Foto bij Innara (deel 2)

Oké, volgend hoofdstuk komt er een stuk dat verteld wordt vanuit Matsuda, en voor Oslo heb ik ook nog wel een leuk stukje.
Reacties en een dikke knuffel voor de kudo-knop maken me heel gelukkig!

'Dank je.' Ik pakte mijn dampende beker thee aan. 'Zou je nog iets willen weten over Vaizel?' Ik knikte. 'Wat wil je weten?' Vroeg ze. 'Nou, wat heb je te vertellen?' Vroeg ik, en ik nam een piepklein slokje van mijn hete thee. Daarna zette ik die op een klein, rond tafeltje neer, want het was nog veel te heet. 'Nou,' begon Suzy. Het was duidelijk dat ze hier van zou gaan genieten. 'Een keertje heb ik één van mijn ex-en betrapt op vreemd gaan, met een jongen!' Vertelde ze. 'Natuurlijk heb ik hem daarna meteen gedumpt...' 'Oké,' onderbrak ik haar. 'Sorry, maar ik had eigenlijk gehoopt op verhalen over Vaizel, niet over jou ex-en.' Suzy grijnsde. 'Sorry, wil je het verhaal over Innara horen?' Ik werd nieuwsgierig. 'Wie is Innara?' Suzy boog wat dichter naar me toe. En begon op een geheimzinnige toon te vertellen. 'Innara woont in een zwart, oud huis aan de rand van het dorp. Niemand weet hoe oud ze is, of hoe lang ze hier al woont. Ze is er nooit bij als we feesten geven of bij festivals, en sommige mensen hebben haar zelfs nog nooit gezien. Als iemand het waagt om in de buurt van haar huis te komen en dan naar binnen kijkt treffen ze of een lege kamer aan, of een Innara die aar de muur staart. Gewoon staren, ze doet nooit iets anders.' Ik nam een slok van mijn thee die nu afgekoeld was. Het leek wel alsof ze een griezelverhaal vertelde. 'In de nacht is het al helemaal doodeng, ik ben één keer met Sunny en James daar in de nacht naartoe gegaan. Of nou ja,' ze grinnikte even. 'Het was zeven uur s'avonds, maar het was in elk geval al wel donker.' Suzy huiverde even, maar volgends mij deed ze dat alleen voor het effect. 'Zoals gewoonlijk zat Innara daar. Op de bank. Te staren. Maar in het donker leken haar ogen net zwarte gaten!' Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld. Ik dacht echt: nu komt er iets engs, nu krijg ik te horen dat dat kind iemand zat op te eten ofzo. Maar gewoon donkere ogen... wauw... 'En ik ben haar ook een keer in de kruidenwinkel tegen gekomen. Volgens mij is ze bevriend met de trol die daar werkt. Ze kocht jasmijnthee en ging netjes achteraan de rij staan. Maar dat kind spoort echt niet hoor! Toen iemand hallo zei begon ze hem naar zijn ziel te vragen! Alsof het doodgewoon is on te vragen:' Suzy zette een dromerige stem op. '"Hallo, hoe ziet jou ziel er uit?" Dat is toch kierewiet!? En dat kind lijkt pas een jaar of dertien, sorry hoor, maar toen ik dertien was was ik meer geïntegreerd in of iemand single was, dan hoe iemands ziel er uit ziet!' Op de een of de andere manier kreeg ik Eem beetje medelijden met die Innara. Zo te horen oordeelde Suzy alleen maar op wat ze gezien had. Een raar stemmetje achter in mijn hoofd vertelde me dat dit kind gewoon een zielig meisje was die verkeerd begrepen werd. En wat maakte het uit dat zij wat anders was? 'En ik denk dat ze ook een of andere ziekte heeft hoor, haar ogen zijn helemaal rood. En slaapt dat mens wel? Ze heeft altijd wallen onder haar ogen.'
'Van het huilen en de slapeloze nachten.' Zei ik toonloos terwijl ik in mijn thee staarde. 'Wat?' Vroeg Suzy alsof ze me niet verstaan had. 'Ik zei dat dat ook gewoon van het huilen kan komen.' Zei ik met een hade stem. Ik werd ene beetje pissig. Dit was waarom mensen niet op uiterlijk moeten oordelen! 'Ik heb het gevoel dat die Innara helemaal niet zo'n psychopaat is als jij zegt! Volgens mij is ze gewoon verkeerd begrepen door iedereen.' Suzy keek me stomverbaasd aan. 'Zo heb ik het nog nooit bekeken.' Fluisterde Suzy. En even straalden we elkaar ongemakkelijk aan. 'Sorry?' Fluisterde Suzy. Ik glimlachte. 'Het is oké.' Zei ik. 'Gaan we vanavond nog naar de Verdronken Gnoe?' Vroeg ik gauw, maar ik zat met mijn hoofd nog steeds bij Innara. Wat als ik een keertje bij haar op bezoek zou gaan? Matsuda wist vast wel waar ze woonde. 'Ja.' De rest van de dag bestedden we aan kletsen, rondhangen in winkels, en vooral: de slappe lach hebben.
'Ik heb gisteren al gezegd dat je zou komen solliciteren. Gewoon jezelf zijn, en dan komt alles goed. Meneer Kasai is heel aardig en neemt iedereen aan als ze maar geen illegale spullen met zich mee smokkelen.' Ik wist niet zeker of het een grapje was, dus ging ik voor de tussenweg: glimlachen. Plotseling sloeg Suzy de bocht om, en ik moest acheruit springen om niet op hara tenen te trappen. Aan de andere kant van het steegje was een klein, gezellig uitziend straatje. En daar was het café. Het was groter dan ik verwacht had, en één van de enige huizen in de buurt die van hout gemaakt was. Ik volgde Suzy naar binnen. Er stonden veel tafels en op een klein podium in de hoek speelden twee mannen gitaar. Het was heel lang geleden dat ik muziek had gehoord. Suzy trok me mee aan mijn arm en we gingen ergens achter een duur door. 'Hallo meneer Kasai! Hier is Erza.' Zei Suzy.
Daarna volgde er een lang gesprek en mocht ik eindelijk aan de slag. Met een stukje perkament en een potlood schuifelde ik naar een tafel. 'Wordt u al geholpen?' Vroeg ik. De vrouw die aan de tafel zat schudde haar hoofd en bestelde één thee. Snel krabbelde ik thee op het papiertje en zette het tafelnummer er achter. Suzy gaf me een high-five en ik overhandigde het perkament aan haar. Toen kreeg ik een dienblad in mijn handen geduwd en zette twee bekers bier en één wijn op een tafel neer. Ik wist dat ik eigenlijk plezier moest hebben, maar nu vind ik het nog doodeng. Ik was steeds bang om de verkeerde bestellingen te bezorgen, of het verkeerde op te schrijven. In het Feeënrijk zat een kind maar tot zijn achtste op school, en daarom vermoedde ik dat mijn handschrift er voor Suzy meer als geheimtaal zou uit zien. Terwijl ik met een vers gebakken brood en twee glazen water door de tafels heen wankelde voelde ik tot overmaat van ramp mijn teen achter een steen op de vloer haken. Alles leek te versnellen en voordat ik het wist lag ik languit op de grond, en was ik nat van het water. Snel rende Suzy naar me toe. 'Gaat het?' Vroeg ze bezorgd. Eerst schaamde ik me heel erg, maar toen begon ik te lachen. Zij lachte ook en nam me mee naar achteren. 'Kluns.' Grinnikte ze terwijl ze een handdoek naar me gooide. 'Heb je je echt niet bezeerd?' Vroeg Suzy. Ik wreef mijn haar droog. 'Hooguit een paar blauwe plekken, meer niet. Ik kan wel weer aan het werk.' Zei ik, en stond op. Ik wou natuurlijk ook niet dat ik niet aangenomen zou worden, alleen om zo'n klein foutje. Toen we weer door de deur naar buiten kwamen bevroor Suzy. Ze keek naar iets of iemand vlak bij de ingang. 'Wat-?' Vroeg ik. 'Innara.' Zei Suzy, en maakte een hoofdbeweging naar de deur. Aan een tafel in de hoek zat een meisje van inderdaad een jaar ik twaalf, dertien. Ze had lang, zwart haar en donkere ogen. 'Ik ga.' Zei ik vastbesloten. Ik probeerde om niet heel de tijd naar Innara te kijken die haar benen optrok en naar en vlek op de tafel keek. 'Hallo, wat kan ik voor je inschenken?' Vroeg ik beleefd. Ik zag inderdaad dat haar ogen rood waren. Ik was er zeker van dat ze gehuild had. Ik wou dat ik iets voor haar kon doen, maar om me er zomaar mee te bemoeien zou raar zijn. En misschien zelf pedo-achtig. 'Een jasmijnthee alsjeblieft.' Zei ze met een zachte, dromerige stem. 'Komt er aan.' Ik leup terug naar Suzy. 'En?' Vroeg ze gretig. Even zag ik Innara mijn kant op kijken. 'Ze heeft weer gehuild, denk ik.' Fluisterde ik. 'Wilde ze geen cocaïne hebben? Ik zweer het, dat kind lijkt echt 'high all the time'. Zei Suzy. Ik grinnikte even. 'Nee, gewoon thee.'
Gewoon thee.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Ik wou dat ik nog een kudo kon geven, maar helaas gaat dat maar 1 keer...:(Wel een leuk hoofdstuk!:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen