Vlak voor hij naar zijn eerste gesprek met de psycholoog zou gaan, maakte Rogier nog een wandeling door het bos. Hij wilde tot rust komen voor iets waarvan hij vermoedde dat het erg stressvol voor hem zou gaan zijn. Het was er stil en rustig. Slechts een enkele wandelaar was hij tot nu toe tegengekomen, wat hij erg fijn vond. Hij had er behoefte aan om het bos voor zichzelf te hebben.
Helaas voor hem was dat op een gegeven moment niet meer zo. Achter zich hoorde hij gekraak en toen hij even achterom keek, zag hij een paar meter achter zich een andere wandelaar lopen. Hij besteedde er verder geen aandacht aan en keek weer voor zich uit. Dit resulteerde in dat hij schrok toen de andere wandelaar opeens naast hem stond. Het bleek Ewijn te zijn.
'Sorry dat ik nu pas ben gekomen, maar ik wilde je tijd geven,' begon Ewijn meteen, om te voorkomen dat Rogier meteen in woede zou uitbarsten om zijn lange afwezigheid. Hij had nog wat dingen moeten regelen, zoals zorgen dat Varya en Kazimir in een veilige omgeving terecht zouden komen. Beiden hadden ze aangegeven niet terug naar hun dorp te willen, maar wel in Rusland te willen blijven. Met Ewijn's hulp hadden ze zich in een dorp gevestigd en hij had hen ervan verzekerd dat ze niets tekort zouden komen. Ze zouden het wel met elkaar uithouden en van elkaar gaan houden, daar was Ewijn overtuigd van geweest. Ze waren de afgelopen weken veel met elkaar opgetrokken en ze pasten wel bij elkaar. Hij had ze dus ook met een gerustgesteld hart kunnen achterlaten om daarna te gaan kijken hoe het met Rogier ging.
Hij vermoedde dat zijn vriend boos op hem was vanwege de dood van zijn leerling. Hij wist dat hij een hoop uit te leggen had. Hopelijk zou Rogier het begrijpen, maar hij had inderdaad wat goed te maken.

'Tijd voor wat?' vroeg Rogier ietwat nijdig op zijn vraag, maar eigenlijk wist hij het antwoord wel.
'Tijd om te verwerken en om wat meer tot rust te komen. Ik heb dingen uit te leggen en weet ook dat ik dingen anders had moeten aanpakken. Maar het leek me beter dit te doen wanneer je weer iets gekalmeerd zou zijn.'
'Was je bang dat ik anders ook je hand zou afhakken?' Rogier meende het eigenlijk serieus, maar Ewijn moest erom lachen.
'Nee, ik weet dat je onverwachte dingen kan doen wanneer je boos bent, maar ik denk niet dat je daar in staat toe bent tegenover mij. Maar eerlijk, ik was wel bang voor die woede, vooral wanneer verdriet nog erg vers is.'
'Momenteel is de persoon op wie ik het meest kwaad ben ikzelf, dus je hebt weinig te vrezen.' Ewijn keek bezorgd bij het horen van deze woorden, had niet verwacht dat Rogier zichzelf kwalijk aan het houden was voor de gebeurde dingen.
'Dat is niet nodig, Rogier!' uitte Ewijn. 'Jij hebt nog wel de minste schuld aan de dood van mensen, je probeerde ze juist te beschermen.'
'Dat is het juist! Ik kon ze niet goed genoeg beschermen en nu zijn ze dood.' Waar hij eerst bijna schreeuwde, was zijn stem nu vervlogen tot een gefluister.
'Hoe graag je ook wilt, je kan niemand altijd blijven beschermen en zo voorkomen dat hen wat overkomt. Ik heb daarin ook gefaald tijdens de slag. Ik wilde je vrienden beschermen en zorgde ervoor dat de stenen krijgers geen van jouw vrienden een dodelijke slag kon toebrengen. Maar voor Stefan kwam mijn bescherming te laat en Khezev is door een ander kwaad gedood.'
'Dus, je hebt toch een soort van naar me geluisterd?' Rogier was verbaasd hierdoor. Verbitterd had hij gedacht dat het spel voor Ewijn meer waard was dan mensenlevens, maar dit had niet helemaal geklopt. Ewijn had zijn vrienden willen beschermen, hij had mensenlevens willen behouden in plaats van vernietigen.
'Natuurlijk heb ik naar je geluisterd. Ik wilde het dan wel op mijn manier doen, maar jouw bezorgdheid om je vrienden, zorgde wel dat ik hen wilde beschermen. Ik geef echt wel om je. Ik ben soms alleen verdomd eigenwijs en komen mijn goede bedoelingen niet altijd even duidelijk over.'
'Dank je wel dat je in ieder geval een poging hebt gedaan,' zei Rogier zachtjes, maar het kwam uit het diepst van zijn hart. Ewijn glimlachte lichtjes en legde een hand op Rogiers arm.
'Graag gedaan, mijn vriend. Maar echt, weet dat de grootste schuldige van dit alles Afanas is. Het was zijn idee en de meeste wreedheden zijn door hem begaan. Wel moet ik toegeven dat ik ook verkeerd gedaan heb door zijn wensen te vervullen.' Hij keek berouwvol en Rogier kon aan hem aflezen dat hij het echt meende.
'Kan je geen betere manieren verzinnen om aan je drang naar avontuur te voldoen?' vroeg Rogier voorzichtig. Hij was blij met deze bekentenis van Ewijn, maar wilde hem niet teveel tegen de haren in strijken.
'Dat zou ik misschien toch eens moeten gaan doen. Mij bijvoorbeeld gaan mengen in al bestaande oorlogen in plaats van ze zelf veroorzaken. Dat is in ieder geval iets wat ik eigenlijk niet meer moet gaan doen, zelf oorlogen veroorzaken, behalve als ik er zeker van ben als er iets goeds uit gaat voortkomen. Maar dat was hier niet het geval. Hoe ideaal Afanas zijn plannen ook in zijn hoofd klonken, het zou nooit hebben kunnen leiden tot een effectief iets.'
'Ik denk dat dat inderdaad een goede waarde is om je aan te houden. Oorlogen brengen alleen maar ellende, dat heeft iedereen hier wel weer ontdekt de afgelopen paar dagen. Je kan beter gaan optreden als voorvechter van de beste partij en zo de oorlog beëindigen.'
'Ik beloof je hierbij dat ik me de komende tijd in dat soort oorlogen ga voegen. Hier is nu vrede gemaakt en nu is het tijd voor mij om dat in meerdere werelden te gaan doen.'
'Je blijft dus niet lang hier?' Rogier klonk ietwat teleurgesteld, terwijl hij het vroeg.
'Ik heb geen idee, waarschijnlijk niet. Het probleem is dat ze mij zoeken en ondanks dat ze niet goed weten naar wie ze zoeken, zal ik toch op een gegeven moment wel door iemand die heeft meegevochten opgemerkt worden. Ik had graag voor jou nog even willen blijven, maar het is niet verstandig.'
'Jammer...'
'Vind ik ook ja, dus daarom kom ik binnenkort vast nog wel eens langs, als het hier wat rustiger is. En eerlijk, ik wil mijn gezin toch ook wel graag weer eens een keer zien. Ik ben lang weggeweest en na alle ellende hier, heb ik behoefte gekregen aan wat goed bestede tijd met hen.'
'Ga dan maar en geniet van je tijd met hen. In ieder geval bedankt dat je hier kwam om te praten, ik geloof dat me dat wel goed gedaan heeft.'
'Ik ben blij dat ik je op deze manier heb kunnen helpen. Ik wil je nog veel sterkte wensen en het spijt me oprecht van Khezev, Stefan en alle andere doden.' De twee mannen gaven elkaar een stevige knuffel.
'Ik hoop je gauw weer terug te zien. Je brengt altijd wel weer leven in de brouwerij en hopelijk kan dat de volgende keer op een meer positieve manier.' Ewijn lachte kort en klapte Rogier op zijn schouder, welke even ineenkromp hiervan.
'Ik zal mijn best doen om het de volgende keer positief chaotisch te maken hier,' grinnikte hij en al gauw moest Rogier ook lachen. Ondanks alles wat gebeurd was, was het weer goed tussen hen.

Reacties (2)

  • Croweater

    Maar echt, weet dat de grootste schuldige van dit alles Afanas i

    Bah ik walg echt van Ewijn. Be a man and be honest. Hij had zich allang van Afanas kunnen ontdoen. Afanas kon überhaupt niks zonder Ewijn en het maakt me echt boos dat het 'weer goed is tussen hen'.

    You got my permission to KILL THEM BOTH.

    Niet dat je dat gaat doen, maar ja. :')

    3 jaar geleden
  • SonOfGondor

    hahaha, ik kan het niet helpen, maar ik ship Rogier en Ewijn echt

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here