Foto bij 103

Toen Éloïse haar moeder eindelijk losliet, begroette de vrouw mij met dezelfde hartelijkheid als haar man eerder deed. Ze stelde zich voor als Agathe, en ze zei dat ik haar ook zo mag noemen.

“Jullie kunnen vast wel wat te eten gebruiken, denk ik?”

We liepen binnen in de ruime boerderij, en Agathe nam ons mee naar een ouderwets ingerichte keuken. Daar stonden een groot aantal pannen te pruttelend op het vuur. Het rook meer dan heerlijk.

“Dek jij de tafel, Éloïse?”

De sfeer in de keuken was ontspannen. Het was duidelijk dat het altijd al zo geweest was. Éloïse’s vader was zo anders dan de mijne. Hij was zachtaardig en vriendelijk, niet agressief en dominant. Hij leek trots op zijn dochter, niet alsof hij liever een zoon had gezien, maar oprecht trots. Ik begon te beseffen dat er al een hoop mis was met het gezin waar ik was opgegroeid al voor Emile was gestorven in de oorlog.

“Kan ik helpen?”
“Nee, Justine, ga maar zitten. Je bent onze gast.”

Het eten was heerlijk. Ik had in geen tijden zo heerlijk gegeten, en ik complimenteerde Agathe dan ook uitgebreid voor haar kookkunsten. Ze bloosde en wuifde het weg, maar ze leek wel door te hebben dat ik het echt meende.

“Zo, Justine. Zou je ons willen meehelpen op de boerderij? We doen hier eigenlijk alles zelf. Ik denk dat werk in de buitenlucht je goed zal doen.”

Ik knikte. “Ik help jullie graag mee. Waar hebben jullie me voor nodig?”

Reacties (3)

  • katl1

    Snel verder please!!!

    4 jaar geleden
  • Croweater

    Aawh dit gaat helemaal goed komen!

    4 jaar geleden
  • Helvar

    Aaaahw, haar ouders zijn echt leuk en lief ^^

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen