Nog voordat de tweede helft begint, is het duidelijk dat er iets veranderd is. De Desert Lions hebben hun opstelling veranderd en spelen nu met drie aanvallers.

'Wat zijn ze van plan,’ mompel ik zacht.

De scheidsrechter fluit en de Desert Lions trappen af. De situatie van de eerste helft is totaal omgedraaid. Nu vallen zij met volle kracht aan en moeten wij wel verdedigen. Alleen… het is zo ongelofelijk warm! Het is echt onmenselijk dat die spelers van Qatar er helemaal geen last van lijken te hebben. Zonder enig spoor van vermoeidheid rukken ze op richting ons doel.

'We houden ze tegen, Janus!’ roept Jude. Jordan knikt en de twee rennen naar de aanvaller toe.

Ik rol met mijn ogen, ik dacht altijd dat Jude zo slim was, maar hij noemt Jordan wel Janus. Ach, dat is een zorg voor later. Nu eerst zorgen dat de Dese- laat maar. In volle kracht schiet de aanvaller dwars door Jordan en Jude heen. Hij duwt ze zo aan de kant. Een kreet van pijn verlaat hun lippen. Bezorgd kijk ik naar Jordan. Er is iets niet in orde, maar ik heb geen tijd om stil te staan. De Desert Lions spelen soepel om de verdedigers heen en dan schiet hij recht op het doel.

Dit is niet normaal. We zijn nog maar anderhalve minuut bezig, hoogstens. Hoe kunnen ze nu al bij ons doel zijn? Ik frons en kijk om me heen. Bezwete gezichten van mijn teamgenoten kijken gefrustreerd naar het doel. Ik kan hun ademhaling hier horen, samen met mijn eigen ademhaling. Dat is het probleem. Iedereen is gesloopt. Zelfs in Italië speelden we niet in dit soort hitte, meestal dan. We hebben onze krachten gebruikt in de eerste helft en nu zijn we opgebrand, misschien wel letterlijk met deze temperaturen. Een grijns speelt om mijn lippen.

Marks Vuist der Gerechtigheid weet de bal weg te kaatsen, maar het kost hem veel moeite en het was niet eens een speciale techniek.

De bal komt uit bij Nathan, die hem over de zijlijn schopt en ons daardoor even de tijd geeft om op adem te komen.

Tenminste, dat was het geweest, als Jordan niet ineens zou storten.

De jongen zakt door zijn benen en staat niet meer op.

'Nee, hè,’ prevel ik. Binnen een paar seconden ben ik bij hem en kniel ik naast hem neer. 'Jordan. Jor, gaat het?’

Fay hurkt aan de andere kant naast hem neer. 'Wat is er gebeurd?’

'Wat is er toch met je aan de hand?’ vraagt Jude. Hij moet ook al eerder gezien hebben dat er iets mis was. Ik had er iets van moeten zeggen, waarom heb ik hem niet geholpen? 'Hoe komt het dat je nu al uitgeput bent?’

'Ik… ik denk dat ik niet zolang door had moeten trainen,’ stamelt Jordan. 'Ik heb me geforceerd en kijk eens wat ervan komt. Ik heb teveel van mijn lichaam gevergd en nu ben ik helemaal op.’ Hij wendt zijn blik af en kijkt naar de grond. 'Het spijt me, dit heb ik nooit gewild.’

Samen met Fay helpen we Jordan overeind en ondersteunen hem naar de bank.

'Isabelle, jij gaat erin.’ Percy Travis knikt kort en Izzy springt energiek op.

'Yes!’ Ze vliegt zowat het veld op.

'Neem nu je rust, Jordan,’ zegt Fay.

'Hopelijk gaat het straks weer beter met je, maar doe dit nóóit meer, jij idioot!’ voeg ik eraan toe.

Hij grijnst een beetje schaapachtig. 'Nee hoor, geen zorgen.’

'Het veld op, dames. Dat gepraat is voor later.’ Eén strenge blik van coach Travis is deze keer genoeg om ons het veld weer op te krijgen.


Het veld wordt vervolgd met een ingooi van de Desert Lions, maar lang balbezit hebben ze niet, want binnen een paar tellen heeft Izzy de bal onderschept.

‘Goed zo, Izzy!’ schreeuw ik blij. Ze grijnst kort en dribbelt dan naar voren, met Axel en Xavier achter zich. De jongens kunnen Izzy niet bijhouden, ze zijn uitgeput.

De aanvoerder van de Desert Lions grijnst eng. 'Ze zijn in de val gelopen,’ zegt hij, waarmee hij precies mijn vermoedens bevestigt, 'nu komen we in actie, jongens!’

'Ja!’ antwoordt het hele team.

'Opletten!’ roept Mark vanuit het doel. 'Er moet beter verdedigd worden, jongens.’

Makkelijker gezegd dan gedaan, helaas. De aanvaller vliegt naar voren. Jude rent achter hem aan om hem tegen te houden, maar hij komt er niet eens in de buurt. De jongen passt naar zijn teamgenoot. Fay probeert de bal af te pakken, maar voordat ze bij de jongen is, is hij alweer weg. Ik zucht, deze jongens zijn veel te snel. Ruw duwt de jongen Xavier aan de kant, die met kreet van pijn op de grond valt, maar de jongen raast verder. Ik ren zo snel mogelijk terug, ze mogen niet scoren!

De jongen schiet de bal zo over Thor heen en speelt hem recht in de voeten van zijn teamgenoot.

'Zo makkelijk ga jij niet scoren,’ grom ik. Ik maak een sliding en probeer zo de bal af te pakken, maar de jongen ontwijkt me zonder veel moeite door in de lucht te springen.

Hijgend stomp ik in het gras, voordat ik vermoeid overeind krabbel. Nog even, we moeten doorgaan.

Hurley springt ook in de lucht en duwt met zijn hoofd tegen de bal, net als die aanvaller doet. 'Je krijgt hem niet,’ moppert Hurley. Zijn spieren trillen van inspanning en de jongen klemt zijn kiezen op elkaar. Hij zet meer kracht en even trekt er een uitdrukking van pure verbazing over Hurley’s gezicht. Dan vliegt de bal op het net af, met Hurley en al.

'Nee!’ tevergeefs. Mark kan de bal onmogelijk houden en hij wordt met Hurley in het net gesmeten. Het fluitsignaal dat meteen volgt, vertelt dat de Desert Lions gescoord hebben. We staan nu nog maar één punt voor.

Mark helpt Hurley een beetje overeind.

De aanvoerder van de Desert Lions grijnst. 'Nu begint ons spel pas écht. In ons land zijn we gewend om op een zandveld te spelen, in de brandende zon, in de hitte.’

'We hebben een grote weerstand opgebouwd tegen dit soort hitte!’ vult de jongen aan, die net gescoord heeft.

De derde aanvaller knikt. 'Dat is het sterke punt van ons team, zoals jullie zien.’

Ik bal mijn handen tot vuisten. Het maakt me niet uit dat ze hier beter aan gewend zijn, of dat Xavier en Hurley waarschijnlijk beiden gewisseld moeten worden. Al sta ik hier alleen, ze gaan niet winnen! Wij gaan door naar het FFI, dus we moeten dit winnen!

'Jullie hebben maar één of twee dagen in deze hitte kunnen trainen, dat is niet genoeg om ons bij te houden.’ Een bijna sadistische grijs speelt om zijn lippen, alsof hij dit stiekem alleen maar heel erg leuk vindt. 'Als ik jullie zo zie dan moet ik denken aan reizigers die in de woestijn zijn verdwaald. We gaan jullie net zolang laten rennen, totdat jullie erbij neervallen.’

Misschien gaat deze wedstrijd toch nog moeilijker worden dan ik had verwacht...

Reacties (1)

  • Opperbibbsie

    Behhh, ik hou niet van de Desert Lions. Maar ze zijn altijd beter dan Edgar.

    Ahw, arme Jordan.
    (huil)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen