Ver van al dat gevaarlijk is. Voor jou, mijn liefste kind, voor jou ben ik gevlucht. Ik hou van je.'


Verslagen liet ze het boekje zakken en staarde vooruit. De woorden van haar moeder schoten door haar hoofd heen. Ze kon het niet geloven. In deze korte teksten zat zoveel informatie. En alles paste als een puzzel aan elkaar. Ze had de ketting gekregen van Cerin, een liefhebber voor oude, mythische objecten. Niet wetend dat het waarschijnlijk vervloekt was. En vervolgens gebeurde er hetzelfde als bij haar; de slapeloosheid, de dromen, de pijn, alles. Maar haar moeder vond een uitweg. Het meest verschrikkelijkste dat iemand kon doen; een moord plegen. En haar moeder had het gedaan, terwijl ze zwanger was van Eleanor. Een moordenaar, haar moeder was een moordenaar. Getrouwd met een Death-Eater, meegezogen in de diepste duisternis waar een mens op kon stuiten. Eleanors enige uitweg, was veranderen in het evenbeeld van haar moeder: een moordenaar.
De muur voor haar werd wazig door de tranen in haar ogen, maar ze was te geschokt om de moeite te doen om ze weg te knipperen. Ze duizelde, alspf de kamer rond haar draaide. Een heftige misselijkheid overviel haar en de brok in haar keel weerhield haar van slikken. Ze snikte een keer luid en voelde het maagzuur haar keel in komen. Ze kokhalste en probeerde wanhopig het zuur terug in haar maag te dwingen.
Draco gristen het boekje uit haar handen, geschokt door haar hevige reactie.
Eleanor keek niet naar hem om. Ze stond op en rende naar de badkamer, waar ze haar maaginhoud de wc in liet verdwijnen.
Draco kwam haar achterna lopen en haalde haar haren uit haar gezicht. 'Rustig,' zei hij sussend en pakte haar schouders vast. Ze draaide zich wenend naar hem om en omarmde hem. 'Hoe kan ik rustig doen!' gilde ze hysterisch. 'Mijn moeder was niets meer dan een laffe moordenaar! Een egoïstische, laffe moordenaar! Hoe kan ze dat hebben gedaan, terwijl ze mij bij zich droeg. Ze vermoordde een kind, voor haar eigen kind! Wie doet zoiets? En nu moet ik een moord plegen om van die ketting af te komen! Net als zij! Een moord, Draco! Hoe moet ik dat doen? Hoe kan ik ooit..' De rest van de woorden vielen weg in haar gesnik. Ze voelde Draco's armen om haar heen slaan, maar zijn troostende woorden gingen aan haar voorbij. Haar toekomst was geschreven. Er was geen uitweg meer.

Reacties (10)

  • GoCrazy

    Ooh nee!! Er moet toch een andere uitwef zijn? Hoe kan ze iemand vermoorden? Wie dan... toch niet Draco? Ze mag niemand vermoorden!!! Oh nee!!

    3 jaar geleden
  • Altaria

    God nee

    3 jaar geleden
  • Joleneee

    Ik hoop zooooo dat ze nog opzoek gaat naar een andere oplossing, en dat die er ook is... Ik kan niet wachten tot het volgende stukje :o

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh my god.. Waarom heb ik een donkerbruin vermoeden wie ze gaat vermoorden..?

    3 jaar geleden
  • geheimpje1

    Ik heb medelijden met haar.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen