Ik rende naar de ziekenzaal, op de voet gevolgd door Éloïse. Mijn hart klopte wild in mijn borst. Jean. Jean. Laat hem nog in leven zijn. Laat het in godsnaam niet erg zijn. Laat hem niet nog een keer voor zijn leven moeten vechten. God, wees genadig. Alstublieft.

Ik vond hem in een bed, de lakens rood van het bloed. Zijn ogen waren gesloten, zijn mond vertrokken in een pijnlijke grimas. Viviënne stond bij hem. Als Viviënne er was, was het ernstig. Heel erg.

“Is hij…”
Ik kreeg de woorden niet over mijn lippen.
“Hij is ernstig gewond,” zei Viviënne. “Maar hij leeft. Voor nu.”

Nee.

“Wat is er gebeurd?” vroeg Éloïse.
“Een granaat. Hij heeft een enorme wond in zijn buik. Ik zal doen wat ik kan, maar ik ben bang dat God nu over zijn lot zal beslissen.”

Ik staarde in ongeloof. Jean, de man waar ik ongetwijfeld van hield, lag in een bed dood te gaan. Mijn wereld draaide en ik kon niet meer ademen. Nee. Nee. Nee. Dit was een nachtmerrie. Een andere afschuwelijke droom. Ik zou wakker worden, toch?

“Justine!”
Éloïse’s stem kwam van ver weg.
“Justine, adem! Het komt goed.”
Ze legde een hand op mijn arm, en de aanraking zorgde ervoor dat ik terug op aarde landde. Ik droomde niet. Dit was echt. Adem.

Adem. In en uit. Overleef. Laten we allebei overleven, zei ik tegen Jean in mijn gedachten. Adem.

Reacties (5)

  • Selenophile

    Ik heb een keer gezegd dat ik je wendingen altijd leuk vind en dat je ze goed schrijft, maar deze wending is nu niet bepaald mijn favoriet o.o

    4 jaar geleden
  • katl1

    Oh God, laat hem leven! Justine heeft al genoeg te verduren gehad!
    SNEL VERDER PLEASE!!!!

    4 jaar geleden
  • Heronwhale

    JEAN BLIJF LEVEN!!!! IK BEVEEL JE!

    4 jaar geleden
  • Thuria

    Oooohhh laat het alsjeblieft niet dood gaan!!
    Ik heb zo'n gevoel dat Justine en wij dat ook niet gaan overleven.
    Snel verder!

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Je weet wat ik denk, laat hem overleven!

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen