Hoofdstuk 25 al!*O*

      ‘Wel, ik weet ten minste hoe het is om van iemand te houden en ook hoe het is om geliefd te zijn. Ik kan me niet voorstellen dat jij ook maar van de twee gehad hebt.’ Zijn verslagen woorden halen me uit mijn gedachten, hoewel ze niet de uitwerking hebben waarop hij waarschijnlijk gehoopt had. Hij slaat de deur naar de hal dicht en loopt naar de wasbak aan de andere kant van de kamer, waar hij de gele verf van zijn lichaam begint af te halen. Ik kom overeind, nog heel even licht wankelend en loop naar hem toe, waarna ik vlak achter hem tot stilstand kom. Via de spiegel kijk ik hem quasi verwonderd aan.
      ‘Florian toch. Was dat nou een gemene opmerking? Hemeltje, je bent écht van streek.' Hij werpt me even een korte blik toe via de spiegel, waarna hij zonder een woord te zeggen weer verdergaat.
      'Dat is bijna Beroeps-waardig jongen, knap hoor.’ Met één arm leun ik op zijn schouder, terwijl ik hem goedkeurend aankijk, alsof het hele incident van net niet heeft plaatsgevonden. Terloops werp ik een blik op mijn hals, hopend dat zijn hand geen blauwe plekken heeft achtergelaten. Tot mijn opluchting zitten er maar een paar lichtrode plekken.
Florian droogt met een handdoek zijn gezicht af. ‘Beroeps-waardig, zeg je? Hmm. Nee bedankt. Ik hoef niet per se zo’n ontzettend arrogante uitslover te zijn.’ Ik grinnik licht.
      ‘Nu ben je te vriendelijk. Niet eens moordzuchtig?' Hij zucht, hoewel er heel even een klein glimlachje om zijn lippen speelt. Heel even maar, daarna is het verdwenen.
      ‘Natuurlijk, die was ik vergeten. En harteloos en brutaal.’
      ‘Dat klinkt toch velen malen beter dan melodramatisch en zwak?' Ik glimlach liefjes, terwijl hij zich naar me omdraait.
      ‘Is dat zogenaamd een belediging tegen mij?’ Ik trek een onschuldig gezicht.
      ‘Welnee, hoe kom je daar nou weer bij?’ Florian stapt op me af.
      ‘Wel, als je niets beters te doen hebt dan dat. Wil je dan mijn kleedkamer verlaten? Ik wil me graag uit deze vreselijke broek werken.’ Een zeer onaangename grijns verschijnt op mijn gezicht. Als hij me de kamer niet door gooit, vind ik het eigenlijk best amusant, hem pesten.
      ‘Het is nou eenmaal een favoriet tijdverdrijf, dus ik denk dat ik nog even blijf. Dat vind je toch niet erg, hoop ik?' Florian rolt met zijn ogen, met een voor hem vreemde arrogantie.
      ‘Wat een feest.’ Hij grist zijn shirt van de tafel om het aan te trekken.
      ‘Die heb jij helemaal niet nodig.' Ik pak het shirt uit zijn handen en gooi het achteloos in de natte wasbak 'Helemaal prima zo, op die broek na dan.’ Het was mijn beurt om even écht gemeen en vervelend te zijn. Niet dat ik hem pijn ging doen, oh nee. Dat zou immers veel te gemakkelijk zijn. Ik zou met hem spelen. Als een kat met haar hulpeloze prooi. Ongemakkelijk zet Florian een stap achteruit.
      ‘W-wat zei je?’
      ‘Dat je dat shirt helemaal niet nodig hebt.' Onschuldig stap ik dichterbij, een demonische grijns verbergend. 'Je bent helemaal prima zonder.' Het maakt me niet uit dat ik bijna recht omhoog moet turen om hem aan te kunnen kijken, ik heb er immers geen last van dat ik zo dichtbij sta. Een klein, tintelend gevoel van angst verspreid zich echter kort door mijn vingertoppen, voordat het verdwijnt. Florian pakt me voorzichtig bij mijn armen vast en dwingt me zachtjes naar achteren, schril in contrast met wat er net gebeurde. Die jongen is wel ontzettend wispelturig.
      ‘Ik weet niet waar jij opeens last van hebt. Maar ik heet geen Alex.’ Hij refereerde naar het liftincident, de idioot. Ik strijk met mijn vinger over zijn gespierde borst, terwijl ik mijn hoofd onderzoekend schuin houd.
      ‘Nee, dat weet ik toch. Jij kan veel meer aan dan die saaie Alex. En ik ben veel beter dan dat dode trutje.’ Deze keer ben ik voorbereid op zijn woede. Zijn wenkbrauwen zakken in een snel tempo naar beneden en een woeste glimp verschijnt in zin ogen terwijl hij zich iets voorover buigt om me aan te kijken.
      ‘Nooit van zijn lang zal zijn leve dat je ook maar iets in de buurt van Erica komt.’ Zijn stem sist zelfs, zo kwaad is hij.
      ‘Florian toch.’ Ik plaats mijn hand op zijn borst, voordat ik zijn blauwe ogen weer ontmoet. ‘Uiteindelijk is dit niets meer dan een spel. Onthoud dat nou eens.’ Ik ga op mijn tenen staan en duw mijn lippen op de zijne en sla mijn armen om zijn nek. Terwijl ik zo tegen hem aansta, voel ik hem verstijven van schrik en verwarring, zonder dat hij iets doet. Hij lijkt niet te weten waar hij zijn handen moet laten, of misschien zelfs wat te doen. Ik, daarentegen, heb alles prima onder controle. Al eerder heb ik een jongen gekust, ook vaker dan één keer. Wat heen en weer geflikflooid, maar nooit echt iets serieus. Maar dit, deze valse kus, is de eerste die iets doet kriebelen vanbinnen. Warm en nieuwsgierig. Dit is de eerste kus, die me doet verlangen naar een volgende.
Dit is zeer verkeerd, en ontzettend niet de bedoeling.
      Met een ruk laat ik hem los, een zorgeloze lach op mijn gezicht vastgezet. Ik draai me om en loop dan zonder om te kijken de kleedkamer uit. De deur gooi ik met een klap achter me dicht.

Tam tam taaaaam!

Reacties (2)

  • Lo_Zane

    Hahahahahahahahahahahaha :'D

    Oh my goodness, die arme Florian wordt echt misbruikt!

    3 jaar geleden
  • Slughorn

    -Te verbaasd. Weet niets te zeggen -

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here