het originele verhaal is niet meer online te vinden omdat ik jullie die cringe wil besparen
anyway, veel leesplezier?

Het stormde die ene dag. De donder was door het heel Acht te horen, de bliksemflitsen lichtten de door de donkere wolken verduisterde straten op. De regen doorweekte haar kleren en haren, die zich aan haar huid plakten. Door de striemen water die over haar gehele lijf liepen was op haar bloeddoorlopen ogen na niet te zien dat ze huilde.
      Maar ze huilde, huilde tranen met tuiten. Niemand mocht haar zo zien, al helemaal haar zusjes niet. Ze zouden vragen waarom ze huilde, en dan zou ze het moeten uitleggen. Dat één van de gebouwen vandaag was ingestort, en dat hun ouders nooit meer thuis zouden komen. Iets wat een achtjarige en vierjarige misschien nog niet zouden hebben begrijpen.
      Ze zeeg neer in het koude gras langs de grens van het district, één van de weinige plekken waar natuur te vinden was. Het was de plek waar ze altijd kwam wanneer ze emotioneel was, wanneer ze wilde vluchten van de realiteit om haar heen.
      Het meisje maakte zich zorgen over dingen waar een elfjarige nooit over na zou mogen denken. Over hoe ze zonder vader en moeder de oudste van het gezin zou zijn. Over ze zou moeten stoppen met school en beginnen met werken als ze niet het beruchte weeshuis in gegooid wilde worden. Over dat ze zich volgend jaar misschien in zou moeten schrijven voor de bonnen om het jaar door te komen.

Ze was diep in gedachten verzonken toen ze hem zag.
      Hij. Ze had hem af en toe gezien op exact deze plek. Af en toe met een ander, vaak alleen. Hij leek niet veel ouder dan haar. Hij was mager, klein, onverzorgd. Zijn honingbruine haren die normaal gesproken warrig waren zaten nu geplakt tegen zijn schedel. En altijd droeg hij een blik in zijn ogen waarmee hij in de verte staarde, alsof hij het einde van de wereld kon zien. Altijd had ze bewonderend gekeken naar de jongen aan de andere kant van de grens, nooit had ze durven praten.
      Haar hart maakte een sprong toen zijn indringende felgroene ogen zich in de hare boorde. Ze staarden elkaar drie seconden aan: hij verbaasd, zij bewonderend. Nog nadat hij zijn blik had afgewend voelde ze haar gezicht gloeien.
      Haar vrienden hadden het wel eens gehad over verliefdheid. Het ging altijd over die ene jongen uit groep zeven, die ene jongen die aan de andere kant van de klas zat. Al haar vriendinnen vonden wel iemand leuk, iemand die ze knap vonden, waar ze nooit mee praatten.
      “Vind jij iemand leuk, Chrysa?” werd haar dan wel eens gevraagd.
      En altijd had ze nee geschud, hoewel ze elke keer weer dacht aan de mysterieuze jongen langs de grens.

Reacties (5)

  • Megaeraaa

    Wauw!
    Echt goed

    Dat originele verhaal heb ik dus voor niets gelezen

    1 jaar geleden
    • RefIection

      lmao ik apprecieer nog steeds dat je mn oude verhaal hebt gelezen, dan heb je een beetje een inzicht van hoe cringy ik toen was :')

      1 jaar geleden
    • Megaeraaa

      Valt wel mee hoor. Ik schreef vroeger echt VEEL slechter

      1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    De donder was door het heel Acht te horen, de bliksemflitsen lichtten de door de donkere wolken verduisterde straten op.

    THUNDER AND LIGHTNING IT'S GETTING EXCIT- oh verkeerde verhaal

    En altijd had ze nee geschud, hoewel ze elke keer weer dacht aan de mysterieuze jongen langs de grens.

    Valerie would like to know your location

    Maar woah dit is heel erg nice

    1 jaar geleden
    • RefIection

      tijd om te vluchten
      en thanks wow

      1 jaar geleden
  • Alyssandre

    WAAROM LEES IK DIT NU PAS AAAAAAHHHHHHH

    4 jaar geleden
  • xAmphirite

    IRIS! IRIS! IRIS!
    CHRYSA! CHRYSA! CHRYSA!
    Ik plaats een veel te late reactie en ben echt veel te obsessed met je verhaal, maar dat boeit me niet. Go Iris!

    4 jaar geleden
  • Duendes

    Yayy go IRISSSSSSS

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen