~~ Wedstrijddag ~~

'Dit lijkt de jungle wel. Weet je zeker dat het hier is, Nelly?' Vraag ik verbaasd, als ik om me heen kijk naar de verwilderde natuur en een paar lianen aan de kant duw. 'Alles is hier dichtgegroeid. Is hier wel echt een voetbalveld?'
'Ik weet zeker dat het hier ergens is. Mijn vader heeft me de weg heel duidelijk gewezen. En het zou hier ergens moeten zijn,' antwoordt ze en ze kijkt ook een beetje verward om zich heen.
Zie jij iets, Adèle? Denk ik bij mezelf en ik kijk naar mijn schouder.
Adèle tuurt in de verte en knijpt haar ogen tot spleetjes. 'Nee. Ik zie ook niets. Er valt eigenlijk niets te zien behalve struiken, lianen en héél veel bomen.'
'Inderdaad, Nelly,' zegt Mark. 'Weet je zeker dat het hier is?-'
'Stil eens.' Nelly legt haar vinger op haar lippen en kijkt om zich heen. 'Horen jullie dat ook?'
Ik spits mijn oren en probeer zo veel mogelijk van de geluiden om me heen op te vangen. Er zijn wat watervallen hier in de buurt, de wind waait licht en ik hoor iets van Tarzan geluiden, of zo. Het komt vanachter die bomen. Maar daar staan de bus en-
'Mijn auto!' Roept Nelly en ze stapt langs de bomen. Iedereen volgt haar voorbeeld en deinst dan meteen weer geschrokken achteruit.
Nelly's auto zit onder de mensen. Er liggen een paar mensen op het dak, op de stoelen en op de motorkap. Ze hebben allemaal een groen tenue aan. Dat zou dus moeten betekent dat die beesten daar, ónze tegenstanders zijn! 'Kijk! Metaal met nog meer metaal erin!' Lacht een grote jongen- correctie; groot beest vrolijk, als hij de motorkap open en weer dicht slaat.
'Wat een griezels!' Roept Adèle. 'Moeten jullie daar echt tegen spelen?'
Ja. Dan kijk ik weer naar Nelly. 'Dan zullen zij ook wel weten waar het voetbalveld is. Niet?'
'En wie gaat dat vragen?' Antwoordt ze en ze kijkt vol afschuw naar de jongens, die nog steeds aan haar auto hangen.
'Dat lijkt me logisch,' zegt Axel. 'Dat moet Mark doen. Hij is tenslotte aanvoerder.'
'I-Ik?' Mark kijkt naar de jongens en slikt. 'Ohw.' Hij loopt op de allerkleinste jongen af. De jongen heeft ongeveer dezelfde lengte als Timmy, bruine haren in een kuif, en is waarschijnlijk hun aanvoerder. Dat denk ik tenminste, aangezien hij een blauw met wit gestreept bandje om zijn arm heeft.
'H-Hey, ik ben Mark Evans, de aanvoerder van Raimon. En jullie tegenstander van vandaag,' zegt Mark en hij glimlacht. 'Dus kun je ons misschien wijzen waar het voetbalveld is?'
De jongen grijnst en wijst in de richting van nog meer bomen en struiken. 'Hierachter.'
'Kom op, jongens. dan gaan we maar beginnen met de warming-up.'

'Het is jammer dat de Inazuma Knal niet meer gelukt is,' zeg ik tegen Axel, als we op het grote voetbalveld staan met een stuk of 100 mensen. Het zijn eigenlijk allemaal fans van Wild, maar... Wij hebben er drie! Drié! Jacks broertje en twee anderen jongetjes. Het probleem is alleen dat Jack nu nog zenuwachtiger is geworden, omdat zijn broertje héél veel vertrouwen in hem heeft. En Nathan en ik hadden hem net weer gekalmeerd.
'Ja. Dat is inderdaad jammer.' Axel kijkt naar Jack. 'Maar hij zal zelf zijn hoogtevrees moeten overwinnen.'
'Dat is waar. Maar we zullen hem wel een beetje moeten helpen. Toch?' Axel knikt. 'We moeten er gewoon allemaal vertrouwen in hebben-'
'Hey! Axel! Manou!' Roept Mark naar ons. 'Ga op jullie plek staan! We gaan beginnen!'
'Ja-ha!' Roep ik terug. 'Nou, succes.'
'Succes.'
Ik ren snel naar mijn plaats en ga naast Jack in de verdediging staan. 'Kom op, Jackie. Je kunt het!'
'J-J-Ja! Ik kan h-het,' zegt hij. Waarschijnlijk niet overtuigd van zichzelf. 'I-Ik moet de Inazuma Knal doen.'
Dan klinkt het fluitsignaal en wij trappen af. Vlak erna klinkt er een raar Tarzan geluid van de coach van Wild. 'Wat heeft dat nu weer te betekenen?' Vraagt Adèle verbaasd.
Ik heb geen idee. Maar je moet je mond maar weer houden, want dit is een belangrijke wedstrijd. Oké?
'Oké. Begrepen.'
De bal gaat naar Kevin en hij schiet de bal hoog de lucht in. 'Houd deze maar eens tegen! Komt ie, Axel!' Axel springt naar de bal, maar de aanvoerder van Wild pakt de bal eerder en met een veel groter gemak uit de lucht. Niet normaal. Axel kreeg niet eens de kans om de bal aan te raken.
Hun aanvoerder speelt de bal door de lucht naar een jongen met het uiterlijk van een... Jaguar? Ik weet het niet. Maar hij heet in ieder geval Adrian Speed. En die naam past goed bij hem, want hij dribbelt met gemak langs onze middenvelders. Ook hij speelt de bal vlak daarna weer hoog door de lucht naar iemand anders.
'Die kan ik hebben!' Ik spring naar de bal toe en steek mijn voet er al naar uit. Maar een andere jongen van Wild is me te snel af, en heeft de bal eerder dan ik. 'Condor Duik!' Zijn schot gaat ietwat scheef op het doel af, maar dan komt er alweer een andere aanvaller. 'Tarzan Schot!' De bal gaat nu wel echt recht op Mark af.
'Kom op, Mark!' Roep ik naar hem.
'Die heb ik! Vuurbal Knokkel!' Hij duwt zijn hand tegen de bal en gooit hem weer terug het veld in. Hij hield hem tegen, maar wel met moeite. We moeten hem wel proberen te helpen.
Kevin heeft de bal weer. 'Draken Poeier!' Mijn ogen worden groot. Net voordat Kevin de bal op het doel af kan schieten, komt er een verdediger van Wild aangerold. Hij rolt met volle vaart op Kevin af en neemt hem met zich mee. Ze komen tot stilstand door een houten hek. 'Auw!'
'Kevin!' Mark, Sylvia en ik rennen met zijn drieën op Kevin en de stapel planken af. De verdediger van Wild is alweer opstaan en weggelopen. Nou, sorry, hoor, maar dat vind ik dus wel echt een beetje asociaal. Ik heb niet eens één sorry gehoord.
Sylvia knielt bij Kevin neer en laat haar handen uitgebreid over Kevins onderbeen glijden. 'Hij heeft zijn enkel verstuikt. Hij kan verder niet meer meespelen,' concludeert ze na een tijdje.
'Dan moet of Willy, of Bobby het veld in,' zegt Mark.
'Kies Bobby,' mompel ik in zijn oor.
Mark grijnst. 'Nou, goed, dan.' Hij steekt zijn armen in de lucht. 'Bobby! Jij komt het veld op en gaat op Jacks plek staan! En Jack gaat in de voorhoede samen met Axel!'
'I-Ik? Maar ik ben geen aanvaller, Mark,' zegt Jack.
Ik loop naar hem toe en sla hem bemoedigend op zijn rug,- omdat ik niet bij zijn schouder kom. 'Het komt wel goed. mark heeft je in de voorhoed gezet, omdat de Inazuma Knal nu nog de enige oplossing is. Snap je?'
Jack knikt. 'Ja.'
Maar uiteindelijk blijkt dat hij het toch niet snapt. Want de rest van de eerste helft springt Axel alleen maar op Jacks hoofd, en kan de Inazuma Knal niet gedaan worden. En Bobby, Nathan, Mark en ik zijn de enige die af en toe nog een beetje aan de bal komen, om zo te voorkomen dat Wild niet scoort. En het dan nu, na de eerste helft, ook nog 0-0 staat. Maar we doen het dus best goed.
'Mag ik misschien weer in de verdediging?' Vraagt Jack dan.
'Wat? Jack!-'
'Anders wil ik gewisseld worden. Want ik verpest de Inazuma Knal de hele tijd.' Jack knijpt zijn ogen dicht. 'Ik kan het gewoon niet.'
'Dat moet je niet zeggen!' Roept Mark. 'We gaan nu gewoon weer verder en we doen ons best. En jij ook.'

De tweede helft... Ik weet niet hoe lang hij al bezig is, hij is in ieder geval bijna afgelopen. Maar het gaat tot nu toe precies zoals de eerste helft. Iedereen doet zijn best om Jack te helpen, maar het lukt niet. En Mark doet ontzettend hard zijn best om alle schoten te stoppen. Zijn handen moeten wel heel veel pijn doen. Niet dat alleen Mark er hard voor werkt, hoor. Ook de anderen jongens doen hun best, en dat ziet Jack net zo goed.
'Vuurbal Knokkel!' Mark houdt de bal nog een keer tegen en heeft hem klem in zijn hand.
Ik kijk naar Jack. Hij staat trillerig op zijn benen en kijkt naar de rest van ons team. We moeten het gewoon nog eens proberen. Dat gaan we gewoon doen. Jack kan dit. Dat weet iedereen alleen hijzelf weet het nog niet.
'Mark,' ik draai me naar hem om. 'Pass hem naar Jack.'
'Naar Jack?'
'Natuurlijk!'
Mark kijkt ook heel even naar Jack en glimlacht. 'Ja.' Hij trapt de bal hard omhoog naar Axel en Jack. 'Kom op, Jack! Je kunt het! Ik- Nee... Wij weten het zeker!'
De aanvoerder van Wild springt ook al omhoog. 'Komt hij, Axel!' Jack knijpt zijn ogen dicht en springt omhoog. Hij kantelt zichzelf, zodat Axel zich op zijn buik kan afzetten.
'Kijk, nu! Hij doet het gewoon!' Roept Mark naar me.
Axel glimlacht en zet zich dan hard af op Jacks buik. Hij komt hoger dan Wilds aanvoerder. 'Inazuma Knal!' De bal vliegt in een rechte lijn langs de keeper.
'Dat is een goal!' Roep ik hard. 'We staan voor! E-' Dan klinkt het eindsignaal. 'En we hebben gewonnen!'
'Gefeliciteerd met jullie derde overwinning,' lacht Adèle.
Mark en ik rennen lachend op Jack af en slaan onze armen om hem heen. 'Het is je gelukt, Jack. Het is je gewoon gelukt!' Ik laat Jack weer los en spring ook vrolijk op Axel af. 'En jij hebt het natuurlijk ook super goed gedaan!' Ik leg mijn armen op zijn rug en haal ze er dan meteen weer vanaf. 'Uhm... S-Sorry.'
'Ohw, waaw. Je was overenthousiast, Manou,' mompelt Adèle.
Ik weet het, zeg ik tegen haar in mijn hoofd en ik kijk beschamend naar de grond.
'Het is oké.' Axel glimlacht en laat zijn hand dan een keer over mijn rug glijden. 'Jij deed het ook goed.'
'Bedankt.'

Reacties (3)

  • Duendes

    Ademen, Sam, blijven ademenxD
    Ik vind Axel en Manou wel leuk samen, maar ik twijfel nog of ze een goed stel zouden zijnxD
    Super geschreven!!

    1 jaar geleden
  • Samanthablaze

    AXEL WAAR BEN JE MEE BEZIG JE BENT VAN MIJ!!!!

    1 jaar geleden
  • DeNaamIsGideon

    Ik kan geen creatieve reactie bedenken, hellep!
    Maar het was een geweldig hoofdstuk!

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen