Foto bij 004.

@Hotchiss: ik ben zo vrij jouw reactie als een compliment op te vatten. Wat ik probeer met mijn verhalen, is voornamelijk schrijven alsof het voor je ogen kan gebeuren, alsof je het zelf zou mee kunnen maken. Dat je het herkent en je er niet aan ergert, vind ik dus ontzettend fijn om te horen!
@NicoleStyles: dankjewel! Mocht je nog tips hebben, dan hoor ik ze graag
@Abduction: ik eet het ^^ Grapje of course. Ik heb geen idee, maar ook dit vat ik maar op als een compliment (:

Ik ben zo blij met jullie reacties! ♥
En natuurlijk iedereen die het leest: dankjewel.

Het berichtje van Ramon in onze groepsapp zorgt voor hartkloppingen en een droge mond. Of we dinsdagavond bij hem komen eten. De rest heeft al met “ja” gereageerd, waardoor ik niets anders kan dan ook te bevestigen. Ik kies zoals zo vaak voor de weg van de minste weerstand. Ik moet Luke toch ooit onder ogen gaan komen en in de groep wordt dat minder ongemakkelijk dan op het moment dat ik alleen met hem zal zijn. Ik leg mijn hand op mijn hart en sluit mijn ogen. Hoe kan een etentje met vrienden me angstig maken? Het zou leuk moeten zijn en voor ontspanning zorgen, maar de zenuwen razen door mijn lichaam. Het is alsof een verschrikkelijke achtbaan zonder aankondiging nog een rondje gaat en de veiligheidsbeugels rond je schouders beginnen te klapperen. Ik zet me schrap voor de vrije val, maar weet niet wanneer die zal komen. Ik geloof niet dat ik morgen ook maar een hap door mijn keel krijg. Ook al gun ik Moniek de situatie waarin ze zit absoluut niet, toch hoop ik dat het morgenavond onderwerp van gesprek zal zijn.

Ik blaas mijn adem helemaal uit en haal dan weer diep adem. Mijn handen trillen en ik vraag me af of ik mijn ongemak ooit voor mijn beste vrienden kan verbergen.
‘Naomi!’ Ramon omhelst me stevig. ‘Goed je weer te zien.’
‘Dat vind ik ook,’ zeg ik oprecht, want ik vind het altijd fijn om Ramon weer te zien en spreken.
‘Loop maar door, het is bijna klaar. De rest zit er al,’ zegt hij.
‘Ik wil je gerust helpen,’ bied ik aan.
‘Jij helpt al teveel. Hup, lopen jij.’ Hij geeft me een zacht duwtje in mijn rug.
Ik forceer een glimlach en dwing mezelf de ene voet voor de ander te zetten. Ik heb extra veel zorg aan mijn voorkomen besteed, zodat ik in ieder geval geen opmerkingen krijg over dat ik er moe uit zie. Hoewel ik probeer door te ademen, stokt mijn adem als ik de deur naar Ramons kamer opendoe. Moniek ziet er iets beter uit en Jim heeft een erg gave, donkergrijze broek aan, maar Luke is zo waanzinnig knap dat ik merk dat ik nog steeds geen adem haal. ‘Hey.’ Ik omhels Moniek als eerste en dwing mezelf daarna naar Luke te stappen. Als iemand me een knuffel geeft, voel ik hoe strak diegene me vasthoudt of hoe diegene zich wel of niet ontspant, maar dit keer lijkt het alsof al mijn zintuigen op scherp staan. Ik voel hoe Luke zijn armen stevig om mijn middel slaat en me dicht tegen zich aantrekt. De stoppels op zijn kin schuren langs mijn wang en ik sluit mijn ogen als ik zijn deodorant ruik. Ik laat hem eerder los dan hij mij. Ik richt me tot Jim en sla mijn armen om hem heen, zonder erover na te denken. ‘Gave broek,’ zeg ik eerlijk.
‘Dank je. Kostte ook genoeg,’ grinnikt Jim.
Ik ga naast Moniek zitten, op de grond, bij gebrek aan meer stoelen.
‘Doe de deur even open!’ roept Ramon.
Ik spring direct overeind en volg zijn bevel op.
‘Doet ze altijd,’ hoor ik Moniek zeggen en terwijl ik de deur voor Ramon openhoud, draai ik me half om.
‘Wat is er?’ vraag ik, iets te scherp.
‘Dat je niet nadenkt, maar onmiddellijk naar iemand luistert,’ zegt Luke. ‘Dat zei ik tegen Moniek.’
‘Ik vind het niet erg om anderen te helpen,’ zeg ik, me heel bewust van elk woord dat ik uitspreek. Het is vervelend dat ik alle informatie uit mijn studie ook op mezelf toepas, maar ik vind het erger dat ik op mijn woorden wil letten nu ik bij mijn beste vrienden ben.
‘Ik zei niet dat het een slechte eigenschap van je was.’ Luke grijnst, waarschijnlijk omdat ik mezelf aan het verdedigen bent.
Mijn hart slaat over als ik die grijns zie. Het is dat jongensachtige, alsof hij nooit volwassen is geworden. Die speelse houding vind ik ongelooflijk aantrekkelijk, maar ik zou het hem niet durven vertellen. Vaak roepen mensen dat je risico’s moet nemen en dat verliezen niet bestaat. Nee heb je en ja kun je krijgen. Een nee zou veel te veel pijn doen en onze vriendschap laten bekoelen. Het warme gevoel dat ik nu heb als ik Luke zie, zou bevriezen, alsof ik nooit vrolijk ben geworden van zijn aanwezigheid. Er klemt een onzichtbare band om mijn borstkas en in plaats van rustig door mijn buik te ademen, schiet mijn ademhaling naar mijn borstkas, waar die geen enkele ruimte krijgt. Ik vraag me af of het uiterlijk zichtbaar is. Ik ga weer naast Moniek zitten en realiseer me dat een afwijzing niet eens het ergste zou zijn. Als Luke me zou vertellen dat hij een relatie met me wil, zou ik het liefst keihard wegrennen. Ik zou hem niet vertrouwen, door zijn imago als flirt en ik zou niet geloven dat hij echt om me geeft. Het zou een drama worden, met welke uitkomst dan ook. Het is beter dat we doen alsof er niets is gebeurd. Luke deelt die mening zonder twijfel, omdat hij niets van zich heeft laten horen. Mocht hij het erover willen hebben, dan hoor ik het vanzelf.
‘Naomi, wil je niet zitten?’ vraagt Ramon.
‘Ik zit al. Het is prima hier,’ zeg ik, met een grote glimlach.
‘Je mag gerust bij me komen zitten hoor,’ zegt Luke en ik maak de fout om hem aan te kijken.
‘Ik zit beter hier,’ zeg ik en ik merk dat er spanning uit mijn lichaam zakt. Het lukt me nog steeds om op zijn plagerijen te reageren.
‘Je mag niet liegen hè?’ zegt Luke, terwijl hij me recht aankijkt.
Ik houd mijn adem in en schudt bijna automatisch mijn hoofd, niet in staat om te reageren. Maak ik mezelf gek door overal iets achter te zoeken of is Luke even hard op zoek naar verborgen boodschappen? Ik denk aan zijn lippen op de mijne en dat ik nog nooit eerder zo had genoten van een kus.

Terwijl Moniek vertelt over de nieuwe vriend van haar moeder, eet ik zwijgend mijn bord leeg. Het is ongetwijfeld heerlijk, want naast Luke blijken ook de andere jongens over een bovengemiddeld kooktalent te beschikken, zeker op het studentenniveau. Ramon laat altijd een stukje van zijn afkomst meespelen, door de meest smaakvolle Spaanse gerechten te bereiden. Bescheiden vertelt hij dan dat hij van jongs af aan veel heeft geholpen om maaltijden voor de hele familie klaar te maken. Toch smaakt het vanavond niet en ik weiger toe te geven dat het door mijn nervositeit komt, al weet ik zeker dat het de enige juiste reden is.
‘Naomi?’ klinkt er plotseling en ik schrik op.
‘Wat is er?’ vraag ik onzeker.
‘Dat vroeg ik.’ Jim kijkt me onderzoekend aan, waarbij hij zijn ogen tot spleetjes knijpt. Het zorgt voor die akelige, kille uitdrukking die ik de eerste keer bij hem zag. Ondanks dat ik weet dat het een geweldige jongen is, zorgt die blik er steeds opnieuw voor dat er rillingen over mijn rug lopen, alsof er iemand met zijn koude vingers over mijn ruggengraat streelt.
‘Er is niets, ik ben alleen een beetje moe,’ lieg ik.
Hij trekt zijn wenkbrauwen op, maar laat die direct ook weer zakken. ‘Oké. Zeg je het als er wel iets is?’ vraagt hij. Het kost me moeite om hem pijn te doen, maar inmiddels heb ik geleerd dat het soms beter is om anderen buiten te sluiten, dan ze te dichtbij te laten komen, waardoor je zelf doorzeeft wordt met kogels. Uiteindelijk kiest iedereen voor zichzelf, als het gaat om een zaak van leven op dood. Het laatste wat ik wil is deze vriendschap dood laten bloeden, terwijl ik hulpeloos sta toe te kijken. ‘Natuurlijk,’ zeg ik, zelfs licht verontwaardigd, alsof ik altijd alles aan hen vertel.
‘Waarom was je donderdag zo snel weg?’ vraagt Ramon plotseling. Hij zit relaxed achterover in zijn bureaustoel, zijn linkerenkel rust op zijn rechterbovenbeen.
‘Dat was voor jullie gevoel misschien snel, maar voor mij was het laat. Bovendien had ik eigenlijk al af willen zeggen, omdat ik hartstikke moe was,’ bluf ik. Ergens hoop ik dat een van de jongens bruut het flinterdunne lijntje doorknipt dat ik voor mezelf heb gespannen. Luke zou slechts één onthulling hoeven te doen. Zou hij het aan de jongens verteld hebben, voordat ik hier vanavond was? Zouden ze hebben gelachen en Lukes overwinning met nog meer drank hebben gevierd? Spannen ze samen en lachen ze me straks keihard uit? Ben ik het zoveelste domme meisje op het lijstje? De vragen tuimelen razendsnel door mijn hoofd en ik wilde dat ik hier donderdagavond over na had gedacht, voordat ik mijn lippen op die van Luke had gedrukt. Het erge is dat ik het, ondanks al deze gedachten, zonder twijfel opnieuw zou doen. Sinds donderdagnacht kan ik aan niets anders denken dan hoe hij in staat was al mijn gedachten stil te krijgen. Ik besefte dat ik vanaf de eerste seconde heb geweten dat Luke compleet mijn type is. Het lijkt erop dat de toekomst me gaat bewijzen wat het tussen ons is en door het gevoel dat ik er geen enkele invloed op heb, laat ik me terugzakken, waardoor ik de illusie creëer dat het me allemaal overkomt. Niet ik was degene die Luke extra naar me toe trok, nee ik had hem weg willen duwen, maar het gebeurde en ik kon er niets aan doen. De slachtofferrol is niets voor mij, maar sinds donderdagnacht zijn er wel meer eigenschappen naar boven komen drijven die ik nog niet eerder had gezien. Het ergste is dat ik het gevoel heb dat ik mezelf niet herken, dus dat ik ook geen centimeter verder kan komen. Ik heb geen idee wie ik ben of hoe ik reageer, dus hoe ga ik ooit mijn reacties op de onvoorspelbare andere kunnen berekenen? Gewoonlijk hecht ik veel waarde aan zekerheid en besluit ik pas nadat ik het onderwerp van alle kanten heb bekeken, maar nu deed ik zonder te denken. Het is frustrerend dat ik zo graag deze eigenschappen wil hebben, behalve in de liefde waarin ik extra berekenend wil zijn. Ik wil niet nogmaals gekwetst worden, dus scherm ik me af. Totdat ik me over liet halen om meer te drinken dan ik sinds 24 oktober had gedaan. Toen was ik in mijn eigen slaapkamer en rolde ik aangeschoten mijn bed in, op slechts een paar meter afstand. Ik kon alleen maar huilen en dat werd enorm versterkt. Ik verstrak als ik me realiseer dat mijn gevoel enorm versterkt wordt door mijn toestand waarin ik eerst ben. Blijkbaar zorgde de uitgaanssfeer ervoor dat ik meer vrij was en ook in nuchtere toestand was ik onder de indruk van Luke. Na Jase, of eigenlijk zelfs ervoor, besloot ik dat ik niet meer voor het uiterlijk wilde vallen en toch was het vooral Lukes uiterlijk waardoor ik me tot hem aangetrokken voelde. Dat zijn innerlijk ook nog eens leuk is, probeer ik wanhopig opzij te zetten. Ik moet het vergeten. Niet alleen de kus, maar ook zeker mijn gevoelens voor hem en mijn hoop dat het ooit iets tussen ons gaat worden. Het zal uitgaan en zelfs dan zal ik die vriendschap nooit meer terugkrijgen.
‘Naomi!’
Het is inmiddels geen vraag meer, maar een uiting van frustratie. Ik kijk op en richt mijn blik op Jim.
‘Ik kan beter gaan, ik ben moe. En niet gezellig.’ Blijkbaar, laat ik er in mijn hoofd op volgen.
Hij schudt zijn hoofd. ‘We willen niet dat je weggaat. Ik wil dat je uitspreekt wat je dwars zit.’
‘Er is niets, ik heb alleen een superdrukke week gehad met mijn tentamens. Dat hakt er altijd in bij mij,’ zeg ik, hopelijk geïrriteerd genoeg. Het doet me pijn hem weg te duwen, maar alles is beter dan de waarheid te vertellen.
‘Komt het door Jase?’ vraagt Moniek zachtjes.
Als ik Jim moet voorliegen, voel ik speldenprikjes in mijn lichaam, maar nu ik tegen mijn beste vriendin ga liegen, worden er messen in mijn huid gestoken. ‘Een beetje. Vorige keer tijdens de tentamens stuurde die toenmalige vriendin me berichtjes en kon ik me niet focussen. Op één of andere manier bleef die angst er. Ik heb veel geleerd, slecht geslapen en te veel gepiekerd. Ik heb weinig mensen gezien en daardoor moet ik nu weer even wennen.’
‘Maar wij zijn het,’ zegt Ramon, niet weten dat het exact daarom gaat.
Ergens valt het me tegen dat ze niet door mijn luchtbel heen prikken, maar ik weet dat ik niet mag verwachten dat ze mijn gedachten kunnen lezen. Bovendien zou de waarheid, die alleen Luke en ik weten, alles kapot maken, vooral Lukes waarheid en de mijne van elkaar verschillen. Als ik belangrijk voor hem was, had hij me toch allang aangesproken? Ik moet me erbij neerleggen dat ik gewoon weer vrienden met hem ben, na een misstap onder invloed van drank. Die troep heeft ervoor gezorgd dat ik mezelf niet was. Als ik nuchter was gebleven, had ik nooit in mijn hoofd gehaald om Luke te zoenen. Ik erger me aan mezelf, dat ik het maar blijf herhalen in mijn hoofd. Ik vraag me af of het mogelijk is om de waarheid op lange termijn te verdraaien. Mocht dat zo zijn, dan zal ik mezelf elke minuut vertellen dat ik niets voor Luke voel. Niet omdat het de waarheid is, maar omdat ik zou willen dat het de waarheid zou zijn.
‘Mannen zijn echt verschrikkelijk,’ moppert Moniek, wat haar een por van Luke oplevert. Ze gilt het uit en ik erger me eraan. Ik maak mezelf wijs dat het komt door mijn moeheid, die ik ook al heb verzonnen, in plaats van dat de oorzaak bij mijn jaloezie ligt.
‘Wat zeg je?’ Luke staat op en buigt over Moniek heen, die nu al niet meer bijkomt van het lachen.
‘Laat haar met rust,’ zeg ik en ik hoop dat het als grapje overkomt in plaats van als frustratie.
‘Moet ik boos op jou worden dan?’ Hij zet een stap opzij, waardoor hij tegenover me staat.
Doordat ik op de grond zit, torent hij hoog boven me uit. Ik scan zijn hele lichaam en eindig bij zijn gezicht. ‘Liever niet.’
‘Waarom zou ik boos op je moeten zijn?’ Hij vangt mijn blik met zijn ogen en dat is een ongelooflijk irritante eigenschap van hem, omdat ik het gevoel heb dat hij op zo’n moment dwars door me heen kan kijken.
‘Er is nooit een reden om boos op Naomi te zijn,’ zegt Moniek onmiddellijk. ‘Nooit een geldige reden tenminste,’ voegt ze daaraan toe.
Ook haar wil ik niet teleurstellen met de waarheid.

Reacties (1)

  • Long

    Tbh als ik haar was zou ik het gewoon tegen Moniek zeggen. :')

    3 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen