Foto bij Veranderd

Hier is 'ie dan!
Ik merkte echt dat het heel moeilijk was om vanuit Matsuda te schrijven, omdat ik het ZO gewend ben om in de huid van Erza te kruipen.xD

Matsuda

Ik klopte op Wes' deur. Er gebeurde niks. Voorzichtig duwde ik de deur open. 'Hallo?' Riep ik. 'Hoi.' Hoorde ik zwak vanuit de woonkamer. Ik liep voorzichtig de kamer binnen en probeerde zo stil mogelijk te zijn. 'Sorry dat ik deur niet open kon doen.' Zei Wes schor. 'Maakt niet uit, man.' Zei ik, en ging in een stoel tegenover de bank waar Wes op lag zitten. Hij had het echt flink te pakken. 'Wil je thee?' Vroeg ik. Wes knikte. 'Bedankt, man.' Ik vulde een ketel met water en hing die boven de open haard. Wat zou Erza nu aan het doen zijn?
'Hoe gaat het met Erza?' Vroeg Wes. Ik ging weer zitten. 'Goed, ze voelt zich al erg thuis.' Zei ik. Maar toch twijfelde ik. Ze leek de laatste tijd veel vaker levenloos voor zich uit te staren, in gedachten verzonken. Ik had echt het gevoel dat er gewoon té veel rustig haar schouders lag. Dat gedoe met de uitverkorene zijn treft haar volgens mij zwaar. In deze afgelopen tijd was ook haar hele leven veranderd. Om te bedenken dat ze een jaar geleden nog een fee was die haar hele familie nog had... 'Wat is er?' Vroeg Wes. Hij had mijn gezicht gezien. 'Je kan mij-' Zijn zin werd verstoord door een hoestbui. 'Sorry. Wat ik wou zeggen was dat je mij alles kan vertellen. Ik zie aan je dat er iets is.' Ik haalde even diep adem. Hoe kon ik deze gedachten ooit onder woorden brengen? 'Ik heb het gevoel dat ik Erza heel erg veranderd heb.' Zei ik toen. Wes keek me niet-begrijpend aan. 'Toen we elkaar net ontmoet hadden had ze een gigantische hekel aan mij.' Ik lachte even. 'Ik ook aan haar. Maar ik merkte gewoon dat ze toen een heel ander persoon was. Ze zei veel meer wat ze dacht, ze was veel eerlijker. Maar toen we vrienden werden deed ze veel aardiger, maar volgens mij verzweeg ze ook veel meer. Maar op een dag verloor ze haar geheugen, en toen veranderde ze weer in de persoon die ik voor het eerst ontmoet had.' Mijn verhaal werd onderbroken door de fluitketel die ging. Ik stond op en begon de thee in stilte in te schenken. Vertelde ik te veel? Boeide dit Wes wel? 'Vertel verder.' Zei Wes zwak. Ik kwam terug met de thee en vertelde weer verder. 'Maar toen ze het weer terug had...' ik slikte even. 'Toen leek ze helemaal anders. Het leek bijna alsof ze bang voor me werd. Ze durfde me niet meer tegen te spreken, en leek alles te doen wat ik vroeg. Kijk, het is niet dat ik er mee zit, ik vind deze Erza net zo leuk. Maar ik voel me gewoon schuldig. Het voelt alsof ík haar verander en beïnvloed. Het voelt niet goed.' Ik beet op mijn lip.
'Maar daar kan jij toch niks aan doen?' Zei Wes. 'En ik denk dat het gewoon is dat ze meer om je is gaan geven en daarom er meer wil aan doen om jou gelukkig te houden.' Hij had een punt. 'Misschien heb je gelijk.' Zei ik onovertuigend. 'Het komt goed, daar ben ik zeker van.' Zei Wes. 'Oké.' Ik grijnsde. Maar toch leek er iets niet te kloppen, wist Wes iets wat ik niet wist? Maar hoe zou dat kunnen, hij had nog nooit één op één met Erza gesproken. En ik kon me niet voorstellen dat Suzy iets zou doorvertellen als Erza haar iets had toevertrouwd. Maar waarom zou ze het Suzy dan wel vertellen, en mij niet? Het leek alsof ik een puzzel probeerde op te lossen, maar er ontbrak gewoon een stukje. Het frustreerde me. Vertrouwde ze me niet? Nee, natuurlijk vertrouwde ze me wel. Ik moest geen twijfels in onze band leggen.
'Aarde aan Matsuda?' Zei Wes. Ik merkte dat ik levenloos in mijn thee was gaan staren. 'Wat?' Ik schrok op. 'Jij was diep weg. Is het echt oké? Je lijkt jezelf niet.' Hij klonk bezorgd. Ik aarzelde even, en vroeg toen met trillende stem: 'Weet jij iets over Erza? Iets speciaals?' Wes schudde zijn hoofd. 'Wat jij niet weet weet ik ook niet.' Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld. Hij zag het. 'Wat had je gehoopt te horen?' Ik schudde mijn hoofd. 'Niks.' Sprak ik de waarheid? Ik had de neiging om te gillen. Ik werd echt gek van mezelf! 'Het komt wel goed.' Zei Wes opnieuw. 'En Erza is ook vaak wakker in de nacht. Volgens mij heeft ze nachtmerries.' Zei ik somber. Moest ik dit Wes eigenlijk wel vertellen? Was het niet privé? Nou ja, ik vertelde alleen wat ik dacht. 'Dat kind heeft gewoon veel te veel aan haar kop.' Zei ik zuchtend. 'Wil je straks anders naar haar toe?' Ik keek Wes vragend aan. 'Als je er zo mee zit, praat er dan met haar over. Ze ging vandaag to solliciteren voor dat baantje in de Verdronken Gnoe? Ga daar dan wat drinken.' Ik glimlachte. 'Oké, ik bedenk wel wat.' Mijn glimlach verbreedde. 'Thanks, man. Voor het luisteren. Kan ik nog wat voor je doen?' Wes hoestte. 'Ik denk dat een hoestdrankje wel fijn is. Jij ook thanks.' 'That's what we're friends for.' Zei ik, en pakte mijn mantel. 'Ik ben over een paar minuten terug.' Wes zwaaide, en niesde. 'Arm kind.' Lachte ik. Hij grijnsde.
'Hier.' Zei ik, en gooide het flesje naar hem. Ik was net weer terug van de winkel. 'Dank je. Ga jij nu maar naar Erza.' Hij glimlachte me bemoedigend toe. 'Oké, red jij jezelf wel?' 'Ik ben geen klein kind meer hoor.' Zei Wes lachend. 'Oké, doei!' Ik zaaide en verliet het kleine huisje. Wat moest ik tegen Erza gaan zeggen? Moest gewoon zomaar vragen of zij vond dat ik haar veranderde? Ik zou haar wel gewoon vragen of ze ergens mee zat. Ja, dat ging ik doen. Even dacht ik na. Waar lag het café ook al weer? Oh ja, ik liep een steegje door en sloeg daar rechts af. Na een tijdje een ander steegje in, en toen was ik er al. Ik gluurde naar binnen. Het was best druk. Kon ik dan wel even met Erza praten? Had ze het niet te druk? Ik ging naar binnen en liep toen maar gewoon naar de balie toe. 'Hoi!' Hoorde ik van achteren. Ik draaide me om en keek in het lachende gezicht van Suzy. 'Hoi.' Zei ik beleefd. 'Jij komt zeker voor Erza?' Vroeg ze. Ik voelde mijn wangen een beetje rood worden, maar wist niet waarom. 'Ja.' 'Ze zit achter. Even uitrusten, ze heeft het behoorlijk druk.' 'Kan ik dan wel met haar praten?' Suzy duwde me richting de deur. 'Natuurlijk.' Voorzichtig kegde ik mijn warme hand op het koude metaal van de gammele deurklink. De deur piepte toen hij openzwaaide. Erza had op een Houtem kistje gezeten en keek op. Ze zag mij. 'Matsuda?' Vroeg ze verbaasd. Haar mooie ogen keken verbaads maar ook blij verrast. 'Wat doe je hier?' Ik kwam naast haar zitten. 'Gewoon, kijken hoe het met jou gaat. Hoe erg je het al verpest heb.' Plaagde ik. Ik genoot er altijd erg van om dit meisje te plagen. 'Ik heb het helemaal niet verpest!' Zei ze verontwaardigd, maar er speelde een glimlach om haar mond. Toen grinnikte ze. 'Nou ja, ik heb twee bekers water over me heen gegooid. Maar ik leef nog!' Ik lachte hard. Toen zag ik inderdaad haar haar nat was. 'En gaar het voor de rest nog goed?' Vroeg ik. Ze knikte, en leek toen weer in gedachten te verzinken. Ik keek even toe hoe haar ogen glazig werden, en ze zich leek af te sluiten van de buitenwereld. 'Erza. Vroeg ik. 'Huh? Wat? Ik voel me prima.' Zei ze. 'Wees nou eens eerlijk, Erza! Ik zie al heel lang dat je ergens mee zit. Wil je het nou alsjeblieft vertellen, alsjeblieft?' Vroeg ik wanhopig. Ik maakte me echt zorgen om haar. Ze betekende zo veel voor me. 'Ik-' Begon ze. Ik keek haar recht in de ogen, en ik zag haar instorten. Ze begon tot mijn grote schrik te huilen. Dit was niet mijn bedoeling! 'Erza!' Zei ik geschrokken. Automatisch sloeg ik mijn arm om haar heen. Ze snikte:' Ik weet het ook niet meer.' 'Hee...' Ik legde mijn hand tegen haar wang. Haar warme tranen vielen op mijn grote hand. Ik merkte hoe groot mijn hand eigenlijk was. Mijn pols reikte haar kin, terwijl mijn vingertoppen al ver in haar haar zaten. 'Wil je er over praten?' Ze haalde haar schouders op. 'Ik weet het echt niet.' Ik zag dat ze de tranen probeerde te stoppen, en haar gesnik te smoren. 'Huil maar gewoon even.' Suste ik. 'Elk mens doet dat goed.' Ik glimlachte warm. 'Zelfs de uitverkorene.' Zij glimlachte ook even zwak. Ik concentreerde me op mijn hand die tegen haar warme wang aan lag. Ik wist niet of baar wangen rood waren omdat ze huilde, of dat ze bloosde. De laatste tijd bloosde Erza vaak. Langzaam liet ik mijn hand naar beneden glijden, en streelde haar nek. Langs haar schouder, haar arm, en toen pakte ik haar hand even. Ik keel er zachtjes in. 'Het komt wel goed.' Zei ik zachtjes. Ze haalde haar neus op en droogde haar tranen. 'Sor-' 'Waag het niet om je excuses aan te bieden.' Zei ik. En toen vloog ze me om de hals. Ik werd zelf ook rood, en wreef over haar rug. Langzaam liet ik mijn hoofd op haar schouder rusten. Plotseling hoorde ik de deur open gaan. Suzy stond in de deuropening. Ze keek ven met grote ogen naar het tafereel. 'Sorry, stoor ik?' Vroeg ze op een aparte toon, vol vermaak. 'Eigenlijk wel.' Zei ik. Suzy'Sl ach werd breder. 'Waren jullie aan het zoenen?' Erza proestte het uit. 'Nee, hou je kop.' Zei ik lachend, en smeet een handdoek naar haar hoofd. 'Het café is dicht. Jullie kunnen gaan.' Zei Suzy, en ze sloot de deur weer. 'Voel je je weer goed?' Vroeg ik aan Erza. Met rode wangen knikte ze. Ik gaf haar een lange kus op haar voorhoofd en ging toen de kamer uit om mijn mantel te pakken. Haar hevig blozend achterlatend.

Reacties (1)

  • Allmilla

    Yay, een stukje uit Matsuda! Leuk!:)

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here