Foto bij 2.22 Liam pov

Ik stond de volgende dag al vroeg in het ziekenhuis. Nialls woorden over naar huis gaan bleven vannacht in mijn hoofd rondspoken, dus besloot ik de dokter er naar te vragen. Na een tijdje vond ik de dokter, maar nu had ik er spijt van…

Ik stond al een uur met de dokter te praten en ik probeerde hem te overhalen om Niall naar huis te laten gaan. Ja, een uur. Eén verdomme uur, want hij was eufemistisch gezegd wat koppig… Opeens ging zijn oude baksteen dat een gsm moest voorstellen af en ik zag in kleine lettertjes ‘spoed’ staan. “Ik spreek je later nog wel”, zei hij en liep dan snel door de gangen totdat ik hem niet meer zag. Ik draaide met mijn ogen en opende Nialls deur. Toen ik zijn kamer binnenkwam, waren de gordijnen nog dicht en Niall lag nog in dromenland. Ik deed maar stil de gordijnen open en ging op een stoel zitten die in de kamer stond. En nu maar wachten…

Opeens schoot Niall omhoog en ik keek geschrokken op. Waar werd hij zo opeens wakker van? Ik besloot dat het wel aan mij lag en dat ik een geluidje teveel of zo had gemaakt, dus vroeg ik: “Hey Niall, hoe gaat het nu?” en toverde er nog een gratis glimlach bij. Het deed wonderen, want ook Niall glimlachte en zei aarzelend: “Wel goed…” Ik knikte, maar voordat ik weer wat kon vragen, kwam die ene dokter weer binnen. Oh nee hé, we gingen toch nu niet hier discuteren met Niall erbij?! Gelukkig, of ongelukkig voor mij, negeerde hij me en richtte zich tot Niall. “Wel, hoe gaat het ondertussen met je? Heb je nog ergens last van gehad of zo?” vroeg hij en Niall antwoordde: “Het gaat goed.” De dokter schreef het op en ik keek hem triomfantelijk aan. “Dus ik denk dat Niall wel naar huis kan”, zei ik dan ook.
"We moeten eerst nog wat testen doen voordat dat mag, jongeheer Liam, dus..." zei hij, maar ik onderbrak hem meteen:
"Maar als hij zegt dat het goed met hem gaat, dan kan hij toch naar huis?"
"Maar hij weet zelf niets van zijn eigen toestand..."
"Hij kent zichzelf toch wel...?"
"Hij blijft hier tot de testen zijn uitgevoerd, ongeduldigaard!" riep hij opeens boos en stapte richting de deur. Ik snoof en ging mokkend in de stoel zitten. Wat had hij nou, een kort lontje of wat?

Niall zuchtte en zei voordat de dokter buiten was: “Doe je nu de testen?” Ik zat volop te grijnzen toen de dokter zich omdraaide en vroeg: "Maar... maar je bent pas wakker! Ben je wel zeker dat je ze nu wilt doen? Kun je ze niet beter later of morgen doen, als je beter bent?" en hij zond mij een boze blik wegens mijn pracht van een grijns. Niall zuchtte geïrriteerd en zei: “"Er is niks mis met me oké? De rechtszaak was gewoon zwaar voor me. meer is er niet" “Al goed, al goed… De testen zullen meteen uitgevoerd worden”, zei de dokter dan met een zucht en ik sprong nog net geen gat in de lucht. Na een kwartiertje kwam de dokter samen met een verpleger terug en ze deden allerlei testen met Niall. Ondertussen kwamen onze andere vrienden ook.

Na een half uur mocht Niall van de dokter, duidelijk met zijn tegenzin, naar huis gaan. Hij glimlachte opgelucht en zette zich wat rechter, terwijl ik naar zijn ouders belde om te vragen of ze wat kleren konden brengen.
Een uur later kwamen Nialls ouders binnen omdat ze in de file hadden gestaan. Ook zij leken blij met de uiteindelijke conclusie van de dokter en zodra Niall goed en wel was aangekleed, gingen we naar buiten. We stapten door de gangen van het ziekenhuis gebouw met Niall in de rolstoel. De auto stond op de parking en ik had het openbaar vervoer gepakt, dus kon ik gelukkig met de familie Horan mee. De andere jongens gingen met een andere wagen mee naar huis.

Wisten we maar dat we het huis van Niall niet zouden bereiken…

Reacties (1)

  • Paardenvriend

    O nee... De laatste zin is goed hè?
    Ik wil niet dat het slecht gaat met mijn arme Niallertjeeeee! En ook niet met de rest.:Y)

    Ze gaan naar Liam huis.:P

    Nee waarschijnlijk gaat het slecht...(huil)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen