Foto bij Young 14

Sophie Parker

Diep in gedachten lag ik op bed. Wat zou ik aantrekken? Meestal trek je bij afspraken iets netjes aan en zeker bij een date. Nee, dit was geen date. Louis had mij gewoon gevraagd iets te gaan drinken. Al wist ik niet zeker of Louis het ook zo zag. De afgelopen dagen had ik nauwelijks geslapen. Louis' liefdesverklaring kwam op het verkeerde moment.
'Soof, zit je nou alweer na te denken over vorige week?' Ik keek op en zag het blonde meisje met een licht geïrriteerde blik naar me kijken. 'Laat het rusten en geniet van je afspraakje zo.' Zuchtend keek ik naar mijn beste vriendin. Was ik maar net als haar. Amy kon altijd alles aan de kant zetten en gewoon door gaan met haar leven.
'Dat afspraakje is toevallig wel met één van hen,' snauwde ik. Natuurlijk wist ik dat ik mijn irritaties niet op haar mag afreageren, maar ik moest het even kwijt. Amy leek er niet op van op te kijken en rolde enkel met haar ogen.
'Je maakt het jezelf zo moeilijk. Misschien is het beter als je gewoon even afstand neemt van beide jongens.' Ze draaide zich weer om en zocht verder naar en geschikte outfit.
Haar idee leek misschien niet eens zo heel slecht. Zo kon ik alles op een rijtje zetten en rustig alles afwegen. Ik moest sowieso volgende week weer naar Australië met de Revival Tour. Daar was het nu volop zomer, terwijl het hier nog net niet sneeuwde. Ik had altijd al een hekel gehad aan de winter en kon dan ook niet wachten op wanneer de eerste blaadjes waar aan de bomen begonnen te groeien. Maar eerst moest ik dit gaan oplossen...

'Is dit wat?' Amy legde een jurkje op het bed en keek me vragend aan. Meteen schudde ik mijn hoofd. 'Het is November, dit is veel te koud.'
'Het was te proberen,' mompelde ze terwijl ze haar schouders ophaalde. Meteen dook ze weer de kast in, om er even later weer uit te komen met een nieuwe outfit.
'En dit dan?' Triomfantelijk hield ze het setje in de lucht. Ik knikte en stapte uit bed. Ik pakte de kleren van haar over en liep de kast in.

Nerveus beet ik op mijn lip. Louis zou hier elk moment kunnen verschijnen. Amy was 10 minuten geleden vertrokken en de zenuwen gierden door mijn lijf. Zelf wist ik nauwelijks waarom. Natuurlijk kwam het door het afspraakje. Maar ik wist niet precies of ik zenuwachtiger was om hem te vertellen dat ik voor drie maanden zou vertrekken of om Louis weer te zien, na zijn liefdesverklaring. Wat het ook was, ik was er zeker niet klaar voor. Even vloog het idee om af te zeggen door m'n hoofd. Maar natuurlijk ging de bel precies op dat moment.

Ik trok de deur open en keek recht in een paar blauwe ogen. Fuck, wat waren ze mooi. Zijn ogen waren altijd al prachtig geweest, maar ze leken met de dag mooier te worden.
'Is mevrouw klaar met staren?' Ik knipperde even met mijn ogen en kwam weer terug op aarde. Shit, dat was ongemakkelijk. Gelukkig was het Louis, die maakt er een keer een grapje over en laat het daarna voor wat het is.
Ik trok m'n jas aan, pakte m'n sleutels en trok de deur dicht.
Hij pakte mijn hand en samen liepen we de straat uit. Dit voelde zo vertrouwd, even leek het net alsof we gewoon weer 18 waren en we elkaar nooit hadden moeten missen. Ik wist echter ook heel goed dat dit niet de waarheid was en dat we ook nog het drama met Liam hadden.
Lopend op roze wolken liet ik mijn hoofd op zijn schouder rusten. Was dit dan het teken dat ik voor Louis had gekozen? Of was het gewoon pure vriendschap? Ik was echter niet de enige die geen spijt had van mijn actie. Naast mij hoorde ik Louis zachtjes iets in zichzelf mompelen, wat sterk overeen kwam met 'ik wil dit nooit meer kwijt.'
Maar dit alles maakte het alleen maar nu moeilijker om naar Australië te vertrekken.

We zaten in een café aan de koffie. Louis zat tegenover me en nam net een slok. In tegenstelling tot Louis - die er heel ontspannen bij zat - wisselde ik steeds nerveus van been. Niet wetende waar te beginnen zei ik maar wat over het weer. Louis haakte daar vrolijk op in. Helaas duurde het niet lang voor hij begon over mijn gespannen houding.
'Soof, wat zit je dwars?'
'Helemaal n-'
'Zeg nou niet dat er niks dwars zit, er is duidelijk iets aan de hand.' onderbreekt hij me. En alsof dat nog niet genoeg was plaatst hij ook zijn warme hand op mijn bovenbeen.
'Je weet dat ik met Selena mee op tour ga, toch?' 'Met Lottie,' concludeert hij. Ik knik.
'Ja, dat is dus volgende week.'
'Waar ga je heen en voor hoelang,' vraagt hij dit keer iets bezorgder.
'Australië, voor drie maanden,' mompel ik in de hoop dat hij het laatste niet verstaat. Het was namelijk een beetje gelogen. De tour zou maar twee maanden duren. Ik had er alleen een maand vakantie bij opgenomen. Dat hoefde Louis alleen niet te weten.
'Dan zie ik je dus voor een tijdje niet.' fluistert hij.
'Dat moet geen probleem zijn toch. We hebben elkaar toen ook 3 jaar niet gezien,' bits ik terug.
'Dat is anders.'
'Hoezo is dat nu weer anders? Het enige verschil is dat ik maar 3 maanden weg ga, terwijl jij verdomme 3 jaar wegbleef.' Ik moet moeite doen mijn stem niet te verheffen. We zitten tenslotte in een café.
Ik neem nog een slok koffie en wacht op een antwoord van Louis, wat uiteindelijk niet komt.
'Weet je, als je zo egoïstisch blijft doen, kan ik beter niet meer terug komen ook,' en daarmee pak ik mijn spullen, leg wat geld neer en loop naar buiten.



Ik had mezelf voorgenomen er dit keer geen drama in te stoppen, maar mijn hoofd had blijkbaar een ander idee. Anyways, het heeft 2 maanden geduurd om dit hoofdstukje te schrijven en dan ben ik er nog niet eens tevreden over.
Ik ga proberen dit weekend weer een hoofdstukje online te gooien.
Love you

Ps. Weet iemand wat je kan doen tegen chronische vermoeidheid? Ik heb er nu al zo'n 3 maanden last van...

Reacties (3)

  • Niallerslove

    Huh, in reactie op Renate, zij is toch degene die Louis egoïstisch noemt? Of lees ik die laatste zin nou verkeerd?

    4 jaar geleden
  • lUcOzAdE

    Waarom draait iedereen altijd zo heen om het feit dat ze elkaar leuk vinden jeetje

    4 jaar geleden
  • Writex83

    Oké, dus ze wilt Louis een kans geven door met hem wat te gaan drinken. Snap ik.
    Maar hoe komt het dat Louis haar op eens 'egoïstisch' noemt? Ze mag toch aan zichzelf denken.

    Over dat ze 3 maanden op tour gaat, zij zegt het nog ten minste dus wat heeft Louis te klagen.
    En wat is het verschil tussen aangeven dat je weg gaat in plaats van niks zeggen en gewoon verdwijnen.
    Ze had net zo goed niks kunnen zeggen. Louis is wel voor haar verdwenen.

    xxx

    P.s. Klik hier
    Een site die ik gevonden heb voor 'chronische vermoeidheid'.

    4 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen