Foto bij 100

“Ik zou nooit in de stad kunnen wonen,” zei Éloïse, eerlijk als ze was. “Ik heb er gestudeerd, en het was me veel te druk.”
“Ik wil ook niet terug. In elk geval niet naar Parijs.” Ik grinnikte. “Maar dat heb ik al zo vaak gezegd, en elke keer was er weer een reden dat ik terugkwam.”

Er viel een stilte, maar het was niet onprettig. Er hing hier een stilte die me kalmeerde, die zelfs mijn losgeslagen gedachten af en toe kon bedaren. Een stilte die ik niet eerder had meegemaakt. Éloïse had gelijk over de stad. Het was er te druk.

“Het was wel mijn thuis, weet je?” zei ik met een zucht. “Parijs, bedoel ik. Voor zo lang.”
Ik zweeg weer even. “Maar je had wel gelijk. Het is hier stiller. Het is hier beter.”

Voor heel even waren wij twee de enige twee personen op aarde, en de stilte was precies wat ik wilde horen. Geen loze woorden, niets. Gewoon stilte.

Toen ik jonger was, gingen we met het hele gezin naar een film. Er waren beelden, maar geen geluid. Er was een man met een piano, die de muziek maakte. En hoewel hij goed speelde, vroeg ik me af hoe de film eruit had gezien zonder die muziek. De muziek in mijn leven was nu eindelijk gestopt. Niet de film zelf, die ging door. Maar de muziek was verdwenen. En toen besefte ik dat ik nooit gewild had dat de film zou stoppen, alleen de muziek. Hier zou ik de rust vinden die ik nodig had.

Er was geen film meer. Al het geld ging naar de oorlog.

Hier was geen oorlog.

Reacties (7)

  • Thuria

    Hoofdstuk 100! Dat is wel een applausje waard zeg ^^
    Ik ben benieuwd hoe ze het gaat vinden in het nieuwe huis:)

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Wauw hoofdstuk 100!
    Een mooie metafoor heb je gevonden :3

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen