Foto bij 092

De volgende dag werd ik wakker met hetzelfde afschuwelijke gevoel die me al maanden had geplaagd, maar er was iets anders: ik had geslapen zonder nachtmerries.

Vandaag zou de dag zijn dat we naar de notaris gingen. Ik zou dan niet weten hoe mijn toekomst eruit zou zien, maar Anna’s toekomst kon ik zekerder maken door dit voor haar te doen. Die van haar en die van Jérémie.

Anna zou niet mee gaan. Het was Jérémie die als man mijn gift moest accepteren. Het was al hoogst uitzonderlijk dat ik er was, maar dat was wel het laatste waar ik me zorgen over maakte. Jérémie zei niet zo veel, hij keek me alleen maar heel dankbaar aan. Ik waardeerde Jérémie’s zwijgen. Als hij er net als Anna op had gewezen hoe slecht ik eruit zag, zou ik gek worden. Dat had hij niet gedaan.

We wachtten in stilte op de komst van François.

François was precies op tijd, en ook merkte alleen stilzwijgend mijn toestand op. Ik vermoedde dat hij het wel had verwacht. Ik omhelsde hem stevig, maar liet verder geen heftige emotie meer zien. Het was nu tijd om zaken af te handelen, en daar kon ik geen emotie bij gebruiken.

We namen een koets naar de notaris, omdat Jérémie geen lange stukken kon lopen. Het goede nieuws was dat ze met het opgespaarde geld waarschijnlijk een beter kunstbeen zouden kunnen kopen, nu ze het niet nodig hadden voor een huis.

We stapten voor de deur uit, en François gaf me een bemoedigend knikje. Ook Jérémie glimlachte naar me. Ik haalde diep adem en stapte naar binnen.

Reacties (2)

  • LilsEvans

    Oeh geen nachtmerries! Dat is een vooruitgang ^^ en het blijft geweldig lief en een heel goed gevonden plan van Justine c:

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Je kan het, Justine!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen