Mackenzie's POV:
Zoals al eerder voorspeld lukte het me niet mijn eten naar binnen te werken, ik kreeg letterlijk geen hap door mijn keel; nu was het dan toch echt tijd, op het grote plein van het meest nabijgelegen district 1 zou Thomas over enkele minuten bruut worden gegeseld in het bijzijn van zijn familie, andere 'misdadigers' en verscheidene journalisten. Zijn familie, of in elk geval zijn zieke moeder, zou mij zien klappen, alsof ik hem dit daadwerkelijk toewenste, alsof het allemaal de bedoeling was. Walgelijk, maar onvermijdelijk. Ik moest me aan de voorschriften houden. Alleen dan zou ik me later over hem kunnen ontfermen. Vandaag zou een lange dag worden.

"Mackenzie, het is tijd", opperde mijn vader, die evenals mijn moeder nog een laatste hap van zijn stokbrood nam. "Je gedraagt je en doet wat je is opgedragen."
Met tegenzin knikte ik. Ik luisterde liever niet, al was ik me er maar al te goed van bewust dat ik vandaag een uitzondering moest maken. Niet alleen om
mezelf uit de problemen te houden, maar ook om Thomas' onvermijdelijke straf niet erger te maken dan dat hij al was.
Ik volgde mijn ouders naar de limousine en stapte in. Ik kon mijn hart voelen bonzen. Tijdens de korte rit zelf werd er nauwelijks gepraat. De spanningen waren hoog en er werd veel van mij verwacht.
Eenmaal aangekomen stapte ik uit op een groot, betegeld plein. De omheining deed denken aan de tribunes van een voetbalstadion. Sommige rijen zaten al vol, wij moesten plaatsnemen op de tronen, Eugéne naast de geselaar. Wat wacht, Eugéne naast de beul?!
"Vader, waarom zit Eugéne niet naast ons?", vroeg ik beschaafd.
"Eugéne gaat helpen bij de geseling", mompelde hij nors. Een overheersende woede speelde in mij op. Dit was niet de afspraak, nergens werd gezegd dat Eugéne Thomas zou geselen.
"Maar dat was toch niet de afspraak?", siste ik.
"Wij hoeven ons niet aan jou te verantwoorden Mackenzie, dat moet je heel goed onthouden. De enige die jij mag bevelen en beïnvloeden deze jongen zijn, als hij het tenminste overleeft", antwoordde hij grijnzend. "90 slagen, dat moet te doen zijn. Hij heeft al tien slagen aftrek gezien hij in zijn trainingsweek goede zaken heeft gedaan dus vermoedelijk zal hij het wel redden."
Opnieuw voelde ik woede opborrelen. Thomas mocht hier niet sterven, niet hier en niet nu. Al had ik weleens criminelen 200 slagen zien krijgen. Mijn vader blufte hoogstwaarschijnlijk en daarom besloot ik hem te negeren. De tribunes begonnen langzaam wat voller te raken. Het waren voornamelijk adel die dit soort gelegenheden graag bezochten. Even later zag ik een oudere vrouw en een jong meisje binnenlopen onder het gezag van beveiligers. De oudere vrouw zag bleek. Haar haar was van nature bruin maar hier en daar schemerde een grijze lok door. Haar ogen kleurden donkerbruin en stonden vol zichtbaar verdriet. Al snel ondervond ik wie deze vrouw was. Dit moest Thomas' moeder zijn. Aan haar zijde stond een jonger meisje, ik schatte haar een jaar of elf, dit was vermoedeliJk zijn zusje, al hadden ze nauwelijks uiterlijke overeenkomsten. Het meisje had asblonde lokken en helderblauwe ogen. Ze leek fysiek helemaal niet op een laagstander, al was ze dat wel. Dat kon men makkelijk opbrengen aan haar kleding en het vuil op haar gezicht. Ze had hetzelfde fijne neusje als Thomas, al was dat de enige zichtbare overeenkomst. Wel waren ze allebei onwaarschijnlijk mooi en aantrekkelijk.
Inmiddels waren de meeste zitplekken al bezet. De hele geseling en het gedoe rond Thomas en mij was breed uitgemeten in de media. Zij schilderden Thomas af als een kwaadaardige dief. De meeste adel hadden dan ook een hekel aan hem en zagen hem maar al te graag lijden onder de bijtende slagen van de bullwhip. Klokslag twaalf uur werden de deuren gesloten. Het ging beginnen.

De woordvoerster pakte de microfoon om de geseling in te leiden en het startsein te geven.
"Goedemiddag dames en heren, vandaag zal het koninklijk huis opnieuw aan u tonen dat hun macht onvermijdelijk en totalitair is. Ongehoorzaamheid wordt niet geduld en ook deze jongen van lage komaf, die onze koninklijke hoogheid de prinses dacht te kunnen bestelen en bevechten, moet eraan geloven. Nooit meer zullen hij en zijn familie vergeten waar het hof toe in staat is, lang leve het Engelse koningshuis!"
Er ontstond een luid gejuich in het publiek. Ik kreeg er rillingen van,dit wilde ik helemaal niet.
"Laat nummer 199810 binnenkomen", mompelde ze, vals grimassend. De poorten werden langzaam maar zeker geopend en met bewakers aan zijn zijde werd Thomas naar een soort blok geduwd. Met handboeien werd hij aan dit blok vast geketend. Ik zag de beul opstaan. Hij mompelde iets onverstaanbaars en trok vervolgens het, inmiddels al kapotte, shirt van Thomas aan flarden.

Reacties (4)

  • Paardenvriend

    Neeneeeneeeneeeeeeee!!!!(huil)

    3 jaar geleden
  • King_Boo

    Eugene is pathetic

    3 jaar geleden
  • 3strawberry3

    Aah heftig en eugéne zal hem er niet makkelijk vanaf laten komen:(mooi stukje weer!

    3 jaar geleden
  • VampireMouse

    Omg neeeeeeeeeeeee
    Niet hier stoppen en neee niet slaan!! Ze moet se beul tegenhouden!
    Verder!!!!!

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen

Add Your Banner Here