Ik heb mijn handen tot vuisten gebald en loop iets achter de rest. Mark loopt voorop, enthousiast alsof er niets gebeurt is. In het midden lopen Fay en Axel. Fay loopt dicht tegen hem aan, en dan achteraan heb je mij.

Die jongen met die motor is gestoord. Wat een idioot, hoe dúrft hij om aan mijn zus te zitten?! Ik zal hem nog wel krijgen. De eerstvolgende keer dat ik hem zie, gaat hij eraan!

Ik bots tegen Fay en Axel aan als ze ineens stil blijven staan. Of misschien stonden ze al even stil, maar zag ik het niet eerder, zou heel misschien ook kunnen.

'Restaurant Hobbs?’ Mark kijkt naar het gebouw voor ons. Het is een restaurant, en was Hobbs niet Austins achternaam?

'Zou Austin hier moeten zitten?’ zegt Axel verbaasd.

'Kan ik jullie helpen?’ vraagt een stem ineens. Achter ons staat een jonge vrouw.

'Waaah!’ schreeuwt Mark verschrikt. Hij draait zich razendsnel om en realiseert zich dan dat het geen monster is, maar gewoon een jonge vrouw. 'Oh, hallo mevrouw. Eh, nee, oh, of eigenlijk wel! We zijn vrienden van Austin.’

'Vrienden van Austin?’ herhaalt ze verbaasd. Tegelijkertijd klinkt er ook gerommel van binnen en een andere stem.

'Met wie sta je te praten, Rachel?’ vraagt een bekende stem. 'Ik ga de bestellingen rondbrengen, dus als je nog…’ De jongen stapt de deur uit en kijkt ons verbaasd aan. Austin. Hij kijkt minstens even verbaasd als wij kijken. 'Aanvoerder, de tweeling, Axel? M-maar waarom…?’


We zitten binnen aan tafel. Austin is weggegaan, de bestellingen rondbrengen? Rachel staat bij ons en er is nog een andere vrouw, met hetzelfde donkerblauwe haar als Austin. Mevrouw Hobbs ziet er afgetobd uit, uitgeput. Het is ook wel logisch dat ze moe is, want ze heeft ons net verteld dat ze dit restaurant in haar eentje runt.

'Wat?!’ roept Mark uit. 'Moet u dit restaurant helemaal in uw eentje runnen?’

De vrouw glimlacht zwak. 'Inderdaad, daarom helpt Austin me. Hij doet boodschappen, hij kookt en bezorgt de bestellingen.’

'En dat alles na de training,’ mompelt Axel.

'Laten we Rachel niet vergeten,’ glimlacht mevrouw Hobbs, 'mijn buurvrouw, die ons vaak komt helpen als ze kan.’

'Het is toch normaal dat buren elkaar helpen, mevrouw Hobbs,’ wimpelt Rachel haar glimlachend af.

'Helaas,’ mompelt mevrouw Hobbs in gedachten. 'Als ik niet zo zwak was geweest, zou ik mijn zoon niet zoveel moeilijkheden geven. Ik weet dat hij zich graag helemaal op de training zou willen storten, maar… jammer genoeg…’ Haar stemgeluid sterft weg en ze kijkt naar de grond.

Op dat moment gaat de deur open. 'Ik ben zo terug!’ roept Austin, voordat de deur dicht valt en hij de kamer binnenkomt. 'Maar wat doe jij hier eigenlijk, mama?’ vraagt hij meteen, zodra zijn blik op zijn moeder valt. 'Je moet uitrusten! Profiteer er nu maar van dat het rustig is.’

'Het spijt me, jongen, maar ik wilde je helpen.’

'Ik wil het niet horen!’ zegt Austin resoluut. 'Ik heb gezegd dat ik voor het restaurant zorg.’

Dan ontploft Mark. 'Nu is het genoeg!’ Grommend springt hij op en zegt hij precies wat er net door mijn gedachten schiet. 'Austin, waarom heb je hier helemaal niets over verteld?’

'A-aanvoerder, ik… nou, gewoon,’ hakkelt hij.

Ik schuif mijn stoel naar achter en sta ook op. 'Inderdaad, wij kunnen ook helpen, Austin. We zijn een team.’

Mark beent met grote stappen naar de balie en pakt daar tassen vanaf. 'Ik ga deze bestelling nu bezorgen,’ briest hij. Zonder af te wachten stormt hij de deur uit.

Ik grijns. 'Mark is een idioot, maar hij heeft wel gelijk! Kunnen wij he-’

Ik word onderbroken door Mark, die de deur weer open gooit en zijn hoofd om de hoek steekt. 'Waar moeten ze heen?’ vraagt hij schaapachtig.

Ik schiet in de lach. Een idioot, zoals ik al zei.

Fay glimlacht naar mevrouw Hobbs. 'Maar wat Cassi net probeerde te vragen: kunnen wij helpen?’

'Ik… ik wil jullie daar niet mee lastigvallen,’ zegt mevrouw Hobbs, 'maar bedankt voor het aanbod, hoor! Heel lief.’

'Wij hebben niets beters te doen, toch Fay? Wij helpen graag!’

'Ik ook!’ stemt Mark in.

'Dat geldt ook voor mij,’ knikt Axel.

Het is duidelijk. Wij gaan helpen, we laten Austin en zijn moeder dit niet alleen doen. We zijn niet voor niets een team!

Mevrouw Hobbs heeft door dat we niet zomaar weggaan en ze glimlacht gelukzalig. 'Bedankt,’ zegt ze zacht.


De rest van de dag helpen we samen in het restaurant. Het is flink druk, dat is duidelijk, maar wel heel gezellig.

Axel is samen met Austin aan het koken, Mark regelt het afwas en rent zoals gewoonlijk als een kip zonder kop in het rond en Fay en ik doen om de beurt het werk achter de kassa en de bediening. Op dit moment staat Rachel achter de kassa en lopen Fay en ik door het restaurant met dienbladen in onze handen. Aan het begin van de avond heb ik een dienblad laten vallen omdat ik hem met één hand tilde, dus dat probeer ik niet weer.

Met het dienblad stevig vast in beide handen, loop ik langs Fay. 'Dit is nog best leuk ook,’ grijns ik. Ik laat het dienblad op één hand balanceren en steek mijn duim op.

'Denk jij wat ik denk?’ antwoordt Fay. Een lach speelt om haar lippen.

'We gaan vaker helpen,’ stem ik in met de onuitgesproken vraag, 'en jij dacht waarschijnlijk ook iets over dat je door moet lopen, want anders is het eten koud. Oh, en dat ik het dienblad met twee handen vast moet houden, anders laat ik hem weer vallen.’ Ik zucht overdreven en pak mijn dienblad weer met twee handen vast.

Fay grijnst breed. 'Je kent me te goed,’ zegt ze terwijl ze me voorbij loopt.


Uiteindelijk draait mevrouw Hobbs het bord bij de ingang om en is het restaurant officieel gesloten.

'Heel erg bedankt voor jullie hulp, jongens.’ De dankbare glimlach op haar gezicht zegt meer dan duizend woorden. Hoewel ze vermoeid oogt, lijkt ze wel gelukkig. 'Jullie hebben echt enorm geholpen!’

'Geen dank, we deden het graag. Dat soort dingen doe je voor je vrienden, toch Axel?’ lacht Mark. 'Maar we moeten nu wel naar huis… Axel, jij moet toch dezelfde kant op? En Fay en Cassi?’

'Wij niet,’ antwoorden we tegelijk.

Axel slaat zijn arm om Fay's middel en drukt een kus op haar lippen. 'Tot morgen,’ fluistert hij zacht.

Fay bloost en Austin kijkt ongemakkelijk weg van het stel. Ik schiet in de lach. ‘Hé, doe dat thuis maar, er zijn kinderen bij!’ Ik knipoog naar Austin om duidelijk te maken dat ik maar een grapje maak.

Mark schudt meteen zijn hoofd. 'Nee, jullie gaan niet samen een kamer zoeken, we gaan naar huis! Meekomen, Axel! Ik ben al te laat!’ Zonder nog af te wachten, sleurt Mark Axel met zich mee. Ik kijk ze grijnzend na, totdat ze de straat uit zijn. Daarna richt ik me tot mevrouw Hobbs. 'Het is fijn dat we konden helpen…’ begin ik.

'En mocht het vaker nodig zijn, dan helpen we graag!’ maakt Fay de zin af. 'Iets beters hebben we niet te doen.’

'Dus als u nog hulp zoekt, hier zijn we!’

Mevrouw Hobbs glimlacht breed. 'Jullie zijn lieve meiden. Ik ben blij dat Austin goede vrienden maakt. Als jullie willen helpen, dan zou ik dat zeer op prijs stellen.’ De opluchting staat op haar gezicht te lezen en ik weet zeker dat we het goede hebben gekozen. Vaker helpen kan voor niemand kwaad! Onze goede daad van vandaag hebben we in elk geval gedaan, en het was best wel leuk.

Reacties (1)

  • Opperbibbsie

    Iedereen is zo lief voorAustin. Niet dat hij het niet verdient.

    Ik hoop alleen wel dat Austin niet getraumatiseerd is door Fay en Axel.
    xD

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen