Foto bij 002.

@Hotchiss: dank voor je compliment over mijn schrijfstijl! En fijn dat je je zo verheugt op de rest van het verhaal.
@Abduction: goed om te horen, dankjewel! Uitgaan...Als dat maar goed gaat hè?
@Scribe: ik ben heel benieuwd hoe je aan die gedachte komt...


Zodra ik het gebouw van Unitas binnen wil stappen, probeer ik mijn stress bij de drempel achter te laten. Mijn tentamens zijn eindelijk over, maar mijn hoofd tolt nog van alle informatie die in mijn hoofd is blijven steken.
‘Goedenavond jongedame, wat doe je bij onze geweldige vereniging?’ vraagt een stereotype aantrekkelijke jongen bij de deur. Het is ongetwijfeld iemand die het baantje van uitsmijter vanwege zijn uiterlijk heeft gekregen. Ze zullen vast veel vrouwelijke leden aantrekken met zo’n visitekaartje bij de deur.
‘Ik ben op zoek naar vrienden van me. Ramon, Jim en Luke. Weet jij of ze al binnen zijn?’ vraag ik, terwijl ik merk dat ik mijn ogen over zijn egale gezicht laat glijden, op zoek naar een kleine imperfectie.
‘Dat is niet de vraag. De vraag is of dat iets uitmaakt.’ Hij knipoogt naar me.
‘Ja, dat doet het. Heb je een van hen gezien?’ vraag ik.
‘Luke nog niet, de andere twee zijn al binnen. Have fun.’ Hij lacht zijn kaarsrechte tanden bloot en ik krijg de kriebels van zijn perfectie. Als ik een foto zou zien, zou ik ongetwijfeld opmerken dat er flink wat photoshop aan te pas was gekomen.
‘Luke is hier.’
Ik word opgetild en slaak een gilletje. Als Luke me neerzet, draai ik me om en omhels ik hem.
‘Waar heb je haar vandaan gehaald, Luke?’ De jongen bij de deur zucht diep.
‘Uit de trein,’ zegt Luke eerlijk. ‘Heb ik concurrentie?’ fluistert hij in mijn oor.
Ik duw tegen zijn brede borstkas, die vandaag in een zwart T-shirt is gehuld. ‘Doe normaal.’ Ik stap naar binnen en trek mijn jas uit. Zoekend kijk ik om me heen.
‘Die leg ik wel even voor je boven. Als je weggaat, halen we die wel op. Wat zie je er goed uit.’ Hij laat zijn ogen van top tot teen over mijn lichaam glijden en ik twijfel plotseling over mijn zwarte, lange rok met een vrij hoge split aan de rechterkant. Het kersenrode topje is erg strak, maar in tegenstelling tot veel andere kledingstukken voel ik me comfortabel in dit shirtje.
‘Dank je.’
‘Die jongen bij de deur hè? Is dat nu je type?’ vraagt Luke plotseling.
Onmiddellijk schud ik mijn hoofd en ik zie dat Luke daardoor iets opveert. ‘Hij lijkt gefotoshopt,’ zeg ik zachtjes tegen Luke, wat me een bulderende lach oplevert.
‘En ik?’
‘Jij zou gefotoshopt moeten worden,’ zeg ik, breed lachend.
Luke schudt langzaam zijn hoofd. ‘Je bent ongelooflijk Naomi. Ik ben zo terug.’ Luke loopt weg en ik blijf op mijn plek staan. Moniek zou allang weggelopen zijn, bedenk ik me en eerst dacht ik dat het erdoor kwam dat ik niet in mijn eentje een mensenmassa in zou willen lopen, maar plotseling wist ik dat iets anders was. Ik wachtte op mensen, niet omdat ik hen nodig had, maar omdat ik bij mezelf de illusie wekte dat zij mij nodig hadden.

‘Hier.’ Ramon drukt een klein glaasje in mijn handen. Tegen de tijd dat ik het eens bestudeerd heb, staan de jongens al met een leeg glaasje in hun hand. ‘Kom op Naomi. Vergeet die tentamens en wees een echte student,’ zegt Ramon grinnikend.
Dapper sla ik de vloeistof achterover en ik wil niet eens weten hoe hoog het alcoholpercentage is. Mijn ogen worden groot als het door mijn keel brandt. ‘Ik hoop dat jullie me tegen iedereen gaan beschermen vanavond als dit het plan is?’ vraag ik me hardop af. De jongens schieten in de lach.
‘Tegen iedereen, behalve tegen ons,’ zegt Luke. Hij kijkt me aan en ik vraag me af of ik er ooit eerder bij stil heb durven staan dat ik hem belachelijk knap vind. Waarschijnlijk heb ik het nooit gedurfd en heb ik het proberen te ontkennen, juist omdat Moniek me er vaak mee pest. Ze is ervan overtuigd dat ik ooit nog eens met Luke in bed beland. Alle andere stappen slaat ze over, zowel daarvoor als daarna. Ze begint haar verhaal met dat ik naast hem wakker word en eindigt het verhaal met een bejaard stel, nog altijd even verliefd, met vier kinderen en tien kleinkinderen. Een reden voor de aantallen heeft ze niet, maar toch is het steeds hetzelfde. Het einde zorgt altijd voor een glimlach op mijn gezicht, al lijkt Luke me een vervangbaar persoon, alleen het idee dat ik weer een nieuwe relatie aan moet gaan, zorgt vaak voor flinke hartkloppingen en een droge keel. Ik zucht diep. Ik had Moniek er zo graag bij gehad vanavond, maar haar moeder vroeg haar of ze eerder naar huis wilde komen. Mijn eerste reactie was om af te zeggen en de hele avond slechte films te kijken, veilig onder mijn warme dekbed, maar ik wist dat de jongens me dan waarschijnlijk hoogstpersoonlijk in mijn joggingbroek en dikke sweater uit bed zouden plukken. Alleen om die reden stond ik ongeveer een uur geleden voor de spiegel. Ik twijfelde over mijn lange rok en strakke topje, omdat ik erdoor zou opvallen. Ondanks dat opvallen het laatste is wat ik wil, heb ik vaak genoeg gehoord dat ik een goede styliste zou zijn, waardoor ik veel kleding toch durf te dragen.
‘Denk eens iets minder,’ hoor ik plotseling bij mijn oor, waardoor ik opveer. Jim glimlacht. ‘Het is niet nodig om je zorgen te maken, Naomi. Probeer volop te genieten vanavond,’ zegt hij.
Ik weet niet hoe, schiet er direct door mijn hoofd. Genieten klinkt heerlijk, maar ik zou niet weten hoe het moet. Is dit wat genieten hoort te zijn of blijf ik nog steeds een buitenstaander? Het studentenleven is niets voor mij, dat is een van mijn diepste overtuigingen die altijd overeind is gebleven. Zou deze avond die mening laten wankelen? Ik kijk om me heen en probeer de ruimte goed in me op te nemen. Ondanks dat het er vies en vrij leeg is, hebben ze een goede sfeer weten te creëren. Ik kijk naar de brede bar waar studenten het ene na het andere drankje naar binnen gieten. Hoe kunnen ze de controle loslaten?

‘Hoe is het met je?’ Luke leunt relaxed tegen de muur en houdt een biertje in zijn linkerhand.
In de loop van de avond heb ik me meer en meer richting de zijkant bewogen en kijk ik mijn ogen uit. De conclusie is dat drank rare dingen met een mens doet.
‘Moe,’ zeg ik eerlijk.
‘Waardoor?’ Hij beweegt iets naar me toe, waarschijnlijk omdat hij me anders niet kan verstaan.
Mijn natuurlijke reactie zou zijn om naar achteren te bewegen, maar vanaf Lukes eerste knuffel weet ik dat ik graag dicht bij hem in de buurt ben. Mijn persoonlijke ruimte wordt veel kleiner als hij tegenover me staat en ook al laat ik soms snel over me heen lopen, ik weet dat het bij hem oprecht goed voelt. ‘Tentamenweek,’ zeg ik kort. Ik wil een slok van mijn drankje nemen, maar merk teleurgesteld op dat deze al leeg is. Luke pakt glimlachend het bekertje uit mijn handen en loopt weg zonder iets te zeggen. In mijn hoofd hoor ik de stem van mijn moeder me vertellen dat ik mijn drankje altijd in de gaten moet houden, maar het zou vreemd zijn om Luke niet te vertrouwen.
‘Kijkt u eens mevrouw.’
‘Wat is het?’ vraag ik aarzelend.
‘Iets waardoor jij morgen niet meer weet wat je gedaan hebt.’ Hij grijnst breed.
‘Luke!’ Ik duw tegen zijn schouder. ‘Van mijn moeder zou ik dit drankje niet van je aan mogen nemen,’ vertrouw ik hem dan toe.
‘Het alcoholpercentage is belachelijk genoeg. Dan ben je al genoeg gedrogeerd.’ Hij slaat zelf een drankje achterover. ‘Ik wil je niet dronken voeren, maar ik ben wel benieuwd naar hoe je echt bent.’
‘Je weet hoe ik echt ben,’ zeg ik, te zacht voor de harde muziek, maar ik weet dat Luke me verstaat.
‘Ik weet niet hoe je bent als je je zorgen opzijzet,’ vertelt hij me en ik moet toegeven dat hij gelijk heeft.
Dapper neem ik een slok van het vrolijkgekleurde drankje en ik glimlach als ik de alcohol opnieuw in mijn keel voel branden. ‘Het is maar goed dat ik je vertrouw,’ zeg ik.
‘Ik ben te jaloers om je met een andere jongen te laten eindigen.’ Luke glimlacht scheef.
Het is zijn woordkeuze die mijn knieën laat knikken. Niet met een andere jongen. Ik knijp het bekertje ongemerkt samen en ontspan mijn hand pas als ik de vloeistof over mijn hand voel golven. Snel neem ik een slok, in een poging mijn gedachten te verdringen. Ik wil onze vriendschap helemaal niet gecompliceerder maken. Het is voor het eerst dat ik durf toe te geven dat ik Luke en mij in meer dan een vriendschap zie. Het risico is me alleen veel te groot, want als het fout gaat, op welke manier dan ook, dan ben ik ze alle drie kwijt. Zoals gewoonlijk zet ik de waarde van de vriendschap boven mijn eigenwaarde. Als Luke me ziet als slechts een flirt, ben ik niet alleen een goede vriend kwijt, maar loopt mijn zelfvertrouwen en zelfbeeld weer een deuk op, net als bij Jase. Voordat ik Jase leerde kennen, veerde ik mee als een waterballon. Als iemand op een bepaald gebied druk op me uitoefende, gaf ik diegene ruimte en klapte de spanning aan de andere kant eruit. Toen ik op knappen stond, heb ik een ijzeren harnas om me heen gebouwd, vastberaden nooit meer iemand toe te laten. Wat ik toen niet wist, was dat een deuk in metaal onherstelbaar is. Vanbuiten lijk ik onbreekbaar, terwijl elke steek onherstelbare schade achterlaat. Ik ben gegroeid, maar het harnas veert niet mee.
‘Waarom maken mijn woorden altijd zoveel indruk op je?’ Luke legt zijn hand op mijn schouder en het is alsof ik de warmte door mijn shirtje heen voel branden.
‘Ik durf het bij jou te laten zien,’ zeg ik eerlijk, terwijl ik mijn blik op mijn tenen richt.

Ik hield mezelf altijd voor dat ik liever niet uitging en liever niet dronk, omdat ik het niet leuk vond. Nu mijn hoofd lichter wordt en mijn bewegingen soepeler, weet ik dat het al die tijd de angst was. Ik wil mezelf wel laten gaan, maar ik weet niet hoe het hoort. Ik ben bang dat anderen iets naars over me denken of me gek vinden. Ik dacht dat ik er niet tussen hoorde en ondanks dat ik me met de meeste mensen hier niet kan identificeren, voel ik me beter dan ik had gedacht.
‘Heb je al besloten wie de gelukkige man is vanavond?’ Jim komt voor me staan en hij beweegt enorm soepel, losjes en tegelijkertijd gecontroleerd.
‘Jij niet,’ laat ik me ontvallen.
Jim schiet in de lach. ‘Je bent leuk, Naomi.’ Hij legt zijn handen op mijn schouders. ‘Je bent aan het genieten hè?’ vraagt hij.
Zonder twijfel knik ik, omdat ik het echt naar mijn zin heb. ‘Heb jij al een meisje gevonden voor vanavond?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Nee. Dat hoeft ook niet, in tegenstelling tot wat jij nog steeds over ons denkt.’
‘Het was mijn eerste indruk, zo gek is dat niet,’ verdedig ik mezelf. Die eerste ontmoeting heeft me aan het denken gezet over hoe snel ik oordeel over mensen. Een eerste indruk hebben, is iets menselijks, maar ernaar handelen is vaak enorm hypocriet. ‘Bovendien heb ik jullie een tweede kans gegeven.’
Jim schudt zijn hoofd. ‘Drank doet goede dingen met je,’ hoor ik hem zeggen en hij zegt het zo zacht dat ik niet weet of het de bedoeling was dat ik het zou horen. ‘Wacht, even Luke redden,’ zegt hij plotseling en zonder om te kijken, loop ik achter Jim aan. Luke staat tegenover een jongen en in één oogopslag zie ik dat er maar iemand met zijn vingers hoeft te knippen of ze vliegen elkaar aan. Ondanks dat ik het niet van mijzelf ken, denk ik geen moment na en ik ga tussen ze in staan.
‘Naomi, ga weg,’ sist Luke.
‘Heb je een chick nodig om je te beschermen?’ roept de jongen en ik hoor gejoel uit de groep die zich om ons heen heeft verzameld.
‘Hij heeft mij niet nodig,’ zeg ik kalm. ‘Maar laat elkaar gewoon met rust. Daar worden jullie allebei veel leuker van.’ Ik denk aan hoe ik met knikkende knieën voor de huisgenoot van Luke stond en verbaas me over het verschil. Mijn gevoel is nu zoveel sterker en ik denk dat het erdoor komt dat ik nu voor iemand anders opkom, in plaats van voor mezelf.
De jongen zet twee flinke stappen naar me toe en hoewel het me moeite kost, weiger ik om terug te deinzen. ‘Ga opzij, dan ga ik dat vriendje van je klappen geven,’ sist hij.
‘Gast, je bent dronken, doe normaal tegen haar,’ hoor ik plotseling Ramon zeggen, die de jongen bij me wegduwt. Jim loopt er direct op af, om Ramon te helpen. Ik merk dat er een brede glimlach op mijn gezicht ontstaat, omdat onze vriendschap zich nu bewijst.
‘Ben je wel lief tegen mij?’ Luke pakt me zacht bij mijn arm en neemt me mee naar de zijkant van de ruimte.
‘Iedereen kijkt naar ons,’ mompel ik.
Zonder me iets te vertellen, neemt Luke me mee, de ruimte uit. ‘Ik had het zelf prima gekund, maar ik vond het gaaf dat je voor me opkwam,’ zegt hij dan.
‘Graag gedaan. Ik vind het zo sneu als je klappen krijgt,’ plaag ik hem.
‘Ik had gewonnen hoor,’ grinnikt hij en hij laat zijn trillende handen zien. ‘Adrenaline,’ verduidelijkt hij. Het is net alsof zijn spieren nog strakker staan dan gewoonlijk en ik zou het liefst mijn vingers over zijn armen laten glijden om die spieren te voelen. Zelfs die gedachte zorgt er al voor dat het bloed naar mijn wangen stijgt, maar gelukkig heb ik genoeg make-up op gedaan. Ik kijk Luke aan en glimlach. Hij glimlacht geruststellend naar me en ik zou graag zeggen dat hij degene is die naar me toebuigt, maar de waarheid is dat ik hem dolgraag wil zoenen. Hoewel ik mijn gedachten vaak genoeg verafschuw, heb ik ze nu erg hard nodig. Mijn hoofd is leeg, op de vrolijke effecten van de alcohol na en ik ontspan als Lukes lippen de mijne raken. Als ik verstandig was, zou ik de kus verbreken en misschien zelfs boos worden op Luke, maar mijn verstand is ergens na het zoveelste drankje verdwenen. Ik ga op mijn tenen staan en druk mijn lichaam bijna instinctief tegen de zijne. Het voelt zo goed om dichtbij hem te zijn en het is alsof er een spanning in mij zich eindelijk ontlaadt. Een klein stukje in mij wist altijd al dat ik hem wilde zoenen en dat heeft nu de bevestiging gekregen. De rest in mij weet de gevolgen van dit moment en mede daarom wil ik het niet verbreken. Luke vouwt zijn handen om mijn gezicht en ik verbaas me erover hoe fijn dat voelt. De deur naast ons gaat open en ik deins achteruit. Mijn goede gevoel maakt plaats voor pure paniek en ik weiger Luke aan te kijken.

Reacties (2)

  • Scribe

    Hmm ja. Ik weet niet waarom. Ik denk gewoon niet dat ze allemaal "goed" zijn

    3 jaar geleden
  • Long

    JAAAA tbh heb ik hier lang op gewacht en omg yes.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen