“Xavier!” Cassis stem schalt over het veld, op het moment dat Xavier instort. Zonder ook maar een moment te aarzelen rennen we op hem af, zo goed als dat nog mogelijk is. “Xavier, gaat het wel?”

“Het gaat prima,” liegt hij. “Gewoon een beetje moe.”

“Xavier, je kunt zo echt niet spelen,” zeg ik resoluut. Ik kijk naar de zijlijn, waar de coach inderdaad aangeeft dat het tijd is voor een wissel. Samen met Cassi help ik Xavier van het veld af, en vanuit mijn ooghoeken zie ik hoe ook Hurley het veld verlaat. Darren neemt Xaviers plaats in op het middenveld en Archer gaat op Hurleys positie spelen, in de verdediging.

Het spel gaat verder en we doen een poging tot aanvallen, maar fantastisch gaat het niet. Zelfs met de hulp van Shawn, die vanuit de verdediging naar voren is gekomen, wil het niet lukken. Jude passt naar hem, en ondanks zijn vermoeidheid en ondanks dat hij -hopelijk- weet dat hij stom bezig is, springt hij en vuurt hij zijn Legendarische Wolf op het doel af. Helaas, Storm Rijder stopt het schot. En dat is teveel voor Shawn: hij valt plat op de grond en blijft liggen.

Alweer een wissel. Niet dat we veel keus hadden, afgaande op de toestand waarin Shawn verkeert. Doorspelen zou én onmogelijk, én gevaarlijk zijn. Met een ietwat zenuwachtige blik in zijn ogen komt Austin het veld op. Darren gaat op Shawns positie in de verdediging staan, Cassi en ik gaan naar het middenveld en Izzy neemt Cassi’s plaats over. Austin gaat op mijn plek staan.

Meteen zodra het spel hervat wordt gaan de Desert Lions in de aanval. Maar niet voor lang. Austin weet binnen enkele seconden de bal af te pakken, waarna hij op het doel af sprint, gevolgd door Axel, Izzy, Cassi en mij. Hij passeert zonder enige moeite twee verdedigers, waarna hij schiet en - hé, wacht, hij schiet niet. Integendeel, hij keert het doel de rug toe en probeert een pass naar Axel, die gedekt wordt. De bal wordt onderschept en meteen zijn de rollen weer omgedraaid.

Gelukkig weet Darren de bal voor de voeten van de spits van de Desert Lions weg te tikken. Wij gaan weer in de aanval. Echt, dit is een rare wedstrijd: al die wissels, de rollen die telkens omdraaien, de kansen die steeds verschuiven.

We vallen weer aan, maar deze keer verloopt het precies hetzelfde: Austin pakt de bal, valt aan, komt in de ideale positie voor een doelpunt, schiet uiteindelijk toch niet en passt naar Axel. Ik kijk hem verward aan. Hij stond er zo goed voor. Ik… wat… Waarom?

Vuurbal Storm. En dat is alweer een superschot van ons dat het verliest van Storm Rijder. Ik zucht diep. Het was beter geweest als Austin zelf had geschoten, maar dat deed hij niet en in plaats daarvan gaf hij een pass. Het is gewoonweg verwarrend, zelfs voor mij. En ik woon met Cassi samen, dus ik ben heel wat gewend.

“Austin, waarom nam je hem niet zelf?” Axel klinkt bepaald niet blij, en dat is eigenlijk ook wel terecht.

“Omdat ik dacht dat jij meer kans zou maken met je trap,” antwoordt Austin.

“Hou toch op man, je had een gouden kans!”

Oké, dit gaat mis. Snel loop ik -rennen gaat nu niet echt meer- naar het toe.

“Waarom nam je die trap niet gewoon zelf?!”

“Axel,” probeer ik, maar ik lijk niet tot hem door te dringen. Ik betwijfel of hij me überhaupt wel hoort.

Austin wendt ongemakkelijk zijn blik af. “Omdat ik dat beter niet kan doen.”

“Hoezo dan niet? Leg uit.:

“Axel…” probeer ik nogmaals, maar ik krijg geen reactie. Niet dat we het gesprek voort hadden kunnen zetten als we meer ruimte hadden gehad, want de wedstrijd gaat alweer door. Opnieuw zijn de rollen omgedraaid en deze keer zijn het de Desert Lions die aanvallen en de duidelijke overhand hebben. Met z'n allen sprinten we terug in de verdediging. Mijn hart bonst in mijn keel en zenuwen gieren door me heen. We mogen niet verliezen, absoluut niet. Paolo wacht op ons.

Opeens wordt Darren opzij gegooid, en daar is het schot van de Desert Lions. Illusiebal, en dan niet die van Jude, vliegt op Mark af. Vuist der Gerechtigheid weet het schot uit zijn baan te kaatsen, waardoor hij over de achterlijn vliegt.

Ik slaak een opgeluchte zucht. Als we nu op gelijke stand zouden komen te staan, en er zou een verlenging komen, is ons verlies vrijwel getekend. Er is echt geen enkele mogelijkheid dat wij gaan winnen van hen, als we zo moe zijn en niet meer door hun verdediging komen. De binnenkant van mijn wang heeft nogal wat te lijden onder mijn zenuwen, maar ik kan het niet helpen. Ik kijk naar de klok en wens meteen dat ik dat niet gedaan had. De blessuretijd gaat in. Nog een paar minuten. Het is nu of nooit. En het is de slechtst mogelijke setting: wij zijn allemaal uitgeput, in tegenstelling tot de Desert Lions, en zij hebben ook nog eens een corner.

Plotseling gaat alles snel. Een pass naar de aanvoerder van de Desert Lions, dan plotseling een hele snelle aanval, en vlak voor Mark de bal kan vangen een kopbal die de bal op het laatste moment van richting laat veranderen. En in het net doet belanden. Het staat 2-2. Nee. Nee. NEE. Dit kan niet! Dit mag niet! We moeten winnen! Wij moeten naar Liocott en naar het WK en naar Paolo. We kunnen niet verliezen, niet hier, niet nu. Nooit. Nergens. We moeten winnen!

We sprinten nog één keer naar voren, nog één gezamenlijke aanval. Maar op het moment dat Austin de bal weer naar Axel passt, is het alsof er een bom ontploft. Axel trapt de bal hard tegen Austins schouder, die daardoor op de grond valt. De bal rolt over de lijn. Ik kijk Axel geschokt aan.

“Hé man, waar ben je nou mee bezig?” vraagt Austin.

“Nee, ik vraag me af waar jíj mee bezig bent. Zie je dan niet hoe weinig tijd we nog hebben? Start op en geef ons het beste van jezelf.”

“Maar ik geef het beste van mezelf. Ik pass de bal zodat anderen kunnen scoren. Dat is het beste voor iedereen. Zo krijgt niemand de indruk dat ik hun plaats in wil nemen. En dan heeft iedereen op het veld het naar zijn zin.”

Axel is zijn geduld nu echt kwijt. “Praat niet zo stom. We zijn hier niet voor de gezelligheid, het is hier geen speeltuin! Kijk,” zegt hij, wijzend naar de andere teamleden. “Die jongens en meisjes die je daar ziet zijn zijn de beste spelers van het hele land. En we nemen het op tegen de beste spelers van over de hele wereld. We zijn hier niet alleen om te spelen. We zijn hier ook om te winnen. Vergeet dat niet.”

Ik zet een stap naar voren en leg mijn hand op Axels schouder. “Axel heeft gelijk, Austin. Als we allemaal op de toppen van ons kunnen spelen, dan winnen we elke wedstrijd. Geloof me nou maar, je moet vertrouwen hebben in je medespelers en vertrouwen hebben in jezelf. Ga ervoor, Austin. Verstand op nul en alles geven. Wat je ook doet, jongen, wij staan achter je.”

Ook Cassi zet een stap naar voren. “Iedereen in dit team speelt op zijn eigen manier en niemand zal je veroordelen. Tijd om ze in te maken!”

Na een korte aarzeling knikt hij. “Ja, jullie hebben gelijk. Ik zal mijn allerbeste voetbal laten zien!”

Axel glimlacht. “En hou je vooral niet in, jongen. Verras ons maar.”

“Oké!”

Dit is het dan. Het moment van de waarheid is nu. Het is nu of nooit. En wij, wij zullen dit winnen, onze dromen waarmaken. Snel genoeg zijn wij op dat WK. Snel genoeg zien we jou terug, Paolo.

Reacties (3)

  • Amberfoster

    Gogogogogogogoogoooo

    2 jaar geleden
  • Opperbibbsie

    Jippieee, ik verheug me op het moment dat ze Paolo weer zullen zien.

    En GOOOO Austin

    Axels preken werken ook gewoon altijd

    2 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    goooooooooo

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen