Foto bij A Trip To London (AaI/G)

Vandaag volgen we de avonturen van de mysterieuze Arthur 'Arth' ap Ithel/Glarin

Ik dacht laat ik dit hoofdstuk al activeren, we lopen toch twee hoofdstukken achter, dus nu nog maar eenxD
ps: Dit hoofdstuk is geschreven in een dreuzeltrein.

'Ah, je bent er' bromt Hagrid, 'je bent twee uur weg geweest, we halen het nu niet meer met dreuzeltoestellen' zegt hij enigszins boos.
Maar dan zegt hij ineens iets wat me verbaasd.
'heb je ooit gevlogen Arthur?' vraagt hij met dat toontje in zijn stem wat niet veel soeps betekent.
'ehm, nee, gaan we soms met bezems ofzo?' vraag ik ironisch.
'nee, ik ga je niet laten vliegen op een bezem voordat Madame Hoogh je les heeft gegeven' antwoordt hij serieus, mijn ironie niet opmerkend.
Ik sta daar met mijn mond vol tanden.
'nee, ik denk dat ik je maar meeneem met een ander voertuig' zegt hij, en hij haalt een roze paraplu tevoorschijn.
'acio motor' zegt hij en een motor met, zo te horen, zijspan komt aangescheurd, blijkbaar zonder bestuurder.
'We zouden het toch niet halen met “dreuzeltoestellen”' vraag ik ontsteld.
'Oh, dit is inderdaad een dreuzeltoestel, m'r niet zomaar eentje!' zegt hij, en tilt me zomaar in de zijspan.
'Ik zie niet wat hier zo...'
Ik kan mijn zin niet eens afmaken want Hagrid begint meteen te rijden, recht in de richting van het bos, waar natuurlijk bomen staan, en motor die rijdt+boom klinkt niet gezond.
'Hagrid ik denk NIET DAT DIT GAAT WERKEN!' ik roep het laatste deel en sluit mijn ogen, niet dat dat iets doet aan het zicht, ik zie namelijk sowieso al niks, maar het is gewoon een menselijke reflex
Maar er komt geen klap, en als ik mijn ogen open vliegen we waarschijnlijk al over Llanidloes heen als ik voel hoe hard dit ding gaat.
Voor de zoveelste keer open ik mijn mond, zonder dat er een woord uit komt.
'ahahaha, geweldig toch?' zegt Hagrid enthousiast terwijl ik hoor hoe zijn baard even enthousiast mee wappert in de wind.
Vliegen is echt een heel rare ervaring als je blind bent.
Ik voel hoe de wind aan mijn haren trekt, en ik wil eigenlijk rechtstaan en mijn armen uitspreiden, en het woeste beest van opwinding mijn borstkas uitlaten.
Maar dat durf ik niet, want zodra ik mijn benen ook maar een beetje beweeg loopt er al angstzweet over mijn rug, bang dat ik zal vallen.
Stel je voor dat je op eens stoel staat.
Stel je dan voor dat je je ogen dichtdoet.
Zie je het voor je? (padoem tsss)
Stel je dan nu voor dat die stoel met 200 kilometer per uur door de lucht vliegt, ondertussen heen en weer schotsend.
Dat is ongeveer de situatie waar ik me in zou bevinden als ik nu zou rechtstaan.
Plan geannuleerd.
'zeg Hagrid, heb jij deze motor betoverd?!' roep ik, want ondanks dat ik Hagrid aan zou kunnen raken als ik zou willen, zorgt de wind er voor dat ik al mijn volume uit mijn borstkas moet halen om me verstaanbaar te maken aan de halfreus.
'Nee, dat heeft Sirius Zwarts gedaan, peetvader van Harry Potter, de redder van de wereld!' roept hij terug, met duidelijk iets minder moeite.
'Wauw ik zou die Sirius Zwarts graag ontmoeten!' roep ik weer.
Het wordt even stil, zelfs de wind lijkt even zijn eeuwige gebulder te staken.
'Hij is dood, vermoord terwijl hij Harry beschermde'.

De hele verdere rit is er geen woord meer gesproken, over Sirius Zwarts niet, over niks.
Het eerste woord wordt pas weer losgelaten als Hagrid de motor, blijkbaar even buiten Londen, aan de grond zet, en er op de dreuzel manier mee verder rijdt.
'Hopelijk heeft niemand ons gezien' mompelt Hagrid.
Eerlijk gezegd zou ik het een wonder vinden als ze ons hadden gezien, hoe zenuwachtig Hagrid er over deed was echt niet te geloven, ik bedoel, zo slecht kan het toch niet zijn? Er is vast wel een spreuk die het geheugen wist of zo.
Maar gezien het depressieve antwoord op mijn vorige vraag hou ik nu mijn mond.

De rit door London leek Hagrid weer een beetje op te fleuren, en ik hoorde hem enthousiast iemand begroeten.
'ah Loena! Hoe gaat het! De laatste keer dat ik je zag was...' Hagrid leek stil te vallen.
Ik hoor hoe een dromerige stem hem aanvult.
'Bij mijn bruiloft met Scamander, je hoeft je er niet voor te schamen om het uit te spreken Hagrid'
Waarom zou iemand zich schamen om een bruiloft?
Ik hoor hoe iemand snel wegglipt en hoe een deur open gaat.
Ik hoor ondertussen dat Hagrid ongemakkelijk aan zijn achterhoofd krabt.
'Noaja, ik moet gaan Loena, ik heb hier een laatkomertje' zegt Hagrid, en ik vermoed dat hij nu naar mij wijst.
'Aha, wat is de naam?' vraagt de vrouw die Loena heet, en ik hoor hoe ze een stap naar me toe zet.
'Arthur ap Glaring', antwoord ik, 'en volgens mij is uw kind er vandoor' voeg ik daar aan toe, want ik hoorde dat met het wegglippen van de persoon de stem van een kind verdween, een stem die eerst tegen deze vrouw stond te praten.
Ik weet zeker dat ze nu haar hoofd omdraait.
'Wel verdraaid, ik denk dat ik maar achter Lorcan aan ga' zegt ze, 'hoe zag je dat trouwens?' vraagt ze nog snel.
Ik lach een beetje mistroostig, 'ik ben blind mevrouw, ik hoorde het alleen maar'
'oh wat naar, tot op perron 9 ¾!'
Oh wat naar, wat naar dat mensen altijd zeggen dat blind zijn naar voor me is, best wel irritant.
Hagrid loopt ook naar binnen, en ik volg hem.
Zodra ik denk dat de vrouw weg is, fluister ik iets in Hagrids oor.
'ze is nu twee jaar gescheiden van Rolf Scamander, de vader van haar zoon, ze noemt hem sindsdien altijd gewoon bij zijn achternaam' zei Hagrid terug.
Zie je wel dat ik op al mijn vragen een depressief antwoord krijg!
See what I did there?
Ooooh dubbele grap!

Mensen zeggen wel eens dat ik te veel grappen over mijn blindheid maak, ik weet niet waar ze het vandaan halen.
Ondertussen hoor ik hoe Hagrid met zijn paraplu tegen een bakstenen muur tikt.
'Hagrid ik heb veel gehoord de laatste twee dagen, maar je kan me niet laten geloven dat je door op een stenen muur te tikken naar die zogenaamde “Wegisweg” gaat', zeg ik droog.
En dan hoor ik dat de muur openschuift.
'Krijg nou wat', mompel ik.
Ik hoor overal stemmen, ik hoor hoe verkopers waar aanprijzen waar ik nooit eerder van gehoord heb, en hoe kinderen enthousiast doen over bezemstelen en nieuwe boeken over de avonturen van ene Newt Scamander.
Zouden die Rolf en Lorcan familie van hem zijn?
Het is echt een totaal andere wereld.
Maar toch hoor ik ook hoe mensen enthousiast zijn over relaties, of juist hun gevoelens uithuilen bij hun vrienden als de relatie ten einde is.
Ook hoor ik hoe kinderen smeken om wat snoep, en moeders en vaders die kwekken over hun kinderen.
Ja, ik denk dat ik me hier wel thuis zal kunnen voelen.

Reacties (4)

  • GoCrazy

    Wow, echt mooi geschreven! Hij is blind, dit is eens iets anders dan bij de meeste, dat maakt het ook zo speciaal!:Dsuper mooi verhaal!

    3 jaar geleden
  • Wavechaser

    'Hij is dood, vermoord terwijl hij Harry beschermde'.
    SON OF A BITCH
    Oh wat naar, wat naar dat mensen altijd zeggen dat blind zijn naar voor me is, best wel irritant.
    hahaahahhah dat is echt zo savage. Ik vind het ook heel fijn dat hij niet TRaaaagisch over zijn blindheid doet. Je had dit net zo goed in een verhaal kunnen veranderen waarin alles wat Arthur zegt en doet iets te maken heeft met zijn handicap EN DAT OOK ELKE KEER DUIDELIJK MOET MAKEN, maar dat deed je niet en god bless. God fucking bless.

    3 jaar geleden
  • Samanthablaze

    Omdat hij de 'echte' wereld zoals wij die kennen niet kan zien, heeft hij zijn eigen wereld gecreëerd, in zijn gedachten, zijn beeld van de wereld ook al zal hij nooit weten of het een beetje klopt.
    En dat is echt mooi.
    En ook echt super omschreven!

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Ik vond het wel leuk om te lezen hoe hij keek naar een totaal andere wereld dan die van hem. Het is wel goed dat hij zich thuisvoelt en niet melancholisch en triest en zo. (:

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen