Foto bij H.2.

Mira Langdon

Mira Langdon


Terwijl ik de wond op mijn arm schoonmaak die ik heb opgelopen tijdens mijn poging de zweep af te pakken denk ik terug aan mijn belofte aan Brayden.
Ik weet dat ik mij misschien wel helemaal niet aan die belofte kan houden.
Maar ik weet ook dat ik het wel moet proberen.
Ik kijk op de klok.
Het is acht uur in de avond.
Over zestien uur word ik opgehaald.
Ik kan het niet geloven: ik ga meedoen met de Hunger Games.
Ik verras mijzelf er mee, maar het is geen aangename verassing.
In de woonkamer hoor ik mijn moeder huilen.
Ik vraag mij af of zij nog leeft als ik terug kom - áls ik al terug kom.
En mijn vader?
Zou hij voor zichzelf kunnen zorgen?
Ik móét terugkomen, ik moet het overleven.
Dat moet voor mijn moeder, mijn vader... en voor Brayden.
Ik moet het overleven.
Alleen gok ik zo dat ik niet de enige ben die daar zo over denkt.
Hoewel het al heel vroeg is, ga ik toch al slapen - of tenminste een poging daartoe te doen.
Het is waarschijnlijk de laatste keer dat ik comfortabel van mijn nachtrust zal kunnen genieten.
Ik kleed mij om en ga liggen.
Ik verstop mij onder de dekens en sluit mijn ogen.
En ergens, heel diep vanbinnen... hoop ik dat ik nooit meer wakker wordt.

Helaas open ik die ochtend toch mijn ogen.
Er schiet gelijk een brok in mijn keel.
Het is zeven uur, dus ik heb nog vijf uur hier.
Ik vraag mij af of er al een mannelijke tribuut is, maar ik weet het niet zeker.
Ik stap uit mijn bed.
Is dit de laatste keer dat ik dat zal doen?
Ik open mijn kast en verzamel wat kleren.
Is dit de laatste keer dat ik dit zal doen?
De tranen schieten en mijn ogen en ik verbied mijzelf om dat nog een keer te denken.
Aangekleed kom ik de keuken binnen.
Ik eet een karig ontbijt, zoals gewoonlijk.
Terwijl de vertrouwde planken van mijn vertrouwde huis onder mijn voeten kraken loop ik naar de woonkamer om mij neer te vleien op de vertrouwde bank.
Mijn ouders zijn nog niet wakker.
Na een tijdje besluit ik naar buiten toe te gaan.
Ik trek mijn schoenen en een jas aan.
Zodra ik de deur open komt de koele lucht mij tegemoet.
Ik loop naar buiten en stop mijn handen in de zakken van mijn jas.
Een aantal mensen die ook al buiten zijn komen naar mij toe lopen.
Ze bedanken mij omdat ik mij kandidaat heb gesteld en wensen mij geluk.
Aan één van hen vraag ik of er al een mannelijke tribuut is.
'Ja.' zegt de vrouw. 'Tyson Wolf.'
Even lijkt alles stil te staan.
Alles in mij schreeuwt hetzelfde: Niet hem! Niet hem!
'W-weet u het zeker?' stotter ik.
De vrouw knikt en loopt verder.
Tyson is mijn beste vriend, niet op een romantische manier, maar een vriend.
En hij mag niet sterven.
Ik ren naar zijn huis toe en klop op de deur.
Zijn moeder doet open en probeert mij te begroeten, maar ik maneuvreer mij langs haar.
'Tyson!' roep ik.
En daar is hij.
Hij komt mij lachend tegemoet, maar als hij de blik in mijn ogen ziet vervaagt zijn glimlach.
'Tyson, hoe kón je?!' roep ik terwijl een traan een spoor over mijn wang trekt.
Als ik win, komt hij niet terug.
Als hij wint, kom ik niet terug.
Of we sterven allebei.
'Mira, ik kon je niet alleen laten gaan. Als jij die verdomde Arena in gaat, ga ik ook!' roept hij.
Ik maak een geërgerd handgebaar.
'Hou eens op met om mij geven, man! Je familie heeft je nodig!' schreeuw ik.
'Ja, maar de jouwe ook!'
'Mijn broer is dood, mijn moeder binnenkort ook en dan heb ik alleen mijn vader nog. Jij hebt je zusjes en beide ouders. Zij hebben jou meer nodig.' grom ik.
Hij haalt zijn schouders op.
Weet hij wel waar hij aan begint?!
'Nou, het is al gebeurd.'
Ik weet dat hij gelijk heeft.
'Tyson... ik...' ik zucht voordat ik doorga. 'Ik heb mijn broer beloofd dat ik het zou overleven.'
Mijn trouwste vriend lijkt helemaal niet verbaasd.
'Mira, als jij hem dat beloofd hebt, dan zullen we daarvoor zorgen.'

Reacties (7)

  • Tijgerbloed

    Ik zou wachten tot heel het district is doodgeslagen. Dan zijn er geen kandidaten over en heeft het Capitool een ernstig probleem.

    3 jaar geleden
  • AnnyXX

    Woeps, was vergeten een abo te nemen.
    Gelukkig herinnerde het verhaal van je vriendin me hieraan.

    Sorry!

    3 jaar geleden
  • Ikbenerniet

    Dat zou ik nooit doen

    3 jaar geleden
  • AnneFrank

    Ik zou dat niet doen. Tyson denk dat hij goed doet, maar zo breek je iemand juist. Zo laat je iemand achter met een schuldgevoel die nooit meer gedicht zal kunnen worden... oh ja trouwens, abo

    4 jaar geleden
  • TropiaXL

    Stomme Tyson, stommestomme Tyson, stommestommestomme Tyson. Stom

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen