We. Moeten. Winnen.

Als we niet winnen, komen we niet in de finale van de Azië-Oceaniëpoule en komen we ook niet op het FFI. Dus we hebben geen keuze, wij gaan winnen!

Met nog maar een paar minuten op de klok gaat het spel weer verder. Desert Lions gooit in. Ze mogen nu niet scoren. Wij moeten scoren, en wel binnen een paar minuten, anders komt er verlenging. Ik werp een blik op mijn teamgenoten. Stuk voor stuk zijn we allemaal uitgeput. Als er een verlenging komt, dan is het game over voor ons.

Adrenaline stroomt door mijn aderen en met mijn laatste energie veer ik op. Austin moet zich nu maar gaan bewijzen, anders is het te laat. ‘Pak die bal!’ schreeuw ik als de spelers van Qatar eraan komen.

Archer kamt gefrustreerd met zijn vingers door zijn haren en rent dan ineens op de aanvaller van de Desert Lions af.

'Wat doe jij nou?’ vraagt die verward. Hij passt naar een teamgenoot, maar het is slordig.

Nathan weet de bal zonder al teveel moeite te onderscheppen en speelt naar Fay. Zelfs midden in een beslissend punt in een belangrijke wedstrijd neemt Fay de tijd om Nathan een dodelijke blik toe te werpen, voordat ze naar voren dribbelt, zonder nog om te kijken.

Nathan werpt me een wanhopige blik toe, maar ik haal mijn schouders op. Als Fay hem geen kans wil geven, dan lukt het hem echt niet. Mijn tweelingzus is de meest koppige idioot die ik ken, maar ze is wel lief hoor. Meestal. Soms. Af en to- oké, laat maar.

Fay schiet de bal met een lange pass naar Austin, die hem netjes aanneemt. Om zijn lippen speelt een betekenisvolle grijns.

Ik ren langs de buitenkant van het veld naar voren, terwijl Austin zich haast moeiteloos door een stuk of drie man van de verdediging van de Desert Lions weet te dribbelen. Hij springt in de lucht om een sliding te ontwijken zonder de controle over de bal ook maar een seconde te verliezen. Hij landt en dribbelt meteen moeiteloos weer verder. Mijn mond valt open, die gast is echt ongelofelijk goed!

'Cassi!’ roept hij. Hij passt de bal en rent de verdediger voorbij.

Ik zet een sprintje in en weet de bal perfect aan te nemen. 'Goede pass, Austin,’ grijns ik. Ik ben benieuwd wat die jongen nog meer kan. 'Komt-ie!’ Met een strakke lijn speel ik de bal weer terug naar Austin.

'Ik heb hem!’ Austin rent naar voren, met Fay en Axel achter zich. De jongen lijkt gelukkiger dan ooit tevoren, hij straalt helemaal.

'Schiet hem erin, Austin!’ zegt Axel.

Hij knikt kort en rent vooruit. De keeper klapt in zijn handen en zakt wat door zijn knieën. 'Kom maar op.’

Austin lacht. 'Ik ga ze een schot laten zien dat ik altijd al heb willen doen.’ Hij stampt met zijn achterste been op de grond en achter hem verschijnt een tijger. Het beest brult luid en zonder erbij na te denken, deins ik achteruit. Ik weet niet wat ik had verwacht, maar in ieder geval niet ineens een tijger. Austin zwaait zijn been naar voren en de bal vliegt op het doel af, met de tijger er brullend en grommend achteraan. 'Tijgerknal!’

De keeper springt op en wordt dan omringt door een tornado. Hij lijkt er het volste vertrouwen in te hebben, maar hij is de enige. 'Stormrijder!’

En inderdaad, Tijgerknal breekt dwars door Stormrijder heen. Pas als er kort achter elkaar gefluit wordt, realiseer ik me wat dit betekent. Austin heeft gescoord. Hij heeft…gescoord! Dus een punt voor ons! En dat maakt de stand dus 3-2. 3-2 voor ons. En het tweede fluitsignaal als teken dat de wedstrijd afgelopen is. We hebben gewonnen! Een schreeuw van blijdschap verlaat mijn mond. We zijn door naar de finale van de poule en weer een stap dichterbij het FFI en vooral weer dichterbij Paolo!

Ik woel Austin - die verbijsterd en stralend om zich heen kijkt - door zijn haren. 'Geweldig schot, joh!’ Daarna ren ik naar Fay en vlieg haar om de hals. ‘Nog even,’ stamel ik blij, ‘alleen de poulefinale nog winnen…’

'En dan gaan we naar het FFI en zien we Paolo!’ maakt Fay mijn zin stralend af. 'Geweldig!’

'Ik kan het niet geloven,’ stamelt Austin, ‘hebben we écht gewonnen?’

'Je hebt een bijzonder talent, Austin,’ zegt Axel. Hij glimlacht zwak. 'Je hebt ons verrast.’

Austin draait zich vlug om en kijkt hem verbaasd aan.

'En ik weet zeker dat je nog veel meer in huis hebt dan dit,’ maakt Axel zijn zin af.

Austin grijnst. 'Dat klopt, ik heb jullie nog lang niet alles laten zien. Wacht maar af!’ Zo zelfverzekerd heb ik hem nog niet eerder gezien. Iedereen kijkt hem verrast aan. Dit is dus de andere kant van Austin… nou, ik ben benieuwd wat hij allemaal in huis heeft.

'Laat maar komen,’ glimlacht Axel.

'Ik kan niet wachten tot de volgende wedstrijd.’ Austin steekt zijn vuisten in de lucht en lacht. 'Want ik weet zeker dat niemand ons kan verslaan!’

'Nou, nou,’ lacht Jude, 'wat een enthousiasme ineens.’

'Ach, jongens, wat maakt het ook uit? Hij is super goed!’ grijnst Mark.

Darren knikt. 'Maar wat is me wel afvraag… hoe kan het dan zo'n goede speler niet meedoet aan het Football Frontier Nationaal?’

Austin hoort de vraag en draait zich om. 'Omdat ik dat niet kan,’ antwoordt hij simpel.

'Waarom niet?’ vraagt Mark meteen.

'Omdat eh…’ begint Austin, 'ik ook nog speel bij de Kuikens.’

Dat levert hem heel wat verbaasde blikken op. Bij de Kuikens? Dan is hij dus nog jonger dan vijftien, want anders speel je niet bij de Kuikens. Is Austin dan nog zo jong? Oké, ik had niet gedacht dat hij heel oud was, maar zo jong?

'Je speelt ook nog bij de Kuikens?!’ roept iedereen verbaasd uit.

'Maar ben je dan jonger dan… vijftien?’ vraagt Axel verbaasd.

Mark kan geen woord meer uitbrengen en staart Austin met grote, verbaasde ogen en open mond aan. Ik geef hem een por tussen zijn ribben om hem weer bij zinnen te krijgen.

'Je mag me niet onderschatten!’ zegt Austin vol zelfvertrouwen. Hij draait zich half om en zet zijn handen in zijn zij. 'Pas maar op, anders word ik straks topspits! Niet vandaag, maar ooit, op een dag, ben ik beter dan jij, Axel.’

Fay trekt haar wenkbrauwen op. 'Blijven dromen, jochie,’ mompelt ze onverstaanbaar, waarna ze weer dromerig naar Axel kijkt. Ik grijns, maar ze heeft wel gelijk. Austin moet wel heel goed worden om beter te zijn dan Axel, die hem overigens verbaasd aankijkt.

'Ha, tuurlijk, Austin!’ lacht Mark. Blijkbaar heeft hij zijn tong weer gevonden. 'Je bent een groot talent, toch Axel?’

'Da’s waar,’ stemt hij glimlachend in. 'Je bent bijzonder.’

Austin lacht en trekt een gek gezicht.

Ik grijns breed. We hebben gewonnen en zijn weer een stap dichterbij Paolo. En nu met de volle kracht van Austin, gaan we de volgende wedstrijd ook winnen! We komen, Paolo.

Reacties (2)

  • DeNaamIsGideon

    Ik moet eigenlijk huiswerk maken:X
    Goooooooooo Austin

    2 jaar geleden
  • Amberfoster

    yup austin is koel

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen