Foto bij 127 • De tweede taak



'Ga je mee?'
Eleanor opende haar ogen en staarde naar het plafon. Ze lag met gespreide armen op het bed. De nacht was een wazige wolk in haar hoofd. Het enige dat ze zich kon herinneren, was het vele gehuil en alle nachtmerries. Steeds maar weer zag ze hoe haar moeder de kleine muggleborn van het leven beroofde. De laatste was nog het ergste geweest, waar het zich had afgespeeld kon ze zich niet herinneren. Ze zat in de buik van haar moeder en kon alles zien gebeuren. De geheven staf, de groene flits en het dode lichaam van de kleine Dennis Dalery. Ze schudde de vage herinnering uit haar hoofd en ging rechtop zitten. Mistroostig keek ze Draco aan. Ze was teleurgesteld in de uitkomst van deze reis. Hoewel ze antwoorden hadden gevonden op alle problemen, had ze die van haar misschien liever niet willen weten. Haar moeder was een moordenaar en het ding dat haar daartoe had gedreven, wilde er nu ook een van haar maken. Walgelijk. Ze duwde zich van het bed af en stond op. De koffers waren gepakt en ze zouden weer naar school toe gaan. Eleanor had het opgegeven. Het enige waar ze haar zinnen nu nog op wilde zetten, was Draco's taak. Dat was het enige dat haar wat afleiding schonk. Ze stond op van het bed en pakte haar koffertje. Draco keek haar betreurd aan. Ze glimlachte en legde, terwijl ze hem voorbij liep, een hand tegen zijn wang. Hij deed zijn best, maar ze begreep hoe zwaar het voor hem moest zijn om haar zo nog te tolereren. Tegenval was het enige dat zich nog op haar pad waagde en het geluk bleef ver uit haar buurt. Ze voelde zich een zeurpiet. De laatste tijd kon ze niks anders doen dat stressen en mopperen. Ze verbaasde zich er eigenlijk over dat Draco nog met haar sprak, zeker met wat hij moet doormaken. Ze had eigenlijk de hele avond geen woord meer tegen hem gezegd. Ze had alleen maar zitten nadenken over haar toekomst. Moest dat het worden? Moest ze verdergaan als moordenaar? Ze had een uitweg geprobeerd te vinden, maar was nog op niks uitgekomen. Draco had haar verteld over de Avada Kedavra-spreuk, maar ze had met een half oor zitten luisteren.
'Je zult het moeten menen,' had ze hem horen zeggen, waarna een 'hoe' direct haar hoofd binnen schoot. Hoe kon ze het menen? Hoe kon ze met volle overtuiging en met haar hart achter de beslissing iemand vermoorden? Ze was niet zo wreed en dat zou ze ook nooit worden ook.
Eleanor blikte nog even kort op de kamer, zuchtte een keer en liep de trap af. Het was een korte vakantie met een neerslachtig einde.
'Vertrekken jullie alweer, jongelui?'
Eleanor keek opzij naar de oude man met de pijp, die weer in de hoek van de bar zat. Ze knikte.
'En hebben jullie gevonden waar jullie naar zochten?' vroeg de man met de bril die naast hem zat.
Eleanor schudde haar hoofd. 'Niet waar we op gehoopt hadden.' Zonder nog wat te zeggen draaide ze zich om en liep het hostel uit. Ze had geen zin meer om te praten en zichzelf vriendelijk te moeten opstellen. Het liefst sloot ze zich nu op in een kamer, waar ze de hele dag op een bed kon liggen, starend naar het plafond en de wereld vergetend. Ze liep naar buiten en haalde een keer diep adem. De lucht was dichtgetrokken met donkere wolken en het leek erop dat het niet lang droog zou blijven. Ze voelde een hand zich om haar arm sluiten en keek opzij naar Draco.
'Kom,' was het enige dat hij zei. De laatste paar uren had hij maar amper gesproken. Alsof hij niet meer wist wat hij nog kon doen. Waarschijnlijk was dat ook het geval, maar na gisteren was er iets aan hem veranderd. Al kon ze haar vinger er niet op leggen.
Eleanor volgde hem het dorpje door, dat er in ogen nu armoedig uitzag. Het was niet meer de fijne plek waar haar ouders hadden gewoond. Enkel het boerengat waar haar ouders zich als vluchtelingen hadden ondergedoken, als een stel lafaards. Een graf, zonder lichamen. Er was niets meer voor haar te vinden. Toen ze voor de deur stond van het reisbureau, keek ze nog een laatste keer achterom. Met een boze blik scheurde ze haar ogen los van het dorpje achter zich en liep de deur door naar binnen.
'Goedemiddag,' werd haar vrolijk toegeroepen door dezelfde roodharige, jolige man die hen had welkom geheten in Ierland. 'Gaan jullie nu al naar huis?'
'Ja,' antwoordde Draco voor haar, 'we hebben thuis nog een boel te regelen.'
De man keek hen teleurgesteld aan. 'Hebben jullie niet genoten van het prachtige Ierland?'
Draco wierp een korte blik op Eleanor en antwoordde toen opvallend rustig. 'Ierland is prachtig. Het is het verhaal achter onze reis dat ons teleurstelde. We willen terug willen naar Londen.'
Eleanor fronste. Dat was vrij "out of character" voor zijn doen. En een beetje verontrustend voor Eleanor. Dat had ze wel vaker wanneer hij vriendelijk deed. Voorheen nooit eigenlijk, maar nu wel. Misschien omdat ze hem nu zo goed kende dat ze zelfs iets waarop ze alleen hoopte niet bij hem vond passen. Ze was te veel aan hem gewend geraakt. Ze glimlachte in zichzelf.
'Natuurlijk, deze kant op graag.' De man leidde hen weer naar dezelfde kamer waar ze een dag geleden in aankwamen vanuit Londen. Ze keek door de glazen ruit en zag een balie, waar een heleboel folders op verspreid lagen. De deur ging voor haar open en bij toverslag was de balie ingewisseld voor een grote haard. De grote doorgang terug naar huis. Eleanor had zich geen weet van de emotie die ze zou moeten voelen. Hoe dichter ze de haard naderde, hoe leger ze zich voelde. Alsof haar geest het niet wilde accepteren dat ze met deze antwoorden Ierland zou verlaten.
Ze pakte een handje Floopowder uit de schaal die de man ophield en zuchtte. Geruisloos volgde ze Draco en ging in de opening staan. De roodharige man wenste hen een goede terugreis, maar ze hoorde het al niet meer. Ze dacht terug aan Londen en smeet het groene poeder voor haar voeten op de grond. Ze kneep haar ogen dicht en toen ze deze weer opende, was de kamer waarin ze had gestaan veranderd. Ze waren weer terug in Londen. Hoewel ze gehoopt had om een seconde een vorm van blijdschap te voelen, weigerde zelfs haar hartslag om een sneller te gaan. Tezamen met Draco liep ze de kamer uit. Voordat ze hun gangetje ook maar konden gaan, moesten ze eerst uitchecken bij het Ministerie. Alles ging in een rap tempo aan Eleanor voorbij. Ze nam de gebeurtenissen om zich heen niet meer op en wandelde als een kip zonder kop achter Draco aan. Ze voelde zich haast verdoofd. Pas in The Leaky Cauldron aangekomen liet ze zich even gaan door de badkamer deur zo hard dicht te smijten dat deze bijna uit zijn voegen brak. Ze liet zich op de grond vallen en huilden tot ze geen tranen meer overhad. Ze voelde zich een zwakkeling en zou zich het liefst rechtzetten en haar tranen wegvegen, maar ze kon het niet. Ze kon even niks anders doen dan huilen. Ze zou vrij moeten zijn van de ketting, maar in plaats daarvan zat ze nog vaster dan ooit tevoren. De gedachten hiermee oud te worden, maakte haar misselijk. Haastige voetstappen klonken achter zich voordat Draco haar van de grond tilde en omarmde. 'Ik kan niet geloven dat je nog tranen over hebt,' zuchtte hij, terwijl hij zachtjes haar haren streelde.
'Hoe blijf je er zo koel onder?' prevelde ze snikkend, terwijl ze probeerde haar middenrif wat onder controle te krijgen. Draco's priemende blauwe ogen staarde in die van haar, voordat hij ze opsloeg naar het plafond. 'We zijn een freakshow en elke dag krijgen we weer gezeik op ons pad. Ik kan me niet elke keer op mijn kop laten zitten als de wereld zich weer tegen ons keert.'
Eleanor keek hem even bevroren aan. Toen knikte ze en ze droogde haar tranen. Met een diepe ademteug, wist ze zichzelf te kalmeren. 'Je hebt gelijk.' Ze stond op en keek op de klok aan de muur. 'Het is nu half 4. Als we snel zijn kunnen we de Hogwartstrein om 6 uur nog halen.'
Draco fronste. 'Wil je nu terug gaan?'
Eleanor knikte resoluut. 'We moeten die stomme kast toch maken? We hebben de antwoorden waar we naar gezocht hebben en die van mij mogen dan wel niet zijn waar we op gehoopt hadden, maar die van jou wel. Jouw leven staat op het spel.'
Draco schudde lachend zijn hoofd. 'Merlijn's baard wat ben jij toch wispelturig.'
Eleanor trok een wenkbrauw op en begon haar spulletjes in de koffer te proppen. 'Hoe zou jij je voelen als je er net achter bent gekomen dat je moeder een laffe moordenaar is en de enige manier om jezelf te redden is om het zelf ook te worden.'
Ze kreeg geen reactie. Een koelte overnam plotseling de kamer en Eleanor verstarde. Ze keek opzij naar Draco. Hij zat op bed en staarde strak opzij.
'Wat is er?' vroeg ze.
'Niets,' mompelde hij.
Eleanor keek hem onderzoekend aan. 'Ik wilde je vader niet beledigen, Draco.'
'Dat weet ik. Daar ging het niet over.'
Een diepe frons verscheen op haar voorhoofd. 'Waarover dan?'
Weer bleef het even stil, totdat Draco opstond en zijn koffer inpakte. 'Nee, laat maar. Je hebt genoeg aan je hoofd nu. Laten we opschieten, dan kunnen we de trein halen.'
Ze knikte wat afwezig als antwoord en ging weer verder met waar ze mee bezig was. Ze begreep niet waar hij op doelde. De opmerking over haar moeder ging misschien over de lijn, vanwege zijn vader en ze begreep dat hij daardoor misschien beledigd was. Was het misschien zo dat hij zo graag zijn vaders goedkeuring wenste dat hij misschien dacht net zo als hem te eindigen? Ze geloofde niet dat hij op zijn vader wilde lijken. Zijn goedkeuring was één ding, maar moorden om die reden was te extreem. Een rilling gleed over haar rug bij die gedachte en ze sloot zich er voor af. Ze pakte de rest van de spullen in en even later stonden ze buiten om te vertrekken. Ze namen een taxi naar King's cross Station en begaven zich naar perron 9 3/4. Alhoewel het vakantie was voor de studenten op Hogwarts, reed de trein toch tussen de twee stations heen en weer. Eleanor en Draco stapten in en namen plaats in een van de lege coupé's. De gehele rit wisselde ze vrijwel geen woord. Draco zat met zijn neus in de aantekeningen van Cerin gedoken en probeerde het letterschrift te ontcijferen met het beetje Latijn waarover hij beschikte. Eleanor staarde hem aan. Ze bleef zich maar afvragen wat hij bedoelde, maar vroeg hem er niks over. Het drong nu pas tot zich door hoe dicht ze bij het einde van het jaar kwamen. Het was pas mei, maar met alles dat er de afgelopen maanden was gebeurd, leek het moment dat ze de ketting vond ver achter zich. Ze kon zich de dagen daarvoor eigenlijk niet eens meer herinneren. Alsof haar leven enkel bestond uit de ketting en de verzwelgende angst en pijn daar omheen. Een blik op Draco gericht en ze werd er opnieuw aan herinnerd. Ze zat er nog midden in. Misschien dieper dan ze had gehoopt. Ze was zo druk bezig geweest met de ketting, dat ze compleet was vergeten waar hij in vermengd zat. Draco zat midden in een opstartende oorlog, misschien was hij zelfs de kern. Ze schrok even toen hij opkeek, maar hij schonk er verder geen aandacht aan. Toen de trein stopte en ze waren uitgestapt, liepen ze terug naar het schoolterrein, regelrecht naar de zevende verdieping. Draco spreidde alle boeken en schriften uit over het bureau en ging weer verder met het vertalen van het Latijn. Eleanor probeerde hem te helpen, maar haar aandacht werd telkens opgeëist door de grote houten kast in het midden van de kamer. Ze wilde weten wat er zou gaan gebeuren wanneer de kast gerepareerd zou zijn. Ze wilde weten wat er met haar zou gebeuren en met de school. Wat zou Draco gaan doen nadat het klaar was? Ze keek hem aan legde vastberaden haar boek opzij. 'Draco,' begon ze voorzichtig.
Gemompel was een teken dat hij luisterde.
'Ik moet het weten, Draco. Wat gaat er gebeuren als de kast klaar is? Je vertelde me dat je een tweede taak hebt. Ga je me nog vertellen wat dat is?'
Hij keek op en staarde haar aan. Even blikte hij op de kast en richtte zijn ogen toen weer op haar.
'Je had het beloofd,' sprak ze eisend.
Een wenkbrauw schoot omhoog. 'Heb ik dat?'
Eleanor knikte. 'Heb ik dat recht dan niet?'
Draco zuchtte en stond op. 'Ik weet niet of ik dat moet doen. Je zou het verkeerd opvatten.' Hij ging naast haar zitten, maar bleef vooruit kijken. Het frustreerde Eleanor dat hij opeens zo afstandelijk deed. Het was na al die tijd toch wel duidelijk dat ze met hem mee zou doen. Van zijn zijde wijken tot dit klaar is, stond niet in haar agenda. 'Vertrouw je me niet met die informatie?'
'Dat is het niet.'
'Wat dan wel?'
Weer een diepe zucht. 'Het is niet eenvoudig. Ik weet gewoon niet hoe je zou reageren. Het kan twee kanten op nu; of je gaat met me mee of je walgt van me.'
'Dat deed ik toch al,' antwoordde ze stug en lachte erbij. Maar haar glimlach maakte gauw weer plaats voor een serieuze blik. 'Vertel het me gewoon.'
Draco bleef stil en Eleanor zuchtte verslagen. Ze keek hem aan. 'Wat is er zo erg dat je na al dit toch nog aan me twijfelt?'
'Deze taak kreeg ik van Voldemort. Hoe kun je bedenken dat het minder dan gruwelijk zou zijn?' Hij zuchtte vermoeid en draaide toen voor het eerst zijn hoofd, zodat hij haar aankeek. 'Wanneer de Death-Eaters door de kast het kasteel betreden, is er maar één obstakel die Voldemort weg houd van het overnemen van de school.'
Eleanor keek hem met grote ogen aan. Haar mond voelde opeens kurkdroog aan. Slikken leek haast onmogelijk. 'Dumbledore.'
Draco knikte betreurd. 'Ik moet hem vermoorden, Eleanor. En ik heb je hulp erbij nodig.'


Reacties (8)

  • GoCrazy

    Oeh spannend!!!! Hoe kan dit ooit goed komen??

    3 jaar geleden
  • EvilDaughter

    Hij heeft het verteld!

    3 jaar geleden
  • Altaria

    Als Ella dubledore vermoordt is ze wel gelijk van de ketting af...

    3 jaar geleden
  • Chantilly

    Oh boy, ik vraag me hoe dit nog goed moet komen en of het überhaupt nog wel goed komt:O

    3 jaar geleden
  • Histoire

    Het was te denken.

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen