Foto bij Hoofdstuk 3

Reacties maken me blij *wenkbrauwwiebel*

Ik deed mijn ogen open op hetzelfde moment als mijn personage. Het leek erop dat ze net wakker was geworden, want ik lag op een bed en voelde hoe loom mijn lichaam nog was. Rond me lagen verschillende andere meisjes onder dezelfde dekens als mij. Sommigen zaten rechtop en keken verward, anderen waren nog diep in slaap.
Op dat moment hoorde ik het. Een scherp gekletter, alsof iemand iets had laten vallen. De meisjes die nog sliepen, schrokken wakker. De vraag die niemand durfde stellen, kwam bibberend over mijn lippen. 'Is er iemand beneden?' Dit personage had een hoge stem, die me niet echt aanstond.
'Je was toch alleen thuis?' antwoordde het meisje rechts van me. Ze schoof onbewust wat dichterbij en dankbaar leunde ik een beetje tegen haar aan. 'Dat is ook zo,' wist mijn personage, 'nog een hele week.'
Het bleef even stil in de kamer en zes paar bange ogen keken rond. Toen het gekletter de stilte verbrak, slaakte een van de meisjes vanachter een gil en sprong ze op. We kropen allemaal wat dichter bij elkaar.
'Misschien moeten we gaan kijken,' stelde iemand voor. Mijn eigen stem van rede sprak dit meteen tegen. Waarom zouden we dat in hemelsnaam doen? Maar net zoals de vorige keer, kon ik dit lichaam niet controleren. 'Goed idee,' hoorde ik mezelf zeggen. Ik zag hoe mijn handen de olielamp pakten en hoe ik op stond. De andere meisjes volgden mijn voorbeeld en traag duwde ik de deur open. Het gekraak van de houten deur verbrak de stilte en we hapten allemaal naar adem. Zo stil mogelijk bleven we staan, maar er kwam geen reactie van beneden.
Op onze blote voeten slopen we de trap af. Terwijl mijn personage op de tippen van haar tenen naar beneden liep, probeerde ik haar te overtuigen. Wie is er nu zo dom om richting het gevaar te lopen? Draai je om, ga terug naar boven, sluit jezelf op! Maar mijn gedachten werden overspoeld door die van mijn personage. Ze dacht aan alle mogelijke dingen die ze beneden zouden vinden en ik voelde mezelf wegvagen. Beneden zag het meisje - zag ik, dat er licht kwam vanuit de keuken en de woonkamer.
'Laten we ons opsplitsen,' fluisterde ik. De meisjes achter me knikten en maakten twee groepjes. Zo stil mogelijk liep ik samen met twee van mijn vriendinnen, Penelope en Michelle wist mijn personage, naar de woonkamer. De andere drie liepen richting de keuken.
In de woonkamer zag ik een comfortabele bank en bureau, precies zoals we ze hadden achter gelaten. Overal lagen nog kussens verspreid van onze roddelsessie en de kan met water stond nog steeds op het bureau. Ik draaide me om naar de twee meisjes achter me, maar zag alleen Michelle staan.
'Waar is Penelope?' fluisterde ik. Michelle draaide zich snel om, maar zag net als ik enkel de lege gang. Verschrikt nam ze mijn hand en keek met grote ogen rond zich. 'Ik-ik heb geen idee,' stootte ze uit.
Op dat moment hoorden we een luide knal, gevolgd door gegil. Penelope. 'Wie is daar?!' riep ik, zo luid als ik kon. De redelijke stem in het blondharige hoofd - míjn stem - was ondertussen bijna helemaal onderdrukt door de angst van dit personage. Ik kon haar niet duidelijk maken hoe ongelooflijk dom het was om te roepen en onze plaats zomaar vrij te geven. 'Laat je zien, als je durft!' piepte ik. Het werd weer stil. Ik nam Michelle's hand nog wat steviger vast.
'Kunnen we niet naar de rest gaan?' smeekte die, 'ik wil niet helemaal alleen zijn.'
Ik knikte. 'Hier is toch niets te zien.' Samen liepen we de gang door en een rilling liep traag over mijn rug. Wie kon er zich verschuilen in de donkere schaduwen achter de trap? Mijn hart maakte een sprongetje en zo snel als ik kon, trok ik Michelle mee naar de keukendeur. Die was ineens gesloten, wat daarnet niet het geval was. Toen ik hem opendeed, zag ik alleen donkerte.
'Hallo?' probeerde ik weer. 'Wie is daar?' Achter me hoorde ik Michelle lichtjes jammeren. Ik kneep in haar hand en knipte het licht aan. De buitendeur stond open en de wind speelde met de gordijnen.
Michelle en ik liepen naar binnen en we gilden allebei. Daar, op de lichtgele muren, stond een bloederige tekst. Jullie zijn de volgende.
Ineens werd het licht weer uitgedaan en voelde ik hoe Michelle ruw uit mijn hand werd getrokken. Ze gilde en ik hoorde de snikken in haar smekende stem. Het geluid werd stiller en stiller tot ik helemaal niets meer hoorde, op het bonzen van mijn eigen hart na.
Mijn hoofd draaide op volle toeren. Langzaam liep ik naar het aanrecht en voelde op de tast waar ik zat. Tegen de muur vond ik wat ik zocht: het messenblok. Ik haalde het middelste mes eruit, dat wat moeder gebruikte om brood mee te snijden. Mijn vinger gleed over de kartelige randen en ik liet mezelf op de vloer zakken. De koude tegels tegen mijn blote benen brachten me vreemd genoeg rust en ik probeerde met alle macht mijn stotende ademhaling onder controle te krijgen.
Toen ik het kraken van de deur hoorde, staakte ik mijn pogingen. Ik kende dit huis als geen ander en wist dat er op dit moment een persoon in de gang tegenover me stond. Mijn vingers omklemden het heft van het mes en de scherpe angst vulde mijn lichaam. Er kwam een zware ademhaling vanaf de andere kant van de kamer en dat was de druppel.
'Alsjeblieft,' smeekte ik, 'hou hiermee op! Laat me met rust, alsjeblieft!' De angst was overal, deed mijn handen beven en liet de tranen in stroompjes over mijn wangen glijden.
Op dat moment knipte het licht terug aan. Toen mijn ogen eraan gewend waren, zag ik een man voor me staan, niet verder dan twee meter.
'Julian?' kwam er twijfelend over mijn lippen. 'Ben jij dat?' De man kwam traag op me afgelopen, terwijl hij de muts volledig over zijn hoofd trok. Beelden en herinneringen van Julian vlogen mijn hoofd binnen. Het was mijn buurjongen, wiens slaapkamer recht tegenover dat van mij was. Ik had hem een aantal keer betrapt terwijl hij me aan het begluren was, maar dat was gestopt toen mijn moeder hier iets van opmerkte tegen de zijne. Op straat keek hij me echter wel nog altijd na. Hij had van die koude, blauwe ogen die altijd méér leken te zien.
Ook nu gleden zijn blauwe kijkers ongegeneerd over mijn lichaam. Met hetzelfde trage tempo als net, liep hij op me af en liet zich voor me neerzakken. Hij glimlachte, maar zijn ogen bleven hun harde blik behouden. 'Ik heb jaren op je gewacht Addie,' zei hij, de afkorting van mijn naam liefkozend uitsprekend. 'Maar die bemoeizuchtige ouders van je lieten je nooit alleen. Altijd maar op hun hoede voor hun lieve, kleine Addie.' Hij grimaste. 'Maar nu is lieve, kleine Addie van mij.' Bliksemsnel trok hij het broodmes uit mijn handen en nam mijn polsen vast. 'Je hebt je altijd beter gevoeld dan mij, altijd op me neergekeken. Maar wie is er nu de baas, hé Addie?' Zijn holle lach klonk door de keuken. Pas toen zag ik het pistool dat uit zijn broekzak kwam. Mijn ogen werden groot.
Ruw trok Julian me tegen zich aan. Ik stribbelde zo hard als ik kon tegen, wat hem een gemene kaakslag bezorgde. Julian grauwde en trok mijn polsen tegen zijn borstkas. Ik was gevangen in de kooi die zijn armen vormden.
Met zijn duim streek hij over mijn betraande wangen. 'Oh, jij gaat nergens heen.' Ontzettend traag nam hij met zijn vrije hand het pistool uit zijn zak en bracht het naar mijn slaap. Ik snikte oncontroleerbaar en hoorde op de achtergrond een hoog geluid, dat ik niet kon plaatsen.
'Als ik je niet kan hebben, kan niemand dat. Vaarwel Addie, ik zal je ouders de groeten doen.' De angst kleurde mijn zicht rood en het hoge geluid werd steeds feller, steeds harder. Pas toen besefte ik dat het mijn eigen gegil was, mijn eigen stem.
Het schot klonk door de keuken en razendsnel werd ik overspoeld door de goudgele gloed. Ik werd uit het boek gegooid en kwam plat neer op de vloer, in de kamer van meneer.
Daar kreeg ik mijn snikken nog steeds niet in bedwang en ik rolde mezelf in een klein balletje. Wat een vreselijk boek. Waarom zou iemand dat ooit willen beleven? Ik bleef daar zo liggen, tot de kleine wijzer van de klok één keer helemaal rond had gedraaid. Daarna sleepte ik mezelf omhoog, legde de boeken terug op hun plek en liep naar de deur.

Reacties (2)

  • Croweater

    Wauw, heel realistisch beschreven!

    3 jaar geleden
  • Heronwhale

    Ik wil ook zo'n kamer maar dan wel met leuke boeken! Ga snel verder please!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here