Foto bij Hoofdstuk 4

Hierna komt de epiloog er al aan! Benieuwd wat jullie ervan vinden (:

Ik had het geprobeerd, met alle macht. Maar toen ik die dag terug in de kamer stond, was er geen enkel schuldgevoel meer te bekennen. Ik had geprobeerd om mijn taakjes terug op te pakken. Precies zoals voorheen had ik alle rozen perfect geknipt, de ramen gewassen en elke kamer geboend. Maar tijdens al dat handenwerk konden mijn gedachten ongebonden de vrije loop opgaan. Ik ging terug naar de intense liefde die ik had gevoeld en soms - heel soms - ook naar het tweede boek. Ook al had het boek me vele nachtmerrie's bezorgd, had ik in dat verhaal iets gehad wat ik daarvoor nooit gekend had: vriendinnen, een onverklaarbare band.
Ik was opgegroeid in een kindertehuis in het naburige dorp. Kinderen kwamen en kinderen gingen weer, wat het onmogelijk maakten om echte vrienden te maken. Als ik ze daarna zag vertrekken deed het iedere keer een beetje meer pijn.
Na een tijd besloot ik dus om me terug te trekken en geen banden meer aan te gaan met de andere kinderen. Hierdoor behandelden ze me als het buitenbeentje en voor de nieuwe kinderen was ik het 'rare, asociale kind'. Geen wonder dat de bezoekende ouders me nooit wilden. Eén voor één vertrokken de kinderen rond me, en ik bleef achter.
Op mijn achttiende duwde de directrice van het tehuis een bundeltje kleren en welgeteld vijf pence in mijn handen. Daar moest ik het maar mee doen. Na enkele weken op de straten vond de kokkin van dit huis me en de rest was geschiedenis. Ik had het echter nooit afgeleerd om mensen weg te duwen en ook op deze plek vond ik geen vrienden. Het was stukken beter dan het kindertehuis, maar een plaats die ik 'thuis' kon noemen... kon ik maar niet vinden.
Tot ik deze kamer vond. Fabiënne had zich thuis gevoeld bij Richard, net zoals Adison - Addie - zich thuis had gevoeld bij haar vriendinnen. Omdat ik zo doordrenkt werd door de gevoelens van de personages vond ik dingen die ik daarvoor nooit gekend had. Het werkte bijna verslavend.
Met een kleine glimlach liep ik weg van de deur en liet ik mijn vingers over de ruggen strijken. Willekeurig trok ik er een boek uit met een zwarte kaft. Net zoals de vorige keer, zette ik me achter het bureau en sloeg het boek open. Mijn hart fladderde nerveus tegen mijn borstkas toen ik me voorover boog en het boek mijn wereld liet overnemen.
Die dag beleefde ik een dag vol avonturen. Samen met Tom reisde ik naar plekken over heel de wereld, tot zijn ziekte hem teveel werd en hij stierf in mijn armen. Daarna vloog ik samen met Filo en Sofie op gevleugelde paarden over hun wolkenkasteel in mijn allereerste kinderboek. Als laatste bevocht ik de slechterik van de Lyrische Landen, samen met de Vijf - een groep superhelden.
De wijzers wezen acht uur aan toen ik met glinsterende ogen de deur terug achter me sloot en zo stil mogelijk terug naar de dienstvertrekken sloop. Met mijn hoofd in de wolken merkte ik niet op hoe de hoofdbutler argwanend mijn handelingen volgde.

De volgende dag werd ik gewekt door mevrouw Buntinckx, de huishoudster. Ze vertelde me dat meneer Lockwood me in zijn slaapkamer wou spreken. Op mijn schuchtere manier mompelde ik een bedankje, maar zodra ze mijn slaapkamerdeur sloot sprong ik recht. Ik trok mijn uniform aan en stak met trillende handen mijn haren op. Na een laatste blik in de spiegel, haastte ik me door de enorme gangen naar meneer's kamer. Toen ik voor zijn deur stond, twijfelde ik. Ik was enkel binnen geweest om de kamer te poetsen, nooit terwijl meneer zelf aanwezig was. Ik ademde twee keer diep in en klopte toen op de deur.
'Kom binnen,' klonk er door de deur. Ik slikte en stapte de kamer in, waar ik meteen een kleine buiging deed. Meneer zat rechtop in zijn bed, met zijn leesbril op zijn neus. Hij zag er al stukken beter uit als enkele dagen geleden, al zag ik nog steeds donkere kringen onder zijn ogen en zijn afgematte houding.
Ik sloeg mijn ogen neer. 'U wou me spreken meneer?'
'Kom toch wat dichter kind, ik ga je heus niets doen.' Het schaamrood gleed over mijn wangen en nerveus zette ik enkele stappen naar voren, tot ik een meter naast het bed stond. Het bleef stil, tot ik mijn blik durfde opslaan en zag dat meneer me met een serieuze blik gadesloeg.
'Wat is je naam, meisje?'
'Elisabeth,' antwoordde ik met schuifelende voeten.
'Elisabeth hoe?' ik haalde mijn schouders op, aangezien ik geen antwoord had. Mijn biologische ouders hadden nooit een familienaam achtergelaten en de directrice van het tehuis had het niet de moeite gevonden. 'Juist ja,' zei meneer zacht. 'Weet je waarom je hier bent?'
Mijn gedachten overliepen alle opties. Had ik mijn taken niet goed uitgevoerd? Had iemand me gemist, terwijl ik in meneer's kamer zat? Normaal gezien merkte niemand me op en ik was ervan uitgegaan dat dit de laatste dagen ook zo was. Dom, dom, dom.
Maar in plaats van deze woordenstroom eruit te laten, schudde ik enkel mijn hoofd. 'Je bent in mijn kamer geweest, nietwaar?' Ik verstijfde. Hoe kon hij dit weten? Ik was iedere keer zó voorzichtig geweest!
Ik opende mijn mond, maar meneer stak zijn hand op. 'Ontkennen of bevestigen heeft geen zin. Zolang je dit maar begrijpt: je mag nooit, maar dan ook nooit meer terug gaan.' Zijn ogen boorden in de mijne. 'Ik weet wat je daar gevonden hebt, en geloof me, ik ken het verlangen. Maar je mag er niet aan toegeven. Ik deed hetzelfde en het werd bijna mijn dood.' Meneer maakte een gebaar naar zijn futloze lichaam.
'De boeken vragen meer van je dan je denkt. Ze zuigen je leeg en laten je gebroken achter.' Alles in me schreeuwde dat hij ongelijk had, dat de boeken me meer hadden gegeven dan ik ooit had gekregen in dit leven. Maar ik knikte gehoorzaam.
'Goed meneer. Begrepen,' zei ik stilletjes. Hij knikte en wendde daarna zijn blik weg, een teken dat ik mocht vertrekken. Toen ik bij de deur stond, liet hij me echter nog weten: 'Als meneer Janssens je nog één keer betrapt, sta je weer op straat. Een logische keuze, lijkt me.'

Reacties (1)

  • Croweater

    Aaah ik kreeg kippenvel van dit hoofdstuk. Ze had eindelijk een plekje gevonden waar ze zich thuis voelde en nu mag ze er niet naar terug. Ik vind het verhaal echt goed in elkaar zitten, zo met haar achtergrond en de waarschuwing van meneer. Erg jammer dat het alweer bijna voorbij is!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here